Χρύσα Παπά: "Πότε οι άνθρωποι θα μάθουμε από την ιστορία μας;"

Τι σας φέρνει στη σκηνή με το "Σέρρα- Η ψυχή του Πόντου";
Η λαχτάρα μου και η βαθιά μου επιθυμία να πω αυτή την ιστορία στον κόσμο…Και να ζήσω αυτό το ταξίδι μαζί με τον κόσμο. Πρόκειται για ένα έργο και μια παράσταση που μιλά για την αγάπη, τον έρωτα αλλά και τον ζόφο σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Ένα έργο που γιορτάζει το μεγαλείο της ζωής!

Το έργο του Γιάννη Καλπούζου είναι λογοτεχνικό. Αυτό ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας στη σκηνή;
Ανεβάζει τον πήχη το ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο και πολύ αγαπητό μυθιστόρημα, αλλά όχι με την έννοια του άγχους, όσο της ευθύνης σε ένα τέτοιο έργο. Ήταν τόσο δοτικός όμως ο συγγραφέας απέναντι μας και μας έδειξε τόση εμπιστοσύνη, που αυτό μας απελευθέρωσε. Και το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έκανε την θεατρική διασκευή και ξεκινήσαμε με ένα υπέροχο έργο.

Ποια ήταν η χρήσιμη συμβουλή που σας έδωσε ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης;
Κάναμε σπουδαία δουλειά με τον Σωτήρη Χατζάκη στους τρεις μήνες προβών, δουλέψαμε υπέροχα και με κάποιον τρόπο αυτή η δουλειά έχει μείνει στο νου μου και συνεχίζεται…Συμβουλές δεν μου έδωσε ο Σωτήρης, "δρόμους" μου άνοιξε, κάναμε μια εις βάθος ανάλυση των δώδεκα ρόλων που υποδύομαι, δουλέψαμε πολύ στις πρόβες και με
άφησε ελεύθερη…
 

Έχετε καταγωγή από τον Πόντο, τι σας αγγίζει στην ψυχοσύνθεση αυτού του λαού;
Έχω καταγωγή από τον Πόντο, κατά το ήμισυ, αλλά με έντονη την παρουσία αυτή της καταγωγής κατά το μεγάλωμα μου. Αυτό που με συγκινεί σε αυτούς τους ανθρώπους είναι το πώς μέσα από τον πόνο πηγαίνουν στην χαρά και στην δύναμη…αυτό όμως θα έλεγα ότι είναι χαρακτηριστικό του Ελληνικού λαού.

Ταυτίζεστε με κάποιο από τα πρόσωπα του έργου;
Στην σκηνή παρουσιάζομαι ως η Λεμονιά, η κόρη του πατέρα της ιστορίας, για να αφηγηθώ την ιστορία του πατέρα μου. Στην πορεία αυτή υποδύομαι δώδεκα διαφορετικούς ρόλους. Με όλους ταυτίζομαι, και αγαπώ κάποιες σκηνές πολύ, αλλά με την μάνα σε κάποιες στιγμές της, σπαράζει η ψυχή μου…

Ποια εικόνα είχατε πριν για το θέμα της μετανάστευσης;
Πόσο πόνο ενέχει αυτό το ζήτημα…ακόμα… Είχα την ίδια εικόνα με αυτή που έχω τώρα, διότι με απασχολούσε πάντα. Αυτό που σκέφτομαι, αφού καταπιάστηκα με αυτό το έργο, είναι το πότε οι άνθρωποι θα μάθουμε από την ιστορία μας; Τί πρέπει να γίνει για να πάψει αυτός ο πόνος…Που υπήρχε τότε και υπάρχει ακόμα και τώρα.

Έχετε ζήσει κάποιες ιδιαίτερες αντιδράσεις του κοινού μετά την παράσταση;
Αυτό που με συγκλονίζει θα έλεγα στην διάρκεια της παράστασης, αλλά που το συνειδητοποιώ μετά γιατί εκείνη την ώρα δεν γίνεται, είναι το πόσο το κοινό αναπνέει μαζί μου, το πόσο είμαστε παρέα σε αυτό το ταξίδι. Για μένα αυτό είναι πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο και είναι τόσο έντονο σε κάθε παράσταση. Μετά την παράσταση αυτό που με συγκινεί είναι τα μάτια τους και το βλέμμα τους και επικοινωνούμε σαν κοινωνοί αυτού του ταξιδιού.

Τι μπορεί να νικήσει το πάθος για ζωή;
Τίποτα. Τίποτα δεν μπορεί να νικήσει το πάθος για ζωή. Μας το έχει αποδείξει η ιστορία και οι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε δύσκολες καταστάσεις και περιόδους. Αυτό που μπορεί να
το αποδυναμώσει για λίγο είναι ο πόνος, από όπου και αν προέρχεται, είτε αυτό είναι πόλεμος, εξορία, αρρώστια, στεναχώρια ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά το πάθος για ζωή δεν
μπορεί να το νικήσει τίποτα κατά την γνώμη μου.

Μέσα στα χρόνια που πορεύεστε στο θέατρο τι σας έχει τρομάξει και τι σας έχει δώσει δύναμη;
Εργάζομαι στο θέατρο 22 χρόνια τώρα, δεν με έχει τρομάξει κάτι, με έχουν απογοητεύσει κάποιοι άνθρωποι και τα πρώτα χρόνια που δούλευα δεν ήξερα και πολλά πράγματα και
απογοητεύτηκα κάποιες φορές. Αλλά αυτή την διαδικασία θα την περνούσα όποια δουλειά και να έκανα, μου φαίνεται φυσιολογική με την έννοια του νέου παιδιού που βγαίνει στην
δουλειά και γνωρίζει τον κόσμο. Αυτό που μου δίνει δύναμη, από την πρώτη μέρα που ερωτεύτηκα και αγάπησα το θέατρο μέχρι τώρα, είναι η μεγαλειώδης τέχνη του θεάτρου. Μου δίνει δύναμη το θέατρο.

Μπροστά στον καθρέφτη σας τι σκέφτεστε, κυρία Παπά;
Εξαρτάται σε τί φάση της ζωής μου βρίσκομαι. Έχω περάσει διάφορες περιόδους, όπως όλοι μας φαντάζομαι. Μετά από αρκετή δουλειά και "δουλειά" με κατανοώ όταν με βλέπω
στον καθρέφτη…

Μοιράζεται το χρόνο σας στο θέατρο και στο τηλεοπτικό πλατό ερμηνεύοντας το ρόλο της Εύας στη "Γη της Ελιάς". Το άγχος της σκηνής είναι μεγαλύτερο από το άγχος του φακού;
Είναι τελείως διαφορετικό το άγχος. Το άγχος της σκηνής δεν συγκρίνεται με τίποτα, αυτό το χτυποκάρδι που δονείται όλο το σώμα είναι διαφορετικό… Και στην τηλεόραση ή γενικότερα στην κάμερα υπάρχει άγχος αλλά σου δίνει άλλη ησυχία και ασφάλεια το ότι μπορείς να σταματήσεις και να το κάνεις από την αρχή. Και φυσικά το ότι δεν υπάρχει κοινό. Δύσκολη και η υποκριτική στη κάμερα αν θέλεις να την κάνεις σωστά, στο θέατρο όμως ο βαθμός δυσκολίας είναι διαφορετικός σε πολλά επίπεδα.

Το ότι υπάρχει μια νέα γενιά σκηνοθετών που δείχνει να αλλάζει τα πράγματα στην τηλεόραση, σας δημιουργεί περισσότερη εμπιστοσύνη ώστε να συμμετάσχετε σε ένα
σίριαλ;
Φυσικά, γιατί με κάνει να ονειρεύομαι καινούρια πράγματα. Τόσο ελπιδοφόρο είναι αυτό το φαινόμενο! Νέοι άνθρωποι που μας προχωρούν. Είναι σημαντικό για μένα να σεβόμαστε και οτιδήποτε έχει να κάνει με το πριν, αυτό που μας έφερε εδώ και έτσι οι νέοι σκηνοθέτες, και όχι μόνο αυτοί, να προχωρήσουμε ως συνοδοιπόροι παρακάτω.

Πώς περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας;
Είναι τόσα πολλά αυτά που μου αρέσουν, που πραγματικά στον ελεύθερο χρόνο μου δεν βαριέμαι ποτέ ακόμα και όταν είμαι μόνη μου. Έχω τρέλα με το χώμα και περίπου 120 φυτά
στο σπίτι μου, περνάω υπέροχα όταν τα περιποιούμαι, ακούγοντας μουσική. Επίσης διαβάζω, γυμνάζομαι, πλέκω, κάνω μεταφράσεις θεατρικών έργων από τα αγγλικά και τα γαλλικά, αγαπώ να καθαρίζω το σπίτι μου, παίζω με το σκυλί μου, μαγειρεύω για τους ανθρώπους μου, ζωγραφίζω χωρίς να ζωγραφίζω καλά, γρατζουνίζω την κιθάρα μου και συνέχεια βρίσκω και άλλα…

Θα μας αποκαλύψετε τα επόμενα σχέδια σας;
Παρακάτω δεν ξέρω ακόμα…Στο θέατρο ξεκινάμε, μετά τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Μικρό Άνεσις με την παράσταση "Σέρρα" όπου θα παίζω κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή και στην τηλεόραση στην σειρά "Η Γη της Ελιάς" στο Mega…Και θα δούμε για παρακάτω.