Προκόπης Αγαθοκλέους: ""Τα φώτα της πόλης" δίνουν την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε την απλότητα"

Έχεις σταθερά ανοιχτή σύνδεση με το ελληνικό θέατρο, Προκόπη;
Αποφοιτώντας από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θέατρου έπαιξα στην παιδική παράστασή του "Τα μαγικά μαξιλάρια". Μετράω ωραίες συνεργασίες στην Ελλάδα με επιτυχημένους σκηνοθέτες, όπως είναι ο Γιάννης Κακλέας, ο Τάκης Τζαμαργιάς, ο Νίκος Καραθάνος, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου. Συμμετείχα στο "Πουθενά" του Παπαϊωάννου το 2009, ενώ συνεργάστηκα μαζί του και στο "Still life", το 2015, αντικαθιστώντας τον Άρη Σερβετάλη.

Η πρόταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα "Φώτα της πόλης" ήρθε από τη σκηνοθέτρια Αμάλια Μπένετ;
Μου το πρότειναν η Αμάλια μαζί με τον Θοδωρή Οικονόμου, που έχει γράψει τη μουσική της παράστασης και είχε και την ιδέα να γίνει αυτό το μιούζικαλ. Μπορεί να είναι η πρώτη σκηνοθεσία της Αμάλια Μπένετ, αλλά η εμπειρία της στο θέατρο είναι μεγάλη. Από την εποχή που ήταν δασκάλα μου στη δραματική σχολή υπήρχε μια αλληλοεκτίμηση. Το 2014 δουλέψαμε μαζί στον "Εχθρό του λαού" του Χένρικ Ίψεν σε σκηνοθεσία του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Υπερτερεί ο ενθουσιασμός ή η αγωνία για την ερμηνεία του Σαρλό;
Όλα μαζί, γιατί αγαπώ πολύ τον Τσάρλι Τσάπλιν. Συνδέεται με εφηβικές αναμνήσεις, θαυμάζω τον ίδιο ως καλλιτέχνη και το χαρακτήρα που έπλασε, τον Σαρλό, επειδή έχει ένα στοιχείο που δεν έχω εγώ. Ακόμα κι όταν μένει μόνος, δεν πέφτει για πολύ, δεν εγκαταλείπει ποτέ. Χρειάζεται δέκα δευτερόλεπτα για να επανέλθει σε μια αισιόδοξη, χαρούμενη φάση κάνοντας ένα πηδηματάκι στον αέρα ή περιστρέφοντας το μπαστούνι του. Πάντα πέφτει και πάντα σηκώνεται. Αυτή η απλότητα, η αθωότητα που έχει ο Σαρλό είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο και ίσως τελικά και το πιο δύσκολο. Χαίρεται, απορεί, λυπάται σαν παιδί.

Η παράσταση αφηγείται την ιστορία όπως τη γνωρίσαμε στην ταινία;
Έχουμε κρατήσει την υπόθεση όπου ένας άστεγος αλητάκος ερωτεύεται μια τυφλή και κατορθώνει να της προσφέρει την ευτυχία, κάνοντας το θεατή να περνά από το γέλιο στο δάκρυ. Έχουμε αλλάξει τις σκηνές σε κάποια σημεία για να εξυπηρετηθεί η θεατρική προσαρμογή που έγινε από τους Αμάλια Μπένετ, Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς και Θοδωρή Οικονόμου. Υπάρχουν κάποια dream sequences, τα οποία απέδωσαν πάρα πολύ ωραία η σκηνοθέτρια και ο συνθέτης και ενσωματώθηκαν σκηνές από άλλες εμβληματικές ταινίες του Τσάπλιν. Η παράσταση δίνει την αίσθηση του ασπρόμαυρου, το σκηνικό της Τζίνας Τζόκα είναι λιτό, αισθητικά έχει τη φιλοσοφία των στούντιο που γυρίζονταν τότε οι ταινίες. Υπάρχουν τραγούδια που ερμηνεύονται από τραγουδιστές, εντός και εκτός δράσης, και απουσιάζει ο λόγος.

Τι θέλετε να πείτε στον κόσμο μέσα από αυτή την ιστορία;
Θέλουμε ο κόσμος να θυμηθεί τον άνθρωπο που άφησε παρακαταθήκη αριστουργήματα στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η παράσταση απευθύνεται σε όλη την οικογένεια, τον Δεκέμβριο περιμένω να τη δουν τα παιδιά μου. Αυτή την εποχή που έχουμε μπλεχτεί σε έναν διαδικτυακό κυκεώνα πληροφοριών, ειδήσεων, ερεθισμάτων τα "Φώτα της πόλης" μας δίνουν την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε την απλότητα. Έχουμε ξεχάσει πώς είναι να
κοιτάμε στα μάτια, να μιλάμε, να ακουμπάμε ο ένας τον άλλον.

 

Παράλληλα με το θέατρο είσαι δραστήριος κινηματογραφικά, αλλά και τηλεοπτικά, καθώς ερμήνευσες τον Άγιο Παΐσιο στην ιστορική-βιογραφική σειρά του Mega. Πρόσφατα συμμετείχα στην ταινία "Iman" της Κορίνας Αβραμίδου και του Κυριάκου Τοφαρίδη που έκανε πρεμιέρα στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Υπάρχει μια δημιουργικότητα και εξωστρέφεια στους Κύπριους καλλιτέχνες και το χαίρομαι πολύ. Με τον Παΐσιο συνεχίζουμε με τον δεύτερο κύκλο. Στον πρώτο κύκλο είδαμε πώς ο κατά κόσμον Αρσένιος και μετέπειτα Αβέρκιος πήρε το όνομα Παΐσιος για πρώτη φορά. Στον δεύτερο
κύκλο της σειράς θα γνωρίσουμε ουσιαστικά τον Παΐσιο.

Είναι δύσκολο να υποδύεσαι ένα πρόσωπο που είναι υπαρκτό και συνδέεται με την αγιοσύνη;
Τα δύσκολα είναι αυτά που με τρελαίνουν και αυτός ήταν ένας λόγος να ασχοληθώ σοβαρά με ρόλους όπως ο Σαρλό, ο Ριχάρδος Γ’ και άλλοι. Καθώς είχα να κάνω με μια σύγχρονη βιογραφία αγίου, η δική μου προσέγγιση στο ρόλο ήταν ανθρώπινη. Ένιωσα όπως ένας άνθρωπος απευθύνεται σε έναν άλλον άνθρωπο. Μίλησα με ανθρώπους που έζησαν μαζί του, διάβασα άρθρα και βιογραφίες. Αντιλαμβάνομαι ότι έζησε όλη τη ζωή του μέσα από τη θυσία και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Έδωσε νόημα στη λέξη σεβασμός.

Εσύ τι αποκόμισες από τη στάση ζωής του;
Μου αποκάλυψε αυτή την απλότητα για την οποία συζητούσαμε πριν με αφορμή "Τα φώτα της πόλης". Διάβαζα όσα έλεγε για την απλότητα ο Άγιος Παΐσιος και αναρωτιόμουν αν θα καταφέρω να τη βρω. Μου θύμισε τη συγχώρεση, τη μετάνοια. Έννοιες που δεν ανήκουν στην εποχή μας, μια εποχή που τρέφει κυρίως τον εγωισμό.