Ο αντισυμβατικός Μπορίς Σαρμάτς, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της χορευτικής avant garde διεθνώς, έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών από την Πέμπτη 12 έως και το Σάββατο 14 Ιουλίου, με το «Enfant», μια παράσταση που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη ρητορική του χορού και κατακτά το χώρο με σιωπηλό τρόπο, έχοντας ως πρωταγωνιστή σώματα παιδιών παραδομένα στα χέρια ενηλίκων.
Ο Μπορίς Σαρμάτς έχει δηλώσει ότι, προτού ξεκινήσει το χορό, ήταν πολύ ντροπαλός και με δυσκολία συστηνόταν ή ξεκινούσε μια συζήτηση. Όλα άλλαξαν στη ζωή και τις διαπροσωπικές του σχέσεις όταν βρέθηκε σε μια αίθουσα διδασκαλίας με δασκάλους και νέους χορευτές. Ο 45χρονος σήμερα χορογράφος-χορευτής ευτύχησε να γεννηθεί στη Γαλλία, σε μια εποχή που αναπτύχθηκε εκεί ένα μεγάλο χορευτικό κύμα με ταλαντούχους χορογράφους και χορευτές. Από πολύ μικρός έδειξε την προτίμησή του στο σύγχρονο χορό κι ας αποφοίτησε από τη σχολή της Όπερας του Παρισιού. Δουλεύοντας με πάθος και επιμονή, έγινε κομμάτι μιας γενιάς δημιουργών των οποίων το έργο κινείται, πέρα από ετικέτες, στα όρια ανάμεσα στο χορό και τη ζωντανή τέχνη (live art).
Ιδρυτής του Musée de la danse, ενός μουσείου χορού με έδρα τη Ρεν, φτιαγμένου ωστόσο για να περιοδεύει και να διευκολύνει τη μείξη ανάμεσα στις διαφορετικές πρακτικές, καθώς και τη διακίνηση των ιδεών, έχει υποστηρίξει με πίστη τη σύνδεση του χορού με τις εικαστικές τέχνες. Το 2013 τον είδαμε να χορεύει δίπλα στην Αν Τερέζα ντε Κεερσμάκερ στη σκηνή της Στέγης, ενώ τρία χρόνια μετά παρουσίασε στην Πλατεία Κοτζιά το «Danse de nuit», μια νυχτερινή χορευτική περφόρμανς-έκπληξη στην οποία ανέδειξε τους τρόπους με τους οποίους ο δημόσιος χώρος μπορεί να επανακατοικηθεί χορεύοντας.
Στις παραστάσεις του προσπαθεί να ανακαλύψει όσα μπορεί να αφηγηθεί το σώμα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, διερευνά την έννοια της πολλαπλότητας, θέτοντας το ερώτημα πώς γίνεται να υπάρξει σωματική κίνηση χωρίς τη χρήση μυϊκής ενέργειας. Η παράσταση που θα δούμε στην Πειραιώς 260 εκκινεί από αυτόν το συλλογισμό. Στο «Enfant», εννέα χορευτές κινούνται στο χώρο και παίρνουν στα χέρια τους τα ευαίσθητα και εύθραυστα σώματα των παιδιών που συμμετέχουν στην παράσταση. Τα ανασηκώνουν, τα αγκαλιάζουν, τα σέρνουν, δημιουργώντας ένα πλέγμα συναντήσεων που αφορούν το συναίσθημα, το σώμα και το χώρο. Όπως και στην πραγματική ζωή, αναπτύσσονται σχέσεις εξάρτησης, υπάρχει απομόνωση, συμπόρευση, εξουσία… Με τη φυσική τους παρουσία, οι χορευτές μετατρέπουν την κίνηση σε λόγο.
Ο Μπορίς Σαρμάτς έχει δηλώσει
...για το Μουσείο Χορού της Ρεν
«Ένα τέτοιο μουσείο στις μέρες μας μπορεί ν’ αλλάξει τις προκαταλήψεις σχετικά με τα μουσεία αλλά και με το χορό. Η ιστορία δεν είναι κάτι που έρχεται σ’ εμάς. Μπορούμε να τη φέρουμε πιο κοντά σ’ εμάς. Να την επινοήσουμε, υπό την έννοια του να ζωντανέψουμε ένα αρχείο»
....για την εικόνα του χορευτή
«Ο κόσμος δεν ξέρει τι είναι o χορευτής. Αυτό είναι που μου αρέσει! Αν πω ότι είμαι βιολιστής, συγγραφέας ή καθηγητής πανεπιστημίου, ο κόσμος μπορεί μην αντιλαμβάνεται ακριβώς τι είναι αυτό, αλλά εξακολουθεί να έχει μια πιο ξεκάθαρη ιδέα από αυτήν που έχει για μένα που είμαι χορευτής».
Περισσότερες πληροφορίες
enfant
Ο διακεκριμένος χορογράφος της αβανγκάρντ χρησιμοποιεί το πιο εύπλαστο και αμφιλεγόμενο υλικό, μικρά παιδιά, σε μια χορογραφία που εξετάζει την έννοια της κίνησης, ανθρώπινης και μηχανικής.
