Τι λένε τα «Λουόμενα» κορίτσια μεταξύ τους;

Τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις ματαιώσεις μοιράζονται οι «Λουόμενες» της Κατερίνας Μαυρογεώργη. Η ολοκαίνουργια παράσταση έρχεται στο Skrow. Δείτε τις πρώτες φωτογραφίες.

Τι λένε τα «Λουόμενα» κορίτσια μεταξύ τους;

Η Κατερίνα Μαυρογιώργη από τις πιο όμορφες παρουσίες στο ελληνικό θέατρο, σοβαρή και μετρημένη μπήκε δυναμικά στο χώρο του θεάτρου, ενώνοντας, τις δυνάμεις της με άλλους καλλιτέχνες όπως είναι ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, η Μαρία Φιλίνη και οι Patari Project. Μπορεί να μην έχει συστήσει δική της ομάδα όμως η ανάγκη της να επενδύσει «συλλογικά» αποδεικνύεται από τις επιλογές της. Συνυπάρχει με τους συνεργάτες της σε παραστάσεις που υποστηρίζουν την ανάπτυξη κοινών πρακτικών, την ίδια αντίληψη για τη σκηνοθεσία, την υποκριτική κατεύθυνση, τις αισθητικές επιλογές. Η έννοια του «συλλογικού» υπάρχει έντονα και, στο έργο της «Λουόμενες» που σκηνοθετεί ή ίδια στο Skrow (πρεμιέρα 6/5). Οι ηθοποιοί Κατερίνα Λάττα, Νικολίτσα Ντρίζη και Μαρία Πετεβή ερμηνεύουν τρεις γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, οι οποίες μέσα στη χαλαρή ατμόσφαιρα ενός χαμάμ ξεπλένουν το κορμί και…την ψυχή τους συζητώντας για όσα σκέφτονται, όσο έχουν ζήσει.

Τι λένε τα «Λουόμενα» κορίτσια μεταξύ τους; - εικόνα 1
Τι λένε τα «Λουόμενα» κορίτσια μεταξύ τους; - εικόνα 2

«Η Λύντια είναι η ιδιοκτήτρια του “Ασκληπιού”. Η Κάτια και η Μαρία λουόμενες. Όλες μαζί παρακολουθούν μια παράσταση όπερας από ένα μικρό κόκκινο τηλεορασάκι, τον “Αστακό”. Συζητούν για την Τραβιάτα και τη Μαντάμ Μπατερφλάι, για όλα τα δραματικά φινάλε που επιφυλάσσονται στις πρωταγωνίστριες. Οι ιστορίες αυτές σα να μοιάζουν τώρα με τις δικές τους. Εκείνες, όμως, δεν είναι έτοιμες να τις βγάλουν στο φως. Ένα τραγούδι ακόμα θα τις ενώσει, θα δώσει φωνή στις σκέψεις τους. “Τώρα τι τρέμεις γιατί λυπάσαι/ Εγώ ευθύνες δεν σου ζητώ/ Αυτή η φωνή που τη φοβάσαι/ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ”. Ο χρόνος τώρα μετρά αντίστροφα, το νέο έτος πλησιάζει. Το νερό ιαματικό, τα καίει όλα και σαν σε γιορτή εξαγνισμού, οι τρεις γυναίκες στήνουν έναν χορό εκστατικό, με τα μυστικά τους ν’ αφρίζουν σαν πρωτοχρονιάτικη σαμπάνια.».

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Open Call: Υποβολή συμμετοχών για το Off Off Athens Theatre Festival 2026

Το Off Off Athens Theatre Festival 2026 έρχεται στο Θέατρο Επί Κολωνώ και προσκαλεί νέους δημιουργούς να καταθέσουν τις προτάσεις τους.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
20/01/2026

"Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα": Τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Χώρα

Το "Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα", σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ολοκληρώνει τον κύκλο του στο Θέατρο Χώρα, αφήνοντας πίσω του μια παράσταση ανθρώπινη, όπου το κοινωνικό βλέμμα, η τρυφερότητα και το σκοτάδι συνυπάρχουν με σπάνια ισορροπία.

"Στην εξοχή": Τελευταίες παραστάσεις στο θέατρο Αποθήκη

Με κοφτερούς, καθημερινούς διαλόγους αποκαλύπτονται σκοτεινά υπόγεια στρώματα στις σχέσεις των ανθρώπων στο έργο του "Στην εξοχή" του Μάρτιν Κριμπ που ολοκληρώνει τις παραστάσεις στις 25 Ιανουαρίου.

"Ο Φιάκας" : Ο Οδυσσέας Σταμούλης μπαίνει στην παρέα της απίθανης κωμωδίας του Από Μηχανής

Η διαχρονική κωμωδία του Δημοσθένη Κ. Μισιτζή "Ο Φιάκας" συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία με τον Οδυσσέα Σταμούλη και τον Δημήτρη Μυλωνά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ο "Βυσσινόκηπος" ανθίζει στη σκηνή του Πορεία με Τάρλοου – Καλτσίκη

Ο Δημήτρης Τάρλοου επιστρέφει στον Τσέχοφ και θα σκηνοθετήσει τον "Βυσσινόκηπο" με την Αλεξια Καλτσίκη στο ρόλο της Λιούμποφ Αντρέγεβνα.

"Push Up": Ένας καυστικός καθρέφτης του σύγχρονου εργασιακού κόσμου

Χιούμορ και ανατροπές πυροδοτούν τη δράση στο "Push Up" του Roland Schimmelpfennig που ανεβαίνει στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά, για 12 μόνο παραστάσεις.

Η βία που βαφτίστηκε ελευθερία: η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου μιλά για τη "Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας"

Η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου σκηνοθετεί το συγκλονιστικό "Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας" της Vanessa Springora. Με αφορμή την πρεμιέρα στο Θέατρο Τέχνης, μας μιλά για τη συναίνεση όταν το σώμα είναι παιδικό, για την εξουσία που κρύφτηκε πίσω από τη λογοτεχνία και για τη σιωπή που έγινε τραύμα. Φέρνει στη σκηνή μια αναγκαία, επώδυνη αλήθεια-εδώ, σήμερα, τώρα.