Η Λουκία Μιχαλοπούλου σε ρόλο-πρόκληση

Ένας θρυλικός μονόλογος του Ζαν Κοκτώ φέρνει ξανά σε συνεργασία την ταλαντούχα ηθοποιό και τον σκηνοθέτη Νικορέστη Χανιωτάκη. Δείτε τις πρώτες φωτογραφίες.

Ανθρώπινη φωνή Γιώργος Καλφαμανώλης©

Ακόμη ένα σημαντικό έργο της παγκόσμιας δραματουργίας ετοιμάζεται να ανεβάσει ο δραστήριος Νικορέστης Χανιωτάκης, συνεργαζόμενος για δεύτερη φορά με τη Λουκία Μιχαλοπούλου (βραβείο Μελίνα Μερκούρη 2011), που έλαμψε στην επί δύο σεζόν επιτυχημένη παράσταση "Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια" του Έντουαρντ Άλμπι. Στην τωρινή τους συνεργασία, έρχονται σε επαφή με τον μονόλογο του Ζαν Κοκτώ "Η ανθρώπινη φωνή", που έχει ερμηνευτεί παγκοσμίως από σπουδαίες ηθοποιούς (Σιμόν Σινιορέ, Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Λιβ Ούλμαν, Ρενάτα Σκότο κ.ά.), ενώ στην Ελλάδα σφραγίστηκε από την ερμηνεία της Έλλης Λαμπέτη. Γραμμένη το 1928, η "Ανθρώπινη φωνή" παραμένει ένα συνταρακτικό δραματικό κείμενο, που δίνει φωνή σε μια γυναίκα, τη στιγμή που ο εραστής της την εγκαταλείπει για να παντρευτεί μια άλλη. Η οδύνη, το πάθος, η διεκδίκηση, η ματαίωση, το αδιέξοδο των σχέσεων δίνονται με πηγαία ένταση από τον συγγραφέα με τη μορφή μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, από την οποία ακούμε μόνο την ηρωίδα, σε έναν μονολογικό ρόλο που αποτελεί πρόκληση για κάθε ηθοποιό.

Λουκία Μιχαλοπούλου
©Γιώργος Καλφαμανώλης

Ο Ζαν Κοκτώ

Ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου (1889-1963). Μεγάλη προσωπικότητα, εστέτ, φιλόδοξος, μοναχικός, με σπινθηροβόλο πνεύμα, "ένας διαβολικός ακροβάτης της τέχνης" κατά τον χαρακτηρισμό του Μάνου Χατζιδάκι. Το έργο του παραμένει σύγχρονο, καθώς πραγματεύεται τις διαχρονικές υπαρξιακές αγωνίες, τον φόβο του θανάτου και την εξιλέωση από τα πάθη. Η "Ανθρώπινη φωνή" παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1930 και έκτοτε δεν έχει σταματήσει να παίζεται. Έχει εμπνεύσει την όπερα του Φρανσίς Πουλένκ, "Η ανθρώπινη φωνή" (1958), το "The telephone" του Τζαν Κάρλο Μενότι και την ταινία του Ρομπέρτο Ροσελίνι με την Άννα Μανιάνι, "L’ Amore" (1948). Η ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" είναι επίσης εμπνευσμένη από αυτό το έργο.

Λουκία Μιχαλοπούλου
©Γιώργος Καλφαμανώλης

Info

Η παράσταση θα δοθεί σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, σκηνικά και κοστούμια της Αρετής Μουστάκα, φωτισμούς της Χριστίνας Θανάσουλα και επιμέλεια μουσικής του Γιάννη Μαθέ.  Η πρεμιέρα προγραμματίζεται για τις 3 Οκτωβρίου, στο θέατρο Μικρό Χορν.

Περισσότερες πληροφορίες

Μικρό Χορν

Αμερικής 10

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Η πλεξούδα": Το παγκόσμιο best seller για πρώτη φορά στο θέατρο

"Η πλεξούδα", θεατρική μεταφορά του παγκόσμιου best seller της Λετισιά Κολομπανί, ένας ύμνος στο θάρρος και τη δύναμη των γυναικών ανεβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας, σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού στο Μεταξουργείο.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
13/01/2026

"Κίτρινο Φεγγάρι": Το έργο που μιλά για την ψυχική υγεία των νέων κάνει θεατρική πρεμιέρα στις 15 Ιανουαρίου

Δύο έφηβοι στο χείλος του γκρεμού. Ένας φόνος που θα αλλάξει τα πάντα. Ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στα Χάιλαντς της Σκωτίας.

"Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες": Μια παράσταση για το ghosting

Ο μονόλογος της Μαργαρίτας Παπαγιάννη για το το ghosting, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, έρχεται τον Φεβρουάριο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

"Η Δύναμη της συνήθειας" vol.2 : Μια σκοτεινή κωμωδία για το τέλος του πολιτισμού

Ο Γιάννος Περλέγκας και οι "κι όμΩς κινείται" ζωντανεύουν το τσίρκο του Τόμας Μπέρνχαρντ στη σκηνή του θεάτρου Ροές.

Ποια παράσταση θα δούμε σύντομα στην Αγγλικανική Εκκλησία

Ο Νικόλας Ανδρουλάκης θα παρουσιάσει τον αναστοχαστικό "Ηλίθιο" στο χώρο της Αγγλικανικής Εκκλησίας Αγίου Παύλου, από 5 Φεβρουαρίου.

"Ακρωτήρι" με τη Μαρία Ναυπλιώτου: Τελευταίες παραστάσεις στην Αθήνα

Η παράσταση "Ακρωτήρι" χειροκροτήθηκε από χιλιάδες θεατές στο Θέατρο Ιλίσια και από τις 23 Ιανουαρίου θα παίζεται στο Radio City της Θεσσαλονίκης.

Μια συνέντευξη σε κίνηση: Η Τατιάνα Λύγαρη και το Τρένο το Ρουφ που δεν σταματά ποτέ

Με αφορμή μια συνέντευξη–κατάθεση ψυχής, η δημιουργός του Τρένου στο Ρουφ Τατιάνα Λύγαρη, αφηγείται ένα ταξίδι τριών δεκαετιών πάνω σε σκουριασμένες ράγες, όπου η τέχνη, η επιμονή και η μνήμη μεταμορφώνουν βαγόνια σε ζωντανό πολιτισμό.