Το πλουραλιστικό θεατρικό τοπίο της πρωτεύουσας όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει στην αδιάκοπη παραγωγή παραστάσεων, που, μοιραία, φέρνει τους καλλιτέχνες μπροστά σε μία ανελέητη πραγματικότητα: χρειάζεται να επιδεικνύουν υπερφυσικές σχεδόν ικανότητες αστείρευτης έμπνευσης. Ειδικά όταν η συζήτηση έρχεται στις ομάδες που μεταχειρίζονται συγκεκριμένους παραστασιακούς κώδικες, τότε οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το έργο τους είναι -ίσως- ακόμη δυσκολότερο, καθώς καλούνται να επανεφευρίσκουν συνεχώς τους εαυτούς τους.
Μία τέτοια ομάδα είναι οι C for Circus, που άνοιξαν το φετινό φεστιβάλ Αθηνών με μια παράσταση εμπνευσμένη από το έργο του γνωστότερου Λατίνου ποιητή Οβίδιου, τις «Μεταμορφώσεις», σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μακρή και Παύλου Παυλίδη. Η ομάδα έκλεισε φέτος τη δεκαετή πορεία της, αλλά στη θεατρική ζωή της Αθήνας καθιερώθηκε ουσιαστικά πριν ένα περίπου χρόνο, όταν με το «Δαχτυλίδι της μάνας» έδειξε πολύ ωραία δείγματα γραφής. Σε εκείνη την παράσταση, η ομάδα των ηθοποιών/performers/μουσικών έδειξε πώς ένα παλιό κείμενο, αντλημένο από την ιστορία της ελληνικής δραματουργίας, μπορεί να ανασυσταθεί μέσα από μια σκηνική αφήγηση που χρησιμοποιεί τη μουσική και τη σωματικότητα και να παραδοθεί με εκρηκτικό τρόπο στους θεατές.
Στην παράσταση που ετοίμασαν για το Φεστιβάλ Αθηνών ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο, της σωματικής έκφρασης και της μουσικής απόδοσης. Αυτή τη φορά επέλεξαν ένα μη θεατρικό κείμενο, που όμως το περιεχόμενό του φαινόταν να προσφέρει μεγάλο εκφραστικό πεδίο. Στις «Μεταμορφώσεις», ο Οβίδιος αφηγείται μια σειρά αρχαίων ελληνικών και ρωμαϊκών μύθων σχετικά με τη δημιουργία του σύμπαντος, τα στοιχεία της φύσης, την ερωτική μυθολογία θεών, θνητών και ημίθεων κ.ά., που συνιστούν ένα πολύμορφο υλικό 12.000 στίχων.
Το φλερτάρισμα του μυθολογικού υλικού με εξωανθρώπινα μοτίβα, η διαχείριση θεμάτων που υπερβαίνουν τις ανθρώπινες διαστάσεις, η ίδια η ιδέα της μεταμόρφωσης που κυριαρχεί ως λύση σε όλους τους μύθους που αφηγείται ο Οβίδιος περιμέναμε, είναι η αλήθεια, ότι θα προσέφερε αμέτρητες δημιουργικές αφορμές στην ομάδα. Ενώ, ομως, είδαμε και πάλι έντεκα ακάματους ερμηνευτές να γεμίζουν τη σκηνή (Παναγιώτης Γαβρέλας, Βαλέρια Δημητριάδου, Δημήτρης Κίτσος, Μαρία-Ελισάβετ Κοτίνη, Χρύσα Κοτταράκου, Ειρήνη Μακρή, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Παύλος Παυλίδης, Νατάσα Ρουστάνη, Αθηνά Σακαλή, Σπύρος Χατζηαγγελάκης), το αποτέλεσμα ήταν κατώτερο των προσδοκιών που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει.
Από τη μια, η «πλαδαρή» δραματουργία δεν ευνόησε την καίρια μετάδοση των επιμέρους μύθων στην πλατεία, πόσω μάλλον τη δημιουργία δεύτερων σκέψεων πάνω στο μοτίβο της «μεταμόρφωσης» ως -αναπόφευκτης;- λύσης επιβίωσης, και από την άλλη, ακόμη και στο επίπεδο της σωματικής έκφρασης, η ομάδα φαίνεται να εγκλωβίστηκε σε υποτυπώδεις, συχνά αμήχανες ή επιφανειακές, δράσεις και σχήματα. Ως αποτέλεσμα, η σκηνή γέμισε μεν με τη σωματική και μουσική τους παρουσία, όμως συνολικά το θέαμα έπασχε κυρίως σε θέματα ρυθμού και ευρηματικών λύσεων. Φυσικά, οι κακές στιγμές είναι αναμενόμενες ακόμη και απαραίτητες στην πορεία οποιουδήποτε καλλιτέχνη και μια τέτοια στιγμή δεν προκαταβάλει αντίστοιχη συνέχεια. Γεννάται όμως αναπόφευκτα το ερώτημα: τι δρόμους θα έπαιρνε συνολικά το ελληνικό θέατρο και κάθε καλλιτέχνης προσωπικά αν υπήρχε η πολυτέλεια της δημιουργικής ανάπαυλας;
© φωτογραφιών: Thomas Daskalakis
