Φοβερή είναι η ιδέα του Βασίλη Κατσικονούρη και του Δημήτρη Μυλωνά να μας παρουσιάσουν στο Από Μηχανής Θέατρο το "Καλιφόρνια Ντρίμιν 2", από τις 2 Νοεμβρίου, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Στόλλα, Σταύρο Καραγιάννη, Άννα Ελεφάντη και Στέλλα Ράπτη! Σας θυμίζει κάτι ο τίτλος; Το 1ο Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου, ΥΠΠΟ 2002 έλαβε ο Βασίλης Κατσικονούρης για το περίφημο "Καλιφόρνια Ντρίμιν", ένα έργο για την παγιδευμένη στο μικρόκοσμο και το βόλεμά της μεταδικτατορική γενιά. Οι αρετές του έργου φάνηκαν ήδη στο πρώτο ανέβασμα το 2004 στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά.
Συμπαθέστατοι μέσα στη λαϊκότητα, τη ζαχαρένια κουτοπονηριά και την επιφανειακή επαναστατικότητά τους οι δυο ήρωες του έργου, ο Ντίνος και ο Άρης, μέσα στην παρατεταμένη εφηβεία τους, ονειρεύονται την Καλιφόρνια, τα εκεί new age κοινόβια, τη λούφα από το στρατό, αλλά τελικά τη βγάζουν με μπαγαποντιές στην Αθήνα αποθεώνοντας το μικρο-κομπιναδόρικο ταμπεραμέντο του Νεοέλληνα. Η ζωή και το θέατρο είναι δυο έννοιες αλληλοτροφοδοτούμενες κι αυτό φαίνεται καθαρά στα έργα του Βασίλη Κατσικονούρη. Είναι χαρισματικός, έχει διεισδυτική ματιά και χιούμορ και σίγουρα η επαγγελματική ιδιότητα του δασκάλου, αποτελεί πηγή έμπνευσης και τροφό της ουμανιστικής δραματουργίας του. Ο ρεαλιστής Κατσικονούρης παρατηρώντας τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση αποφάσισε να ξανά συναντήσεις τους χαρακτήρες του "Καλιφόρνια ντρίμιν", δηλαδή του made in Greece, "αμερικάνικου ονείρου" για μια καλύτερη ζωή και το αποτέλεσμα είναι το "Καλιφόρνια Ντρίμιν 2", ένα σαρκαστικό σχόλιο για την κρίση που δεν τελειώνει ποτέ, μια τραγελαφική κωμωδία για μια γενιά που ακόμα κι αν και θεωρείται "χαμένη", δεν σταματά να κυνηγά το όνειρο.
Η θεατρική συνάντηση
Ο Δημήτρης Μυλωνάς είναι πολύ προσεκτικός στις επιλογές του και δεν ξεχνά συνεργασίες που τον έχουν σημαδέψει. Με τον Βασίλη Καστικονούρη συναντήθηκε για πρώτη φορά καλλιτεχνικά το 2015, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου όπου σκηνοθέτησε το "Καγκουρό" και παρακολουθώντας τη συγγραφική του πορεία ενισχύθηκε η άποψη του, ό,τι ο Βασίλης Κατσικονούρης είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες δραματουργούς: "Ο Βασίλης Κατσικονούρης όχι μόνο μπορεί αλλά και επιδιώκει να γράψει για όλους κι όλες. Μέσω αυτής της οικειότητας, δημιουργεί το χώρο ώστε να μιλά με οξυδέρκεια αλλά κι ενσυναίσθηση για τις πληγές μας. Με άνεση και μαεστρία κινείται έντεχνα ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα ενώ ξεδιπλώνει κάθε φορά χαρακτήρες χειροπιαστούς όμως και πολυδιάστατους. Ως γνήσιος καλλιτέχνης αποκωδικοποιεί τις παθογένειες του τόπου ενώ συνάμα γίνεται προφήτης εκείνων που ακολουθούν. Τί πιο συναρπαστικό για έναν σκηνοθέτη να καταπιάνεται λοιπόν με τα έργα του;".
Τι λεει ο συγγραφέας για το "Καλιφόρνια Ντρίμιν 2"
"Δεν ξέρω αν οι συγγραφείς σκέφτονται τους ήρωες των έργων τους όταν αυτά έχουν τελειώσει. Το πιο πιθανό, ήδη να σκέφτονται τους επόμενους ήρωες του επόμενου έργου. Είναι όμως και κάποιοι από τους προηγούμενους, που, καθώς περνάει ο καιρός, μένουν σαν σε μια εκκρεμότητα. Σαν κάποιες παλιές σχέσεις που χαθήκανε σιγά σιγά κι ένα βράδυ, σε μια ήσυχή σου ώρα, λες τι να `γινε αλήθεια εκείνη η ψυχή; Έτσι ήρθανε και στη δική μου σκέψη τα παιδιά του "Καλιφόρνια ντρίμιν". Δεν μπορώ να πω ότι μου έλειψαν και ιδιαίτερα σε αυτά τα 20 χρόνια από τότε που έγραψα το έργο, καθώς από το πρώτο του ανέβασμα στο Εθνικό μέχρι και σήμερα, όλο και κάπου παιζόταν. Και ήταν πάντα παιδιά εικοσάχρονα, παιδιά κωμικά, εγκλωβισμένα σε μία παρατεταμένη εφηβεία. Τώρα όμως –αναρωτήθηκα, καθώς τα συλλογιζόμουν-να κατάφεραν να ενηλικιωθούν επιτέλους; Έστω και στραβά; Όπως στραβά πήγανε και τα περισσότερα από αυτά τα είκοσι χρόνια για όλους μας… Με αυτές τις σκέψεις οδηγήθηκα να τους ψάξω ξανά: Τον Ντίνο, τη Βουβού, τον Άρη, την Κική. Σαν ένας συγγραφέας που αναζητάει τέσσερα πρόσωπα.
Τους βρήκα, στα ίδια μέρη, σαραντάρηδες τώρα πια, με τις παλιές τους αφίσες κιτρινισμένες να τις χτυπάει ο άνεμος, μα για τους ίδιους πάντα σημαίες ονείρων αναπεπταμένες. Ακαταμάχητα χαζοί, σπαραχτικά αστείοι… Κι όταν η συνάντησή μας τελείωσε, κατάλαβα ότι μπορεί και να είχα γράψει το πρώτο σίκουελ θεατρικού έργου στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Το έστειλα αμέσως σε έναν άλλο παλιό φίλο από το 2015, τότε που είχε σκηνοθετήσει υπέροχα άλλο μου έργο, το "Καγκουρό", στο Εθνικό Θέατρο με μεγάλη επιτυχία, τον Δημήτρη Μυλωνά. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, έφτιαξε μία από τις πιο σημαντικές θεατρικές σκηνές της Αθήνας, το Από Μηχανής Θέατρο με συνοδοιπόρο την Άννα Ελεφάντη, συγκλονιστική αποκάλυψη για μένα πέρυσι στο "Μακμπέθ" όπου έπαιζε. Μαζί μας ήρθαν και οι εξίσου σπουδαίοι Σταύρος Καραγιάννης, Γιάννης Στόλλας, Στέλλα Ράπτη. Ένα νέο ταξίδι για την Καλιφόρνια αρχίζει. Με μεγάλες αναταράξεις γέλιου, με κατακόρυφες εκτινάξεις στο ανέφικτο".
