Η Δέσποινα Γιαννάτου μας αποκαλύπτεται

Η Παπαδιαμάντεια Φόνισσα φτάνει στο σήμερα μέσα από την παράσταση της Δέσποινα Γιαννάτου. Τι συγκινεί τη χορογράφο και ποια είναι η αγωνία της για την παράσταση, που παίζεται σε ανοιχτά θέατρα της πόλης;

Πού σε ξέρω: Από το 2000 μέχρι το 2012 χορογράφησα έργα κλασικού ρεπερτορίου: «Καρυοθραύστης», «Σταχτοπούτα», «Δον Κιχώτης», «Κουρσάρος», «Πακίτα», «Ζιζέλ» και «Μπαγιαντέρα», σε μεγάλα θέατρα της Αθήνας (Παλλάς, Ακροπόλ, Βέμπο κ.ά.). Το 2013 ίδρυσα την ομάδα χορού «Υπέρ Ορίων». Με ενδιέφεραν πλέον νέες συνθέσεις μέσα από χορογραφικές αναζητήσεις. Παραγωγές της ομάδας μεταξύ άλλων είναι το «Bolero», η «Quida» και φυσικά η «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη το 2017, η οποία παίζεται μέχρι και σήμερα.

Πες μου κάτι για τον χορό: Το πιο ωραίο πράγμα στον χορό είναι ότι μαθαίνεις να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου. Για να ικανοποιήσεις απαιτήσεις που θέτεις εσύ ο ίδιος. Αποτελεί εξαιρετική νοητική και ψυχική εκπαίδευση, ένα μέσο έκφρασης που σε κάνει σίγουρα καλύτερο άνθρωπο. Αν θα καταφέρεις όντως να γίνεις χορευτής, είναι μια άλλη ιστορία.

Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο: Η «Giselle» του Μats Εκ, πριν πολλά χρόνια. Τότε συνειδητοποίησα για πρώτη φορά oτι ο χορός μπορεί να συνδυάσει κλασικές και σύγχρονες τεχνικές και να βγει ένα υπέροχο αποτέλεσμα, μια μαγεία.

Η συνάντηση σου με την «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη: Σαν γυναίκα και σαν χορογράφος αγγίζω τα πράγματα που με απασχολούν μέσα από την τέχνη μου. Η θέση της γυναίκας τότε και τώρα, η βία στο στενό της περιβάλλον και η κάθε μορφής καταπίεση που της ασκείται διαχρονικά, με κέντριζαν πάντα. Υπάρχει ένας πλούτος στην ελληνική λογοτεχνία και εμπνεύστηκα από αυτό το αριστούργημα και την κοινωνία μας, μια σύνθεση νεοκλασικού χορού, θεάτρου και μουσικής που σφύζει από Ελλάδα και παράδοση. Ο Μπάμπης Νίκου με τη μουσική του ζωντάνεψε τις εικόνες του μυαλού μου και έδωσε πνοή στην παράσταση. Νιώθω ευλογημένη στη συνεργασία μου με τους συντελεστές αυτής της δουλειάς. Την ομάδα χορού «Υπέρ Ορίων», τους ηθοποιούς Πέτρο Γούτη και Θανάση Κουρλαμπά, τον σκηνογράφο Ντέιβιντ Νεγρίν και τον Πάνο Δέμο που έχει αναλάβει την παραγωγή.

Ο στόχος της ομάδας χορού Υπέρ Ορίων…: Η σύνθεση διαφορετικών παραστατικών τεχνών με άξονα το χορό. Οι τελευταίες παραγωγές εστιάζουν στην γυναίκα και την θέση της στην κοινωνία στο πέρασμα των χρόνων. Γνώμονας για την επιλογή των παραστάσεων είναι η ευαισθητοποίηση του ευρύ κοινού σε μείζονα κοινωνικά θέματα μέσα από την τέχνη του χορού.

Η μεγαλύτερη σου αγωνία για την παράσταση: Η αγωνία μου είναι να είναι συγχρονισμένοι ! (γέλια)

Η πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση: Ο φόνος στο πηγάδι. Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος. Ένταση, πάθος, κορύφωση συναισθημάτων. Δύσκολη, απαιτητική χορογραφικά και υποκριτικά. Έχει μια μυσταγωγία η σκηνή αυτή.

Off the record: Όνειρο μου είναι να αποδείξουμε ότι οι Έλληνες χορευτές μπορούν να χορέψουν με αξιώσεις, εντός και εκτός συνόρων. Αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία και η έμπνευση.