Παίζει στο τηλεοπτικό "Κόκκινο ποτάμι", σκηνοθετεί Ρίτσο στο "Τζένη Καρέζη", έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Άβατον και αναμένει με αγωνία τη νέα θεατρική σεζόν. Ήρθε η στιγμή να γνωρίσουμε την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Νάντια Δαλκυριάδου.
Πού σε ξέρω
Έχω σκηνοθετήσει την παράσταση "Οι Γειτονιές του Κόσμου" του Γιάννη
Ρίτσου, η οποία θα παίζεται για 3η χρονιά, φέτος στο θέατρο Τζένη Καρέζη.
Σκηνοθέτησα την παιδική παράσταση "Ο Λευτέρης, ένα περιστέρι δίχως
ταίρι" και είμαι συν δημιουργός και ηθοποιός της βρεφικής παράστασης "Θα
βγω απ’ το Αυγό". Ήρθα πριν έξι χρόνια στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη,
όπου τελείωσα τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου και δούλεψα εκεί αρκετά
χρόνια. Στην Αθήνα έπαιξα στο "Νορντόστ" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μακαλιά, στη
"Μαζώχτρα" σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και στις "Γυναίκες" σε
σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη. Στην τηλεόραση συμμετείχα, στο "Θησαυρό της
Αγγελίνας" και στη "Ζωή εν τάφω" σε σκηνοθεσία Τάσου Ψαρά. Φέτος
συμμετέχω στο "Κόκκινο Ποτάμι" - η συνέχεια, σε σκηνοθεσία Μανούσου
Μανουσάκη. Επίσης είμαι τα τελευταία έξι χρόνια "στο τιμόνι" του Θεάτρου
Άβατον στο Γκάζι.
Πού σε βρίσκω
Είμαι κάτοικος και λάτρης του Θησείου. Αγαπώ όλη τη γειτονιά και σίγουρα
μπορεί να με βρει κανείς να λιάζομαι κάτω απ’ την Ακρόπολη, να γράφω, να
σκέφτομαι , να περπατάω, να δουλεύω εκεί.
Πες μου κάτι για το θέατρο
Σκέφτομαι ότι το θέατρο είναι τέχνη της γενναιοδωρίας, δεν ταιριάζει σε
τσιγκούνηδες. Κόβεις ένα κομμάτι σου και το δίνεις. Στις πιο σπουδαίες
παραστάσεις και στους πιο σπουδαίους ηθοποιούς πάντα μου βγαίνει ένα
"ευχαριστώ" για τη γενναιοδωρία αυτή, νιώθεις ότι σου έκαναν ένα δώρο.
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο
Η "Ελένη" του Βασίλη Παπαβασιλείου, στο Θέατρο της Καλαμαριάς στη
Θεσσαλονίκη, πριν από 20 χρόνια περίπου. Είχα μείνει άφωνη.
Το μικρόβιο της σκηνοθεσία
Δεν ξέρω πότε μπήκε αυτό το "μικρόβιο". Νιώθω όμως ότι για να θέλεις να
σκηνοθετήσεις, έχεις την πρόθεση να στρέψεις τα βλέμματα προς ένα κοινό
σημείο, θέλεις να οδηγήσεις σε ένα συμπέρασμα - ή καλύτερα σε μια
συζήτηση, θέλεις να ανοίξεις μια κουβέντα με το κοινό. Παίρνεις δηλαδή μια
απόφαση για το "πού θα πάει η συζήτηση", πώς θα περάσει η ώρα. Αποφασίζεις ότι σε τρώει κάτι και το ρίχνεις στο τραπέζι με κάποιο σκοπό. Νομίζω ότι είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου, ότι πάντα αυτό ήθελα να κάνω.
Ο Γιάννης Ρίτσος και "Οι γειτονιές του κόσμου"
Η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου με γοητεύει. Δηλώνει μια αληθινή, ακραιφνής, πυκνή, ακέραιη αγάπη για τον Άνθρωπο. Οι "Γειτονιές του κόσμου" που σκηνοθετώ βασίζονται στην ποιητική του συλλογή και η αγαπημένη μου σκηνή είναι η στιγμή της Απελευθέρωσης της Αθήνας. Πάντα στο τέλος της σκηνής έχω ένα λυγμό. Σε πολλές παραστάσεις ένιωθα να συμβαίνει το ίδιο και στο κοινό. Ένας λυγμός που δεν ξέρεις αν είναι απ’ την μεγάλη χαρά ή επειδή ξέρεις τι θα επακολουθήσει.
Off the record
Από τις 9 Οκτωβρίου θα επαναλάβουμε, για τρίτη χρονιά, την παράσταση "Οι Γειτονιές του Κόσμου" σε νέα στέγη, στο θεάτρο "Τζένη Καρέζη" και σχεδιάζουμε μια νέα παιδική παράσταση στο Θέατρο Άβατον. Θα συν-σκηνοθετώ με τον Στέφανο Παπατρέχα ο οποίος υπογράφει το κείμενο του έργου. Κάθε φορά που ξεκινάμε μια νέα δουλειά, μαζεύουμε την αισιοδοξία μας, την δύναμή μας, τη χαρά μας, τις ιδέες μας και ξεκινάμε… Πάντα στο παρασκήνιο υπάρχει η αγωνία, το πώς θα πάει, τι θα γίνει. Φέτος νομίζω ότι είναι μια χρονιά που το άγχος κορυφώνεται. Το θέατρο, δηλαδή οι άνθρωποι του, είμαστε "χτυπημένοι" απ’ την πανδημία, την ακρίβεια, την υποτίμηση του κλάδου. Όχι πως οι υπόλοιποι κλάδοι καλοπερνάνε, αλλά στη δική μας περίπτωση, μιλάμε για έναν κλάδο που ζει υπό συνεχή κρίση και στέρηση. Οι επιχορηγήσεις μειώνονται, το κοινό δυσκολεύεται, οι οικονομικές απαιτήσεις αυξάνονται. Μέσα σε όλο αυτό, θα βάλουμε τα καλά μας και θα περιμένουμε
το κοινό.
Περισσότερες πληροφορίες
Οι γειτονιές του κόσμου
Ο ποιητής ανασυνθέτει μια ολόκληρη δεκαετία κρίσιμη για την παγκόσμια Ιστορία, σε ένα έργο που έγραψε κατά τη διάρκεια της εξορίας του στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη.
