Όλοι οι γονείς του κόσμου μπορούν να γίνουν τρομεροί μας λεει ο Ζαν Κοκτό, ο πολύπλευρος θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης του κινηματογράφου, μουσικός, ζωγράφος. Επηρεασμένος και από τα προσωπικά του βιώματα έγραψε τους "Τρομερούς γονείς" το 1938 κι όπως ο ίδιος έλεγε είναι, "ένα δράμα που να είναι κωμωδία, με πλοκή που να προσεγγίζει το βοντβίλ". Μέσα από τη δυνατή ιστορία για τις οικογενειακές σχέσεις, για την δύναμη του έρωτα και την ατομική ελευθερία, φαίνεται πως η γονεϊκή αγάπη, που θεωρητικά αποτελεί την ειλικρινέστερη και την πιο άδολη μορφή αγάπης, χρειάζεται μεγάλη ωριμότητα και καθόλου εγωισμό για να μην περάσει στο άλλο άκρο και αποβεί καταπιεστική.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει στο έργο του Κοκτό: η διαβητική κυκλοθυμική μάνα αποξενωμένη από τον άντρα της έχει εξαρτηθεί από τον γιο της. Η ανύπαντρη αδελφή της που ζει μαζί τους, παρεμβαίνει και τους ελέγχει με την εξουσία του χρήματος και την εμμονή της για την τάξη, κρύβοντας τον έρωτά της για τον άντρα της αδερφής της. Και ο πατέρας καλύπτει την μοναξιά του με μικρές αποδράσεις σε εξωσυζυγικές σχέσεις. Οι φαινομενικές ισορροπίες διαταράσσονται όταν ο γιος ερωτεύεται και θέλει να σπάσει τα δεσμά της οικογένειας. Η παλιότερη γενιά αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με την νέα γενιά που διεκδικεί την δική της ταυτότητα. Το τέλος είναι αίσιο, αφού η αγάπη νικά και βρίσκει χώρο να χρωματίσει αλλιώς τη ζωή.
Κατάθεση ψυχής και οραμάτων
Η Αναστασία Παπαστάθη δημιουργός του θεάτρου Radar με τους διαχρονικούς "Τρομερούς γονείς" του Κοκτό καταθέτει μια καινούργια προσέγγιση, όπου η δράση του έργου μεταφέρεται από το Παρίσι του 1938 στην Αθήνα του σήμερα. Μέσα από την σκηνοθεσία με πρωταγωνιστές την ίδια και τους Χρήστο Ευθυμίου, Μαρία Μαυροματάκη, Αντώνη Καραθανασόπουλο, Ευδοκία Ασπρομάλλη αποδεικνύει πως η οικογένεια διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτη τη βασική δομή της, μέσα στα χρόνια, και οι οικογενειακές σχέσεις εξακολουθούν να διακατέχονται από παρόμοιες αγκυλώσεις, αυταπάτες, φοβίες και εμμονές. Διαχρονικό και επίκαιρο το έργο αποτελεί το καλύτερο ίσως δείγμα γραφής του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα και αξίζει να το δείτε, γιατί όχι, μαζί και με παιδιά που βρίσκονται στην εφηβεία. Η παράσταση αυτή διαθέτει ένα πλούσιο συναισθηματικό υλικό, για να μπορέσει να αποκτήσει ο νέος θεατής εικόνες, για να ελέγχει την πραγματικότητα που ζει, να μπορέσει να παλέψει για να αλλάξει όσα προσβάλλουν την προσωπικότητά του, όσα καταργούν το όνειρο, όσα επιβουλεύονται το δικαίωμά του στη ζωή.
Περισσότερες πληροφορίες
Τρομεροί γονείς
Η τραγική κωμωδία του Ζαν Κοκτό μεταφέρεται από το Παρίσι του 1938 στην Αθήνα του σήμερα για να μιλήσει για τις οικογενειακές σχέσεις αλληλεξάρτησης. Η εκκεντρική προσωπικότητα του Κοκτό, μιας σύνθετης καλλιτεχνικής μορφής του 20ού αιώνα, ξεδιπλώνεται μέσα από τη διαχρονική ιστορία με πρωταγωνιστές μια μάνα αποξενωμένη από τον άντρα της και προσκολλημένη στον γιο της που χειραγωγεί μέσω της αρρώστιας της, τον σύζυγο και πατέρα που καταφεύγει σε εξωσυζυγικές σχέσεις, την ανύπαντρη αδερφή της που ζει μαζί τους και τους εξουσιάζει μέσω του χρήματος, αφού έχει αναλάβει να τους συντηρεί και τον γιο που ερωτεύεται για πρώτη φορά μια κοπέλα και θέλει να σπάσει τα δεσμά της οικογένειας. Οι επιφανειακά άψογες ισορροπίες φθίνουν και οι συνέπειες στη ζωή όλων είναι απροσδόκητες. Η παλαιότερη γενιά αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με την νέα, η οποία διεκδικεί την δική της ταυτότητα.
