Κάτι ανάμεσα σε διάλεξη και θέατρο ντοκουμέντο είναι το «Cuckoo», που παρουσιάζει ο Γιάχα Κου στο Φεστιβάλ Αθηνών. Όσο σουρεαλιστικό κι αν ακούγεται, φέρνει στη σκηνή της Πειραιώς 260 (22-24/6) τρεις μηχανές ρυζιού να συνομιλήσουν μαζί του για το σήμερα και την Ιστορία της χώρας του, σε άλλη μία παράσταση όπου το θέατρο διερευνά τα όρια του.
Τόσο το θέατρο ντοκουμέντο όσο και η περφόρμανς-διάλεξη είναι διεθνείς τάσεις που φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν και είναι αρκετές οι παραστάσεις που βλέπουμε φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών σε αυτήν την κατεύθυνση. Όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες και ομάδες υιοθετούν τη μέθοδο της καταγραφής αλλά και τη φόρμα της διάλεξης για να προσεγγίσουν θέματα που έχουν να κάνουν με την εξουσία, την πολιτική ηθική και την προσωπική και συλλογική ευθύνη. Η αμεσότητα του πραγματικού αλλά και η χρήση στοιχείων που παραπέμπουν σε επιστημονικές μεθόδους αποτελούν εργαλεία ευαισθητοποίησης του θεατή για το «εδώ και τώρα» και πρόσκλησης να σκεφτεί κριτικά. Σταθμό για το θέατρο της πραγματικότητας αποτελούν οι παραστάσεις των πρωτοπόρων του είδους Rimini Protokoll, οι οποίοι πριν από λίγα χρόνια παρουσίασαν στο «Bios» το «Call Cutta in a box», μια παράσταση χωρίς ηθοποιούς και σκηνικά, η οποία βασιζόταν σε μια συνομιλία που τηλε-διασχίζει τις ηπείρους, ανάμεσα σε έναν Έλληνα θεατή κι έναν Iνδό τηλεφωνητή…
Τις δυνατότητες της τεχνολογίας αξιοποιεί και ο 33χρονος σκηνοθέτης και συνθέτης Γιάχα Κου, στήνοντας την πρωτότυπη παράσταση-διάλεξη «Cuckoo». Κι ενώ μόλις πρόσφατα το ανθρωποειδές Σοφία απέκτησε σαουδαραβική υπηκοότητα, οι τρεις ομιλούσες μηχανές μαγειρέματος ρυζιού που μας συστήνει ο Νοτιοκορεάτης καλλιτέχνης ανεβαίνουν επί σκηνής κι επιχειρούν να μας ταξιδέψουν στα τελευταία είκοσι χρόνια της Ιστορίας της χώρας του, ανοίγοντας με τον Κου έναν αστείο όσο και γλυκόπικρο διάλογο. Το έναυσμα για τη δημιουργία αυτής της παράστασης ήταν η μεγάλη οικονομική κρίση που έπληξε πριν από είκοσι χρόνια τη Νότια Κορέα, ανάλογη με αυτήν που πλήττει τη Νότια Ευρώπη σήμερα. Ο δημιουργός συνομιλεί με τις μηχανές για το πόσο καταλυτικά επηρέασε η κρίση τη γενιά του, για την ανεργία, τη μοναξιά και την έντονη αίσθηση απομόνωσης που βίωσαν ο ίδιος και οι συνομήλικοί του.
