Ένα από τα πολλά θύματα της μεγάλης πυρκαγιάς στην περιοχή του Ματιού είναι η ηθοποιός Χρύσα Σπηλιώτη και η κηδεία της γίνεται την Τρίτη 31 Ιουλίου.
Για τους ανθρώπους που τρέφουμε μεγάλη εκτίμηση τα λόγια είναι πάντοτε φτωχά, συμβατικά ιδιαίτερα μάλιστα τη στιγμή που ακούς την είδηση του θανάτου τους και συνειδητοποιείς τον τρόπο με τον οποίο η τραγωδία εδρεύει πίσω από την καθημερινότητα...
Μετά από ημέρες καπνισμένης αγωνίας ταυτοποιήθηκε η σορός της Χρύσας Σπηλιώτη, που τελικά έχασε τη ζωή της μαζί με τον άντρα της στις φλόγες της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι. Η κηδεία τους γίνεται την Τρίτη 31/7 στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου (18.00).
Ακόμα κι όταν αποχαιρετούμε φίλους ή συνεργάτες, η σκέψη τρέχει στις στιγμές που συναντήθηκαν τα βλέμματα, τα χαμόγελα, οι λέξεις, στο απόσταγμα της ζωντανής επαφής. Η Χρύσα Σπηλιώτη ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτις ήταν από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που γνώρισα στο ελληνικό θέατρο. Γεμάτη ιδέες, σχολαστική στην έρευνα των έργων ήταν άνθρωπος με θέληση. Είχε το χάρισμα να συνδέει με τρόπο μαγικό την πιο βαθυστόχαστη ανάλυση ενός θεατρικού έργου με αυτό που μας είναι οικείο.
Τον περασμένο χειμώνα πρωταγωνίστησε στο μονόλογο «Ο γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος» στο Vault. Είχε παίξει σε αρκετές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Συνεργάστηκε με τον Μίνω Βολανάκη, ήταν από τα βασικά στελέχη του «Ανοιχτού Θεάτρου» του Γιώργου Μιχαηλίδη, του «Θεάτρου της Άνοιξης», συνεργάστηκε επίσης με το «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας», το «Εθνικό Θέατρο», έγραψε έργα για τα παιδιά, για τους μεγάλους, ήταν η συνοδοιπόρος της Αννέτας Παπαθανασίου στην πρώτη....ανακάλυψη της Αμερικής. Θυμάμαι την πρώτη παράσταση του έργου της «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;», το 1997 στο Θέατρο Αμόρε, έμοιαζε σαν ένα αυτοσχέδιο σκέρτσο πάνω στη ζωή με πρωταγωνίστριες δυο κορίτσια που αγάπησαν τη ζωή με πάθος.
Η Χρύσα αγάπησε το θέατρο, αγάπησε τη ζωή με το γέλιο της και με το δάκρυ της... Μου έρχονται στη σκέψη τα λόγια ενός άλλου σπουδαίου ανθρώπου που γνώρισα και δεν βρίσκεται μαζί μας, του Κωστή Παπαγιώργη από το «Γεια σου Ασημάκη, του 1994: «...Το φιάσκο της ζωής μας, η σκληρή φάρσα του εφήμερου που παίζεται ατελεύτητα σε βάρος όλων μας είναι ότι τελικά, κι αυτό το τελικά κρύβει πάντα μια κηδεία, πρέπει να θεωρήσουμε ισχυρά τεκμήρια ζωής τις λαθραίες στιγμές που ένας φίλος έζησε ή λησμόνησε πλάι μας χωρίς να έχει την πρόθεση να τις υπογράψει σαν διαθήκη».
