Η γνωστή χορογράφος μας εξηγεί πως δημιουργήθηκε η νέα της δουλειά "Διαρκώς με ταράζεις” που παρουσιάζει μαζί με την ομάδα σύγχρονου χορού Αnima-Soma στο Θέατρο Καλλιρόης έως την 1η Μαΐου. Η παράσταση προέκυψε με αφετηρία την παλιά αγγλική έκφραση "you always unbalance me" και είναι το αποτέλεσμα ενός ερευνητικού εργαστηρίου για τη συνειδητότητα της κίνησης στο εδώ και τώρα, επιδιώκοντας ένα βαθύτερο επίπεδο επικοινωνίας με το κοινό και τους άλλους χορευτές.
Η ιδέα, ο τίτλος και το περιεχόμενο της χορογραφίας προέκυψε από την παλιά αγγλική έκφραση "you always unbalance me", κάτι σαν το δικό μας "μου έκοψες τη χολή", όταν κάποιος μας ταράζει από την ησυχία μας. Το γεγονός της ύπαρξης της λέξης "αν-ισορροπία" μέσα στην αγγλική φράση ήταν αποκαλυπτικό και μου έφερε στο μυαλό εικόνες και μνήμες: Αυτά που μας ταράζουν, μας μετακινούν σε νέες θέσεις στις οποίες χρειάζεται να επανα-ισορροπήσουμε το σώμα μας! Τριάντα χρόνια ασχολούμαστε με αυτό ακριβώς!
Δουλεύοντας με όρους ανατομίας και με εργαλεία μας σωματοποιημένες πρακτικές, όπως το contact improvisation και το "λεξικό χορού" axis syllabus, (το τελευταίο μας διδάσκει ο διαπιστευμένος δάσκαλος και χορευτής της πρακτικής και χρόνια συνεργάτης μου, Τίμος Ζέχας), ερευνούμε τους λειτουργικούς τρόπους κίνησης και μεταφοράς μας στον χώρο και τη σύνδεσή μας με τους άλλους. Πώς ισορροπώ μέσα στις σχέσεις, πώς διαπραγματεύομαι τον έλεγχο, το άφημα, την εγγύτητα, την εμπιστοσύνη, το φευγιό. Αυτά είναι "εργαλεία" κιναισθητικής αφύπνισης και σύνδεσης με τον εαυτό, διαδικασίες απαραίτητες για τη συνειδητή παρουσία μας στη στιγμή του χορού, δηλαδή, τη σωματοποίηση.
Για να πετύχουμε τη σωματοποίηση, στην ομάδα Anima-soma, μια ευτυχή συνεργασία με την Ζωή Χατζιδάκη και τους άλλους συντελεστές, δουλεύουμε ερευνητικά και συνεργαζόμαστε δημιουργικά ενώ όλοι τους έχουν μια ανάλογη προσέγγιση και στη ζωή. Η σύνδεση σώματος-νου ή ο περιορισμός της φλυαρίας του νου και η επιστροφή στην καθαρότητα του σώματος είναι τρόπος ζωής για όλους μας, συγκυρία σπάνια για την οποία είμαι ευγνώμων.
Και αυτό θέλουμε να συμβεί και στους θεατές μας: να καθαρίσει ο νους και να βιώσουν μαζί μας την ολότητα, την απλότητα και την ειλικρίνεια του ανθρώπινου σώματος.
Σήμερα, ωστόσο, έχουμε να αντιμετωπίσουμε εμπόδια ως προς την επιστροφή μας στη σωματοποίηση. Κοινωνικά, χρειαζόμαστε ασφάλεια και αποδεκτικά πλαίσια. Όσα τραυματικά ζήσαμε -κρίση, πανδημία, πόλεμος- μας άλλαξαν πολύ, μας πότισαν θλίψη, απογοήτευση και θυμό. Παρόλα αυτά, έχουμε χρέος να μην τα παρατήσουμε αλλά να αγωνιστούμε, αρχικά σε προσωπικό επίπεδο, για τις δομές που θα αφήσουμε στους επόμενους. Η ελευθερία, η δημοκρατία, η υγεία, η οικολογία δεν είναι δεδομένα.
Στον σύγχρονο χορό, οι άνθρωποι αγωνίζονται, είναι συγκινητικοί, αφοσιωμένοι και "τρελοί". Αν δεν υπήρχε η "τρέλα" τους, παγκόσμια αλλά και στην Ελλάδα, δεν θα υπήρχε αυτή η βιωματική γνώση. Και είναι καταπληκτικό το πώς εξελίσσεται αυτός ο χώρος καθώς τα οφέλη της τέχνης συνδυάζονται μοναδικά με τα νοήματα που αντλεί κανείς από το σώμα, την ανατομία, το βίωμα και τη σύνδεση με το όλον. Παρόλα αυτά, με εξαίρεση τις νευροεπιστήμες οι οποίες τα τελευταία χρόνια ανέδειξαν την αξία της σωματοποίησης, έχουμε ελάχιστες έρευνες πάνω στο βίωμα των χορευτών.
Δεν ξέρω γιατί ο κόσμος παραπλανήθηκε τόσο πολύ τα προηγούμενα χρόνια και "έφυγε" από τη φροντίδα και την αλήθεια του σώματος, των αισθήσεων και των συναισθημάτων. Και αντίστροφα, βλέπω όλους αυτούς τους "από-σωματοποιημένους" ανθρώπους να παίρνουν αποφάσεις για εμάς και ταράζομαι πάρα πολύ. Με ανησυχεί το πώς έχει χαθεί η ισορροπία, το μέτρο, ο κοινός νους. Με παρηγορεί το ότι η τέχνη και ο σύγχρονος χορός αντιστέκονται.
Περισσότερες πληροφορίες
Διαρκώς με ταράζεις
Με αφετηρία την παλιά αγγλική έκφραση «you always unbalance me», η παράσταση-αποτέλεσμα ερευνητικού εργαστηρίου επικεντρώνεται στην έννοια της ταραχής και στην τάση επιστροφής σε μια νέα ή οικεία θέση ισορροπίας.
