Οι περιπατητικές ή και site-specific παραστάσεις της ομάδας Όχι Παίζουμε σε απομονωμένα και ξεχασμένα σημεία της πόλης μας κάνουν να αποδράσουμε από την πόλη «μέσα στην ίδια την πόλη». Ο σκηνοθέτης Γιώργος Σαχίνης μας μίλησε για την όλη ιδέα με αφορμή την παράσταση τους στο Λόφο του Στρέφη
Πως αποφασίζεις να δεις ένα χώρο, μία γειτονιά, ένα πρόσωπο μέσα από την ανάμνηση του φυσικού του χώρου, που πιθανόν προσπερνάς καθημερινά από νέα οπτική γωνία;
Ένας στόχος των ανθρώπων της οκταμελούς ομάδας μας, είναι να εμβαθύνουμε τη σχέση μας με τη πόλη, να νιώσουμε "γειτονιά" σε διάφορα σημεία της. Τελευταία, σε κάθε περιοχή που πάμε, μπαίνουμε σε μια οργανωμένη διαδικασία να ανιχνεύσουμε και να αρθρώσουμε με διάφορες μορφές, πριν την παράσταση, μαζί με κατοίκους και άλλους ενδιαφερόμενους, ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν ή και για το μέλλον της περιοχής, ανάλογα τι αφορά. Αυτή η συλλογική διαδικασία λειτουργεί καταλυτικά στο να γνωριστούμε με την περιοχή και τους ανθρώπους της. Αποτελεί συνήθως την αφορμή για την παράστασή μας. Οι "νέες οπτικές" που προτείνει η παράσταση είναι αποτέλεσμα του τι εμείς θέλουμε να εκφράσουμε ως ομάδα τη συγκεκριμένη περίοδο και του "υλικού" που παίρνουμε από το χώρο, δηλαδή τις σχέσεις, τις ιστορίες, τη λειτουργία του, τη μορφή του. Είναι αυτό που "επιστρέφουμε" στο χώρο συνήθως λίγο, πριν κλείσουμε το πρόγραμμά μας σε κάθε γειτονιά. Ένας διάδρομος απογείωσης, που μακάρι να εμπνεύσει και άλλους να φτιάχνουν στους ίδιους δρόμους, στους δημόσιους χώρους και στα κτήρια.
Κατά βάση επιλέγετε θέματα για τις παραστάσεις σας που σχετίζονται με πρόσωπα και ήρωες με σκοτεινό και καταραμένο παρελθόν. Πού οφείλεται, πώς προέκυψε και πώς συνεχίζει να προκύπτει αυτή η τάση;
Αυτό ξεκίνησε όταν η ομάδα μας διένυσε ένα κύκλο γνωριμίας με αγαπημένους συγγραφείς όπως ο Λαπαθιώτης, ο Χριστομάνος, ο Ροδοκανάκης, ο Βιζυηνός, ο Σολωμός. Συνεχίστηκε, λόγω τοποθεσιών, όταν κάναμε παραστάσεις στο νοσοκομείο Ελπίς και το 1ο Βρεφοκομείο της Αθήνας αλλά και σε μια συνεργασία μου είχαμε με τους Caravan Project στο Μεταξουργείο κοντά στο Βρεφοκομείο. Όταν πλέον πήγαμε στο Δουργούτι, οι χαρακτήρες μας σταμάτησαν να έχουν όλοι καταραμένο και σκοτεινό παρελθόν. Στην Ομόνοια ήταν το φωτεινό τους αγωνιστικό και ονειροπόλο παρόν που μας ενδιέφερε, οπότε, νομίζω, ότι τελευταία οι χαρακτήρες μας και το παρελθόν τους επηρεάζονται αρκετά από τη λειτουργία και την ενέργεια των ζωντανών χώρων που επισκεπτόμαστε και άρα η παλέτα διαφέρει.
Τι σε έκανε να σκηνοθετήσεις την παράσταση «Γαβριέλλας rock» επικεντρωμένη στην εμβληματική ιερόδουλη των Εξαρχείων Γαβριέλλα Ουσάκοβα;
Η αυξημένη αβεβαιότητα στην καθημερινότητά μας και το ότι τελικά μπορεί να μην έχουμε τον "έλεγχο" της επόμενης μέρας, όπως ίσως κάποτε ονειρευτήκαμε ή ονειρεύτηκαν άλλοι για εμάς, είναι στοιχεία που μας αφορούν στην παράσταση στο Στρέφη, κυρίως για τις επικίνδυνες όσο και γελοίες και ακραίες συμπεριφορές που μπορεί να δημιουργούν. Η Γαβριέλλα Ουσάκοβα, μια γυναίκα που, στα δύσκολα χρόνια που έζησε και δούλεψε, και παρά τη σκληρότατη δουλειά που έκανε, πετύχαινε τον έλεγχο της ζωής της, αποτελεί έμπνευση για το έργο: σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, ήταν άνθρωπος με ισχυρή διαύγεια και αυτογνωσία που δεν έχανε το κέντρο της, παραμένοντας διαρκώς ανοιχτή σε όλους και σε όλα, αφομοιώνοντας τη ρευστότητα των πραγμάτων. Σαν σχήμα, αυτή η εντυπωσιακά ανοιχτή και σίγουρα μη-πολεμική διαχείριση της ολισθηρής καθημερινότητας, από έναν άνθρωπο που αγαπούσε τον έλεγχο και είχε σαφείς στόχους μας αφορά. Και βρήκαμε τη χωρική έκφραση αυτού του σχήματος στο βράχο του Στρέφη, ένα βράχο που, όμως, είναι φτιαγμένος από άργιλο, αφομοιώνει εντός του τη ρευστότητα της λάσπης. Η παράστασή μας έχει σαν βάση τόσο τη Γαβριέλλα όσο και τον βράχο και μας ταξιδεύει στις επικίνδυνες συνέπειες της σύγχρονης άκαμπτης μάτσο κουλτούρας, όταν αυτή σχετίζεται με τις έννοιες του ελέγχου, της εξουσίας κ.λπ.
Πως νιώθεις κάθε φορά που περνάς από τα σημεία, όπως η Πλατεία Ομονοίας, το Παλιό Βρεφοκομείο Αθηνών στα οποία έχεις κάνει παράσταση;
Κάθε φορά που περνάω από σημεία που έχω κάνει παράσταση, νιώθω μια άλλη οικειότητα με αυτά, τα νιώθω σπίτι μου. Είναι η παράσταση που το κάνει αυτό, όχι οι γνωριμίες μόνο, αυτή η "Αλίκη στη χώρα..." που φυτεύουμε σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία. Αλλά μιλώντας και γενικά για την ομάδα, νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι πώς αυτή η αίσθηση του "φεύγω μένοντας", δηλαδή του ότι ο χώρος, οι σχέσεις, κάποιες ιστορίες, μέσα από το φίλτρο μιας δραματουργίας, γίνονται αφετηρία για να ταξιδέψουμε εντός μας ή αλλού, χωρίς να κουνήσουμε ρούπι, είναι ωραίο συναίσθημα. Και ίσως αφήνει μια σπίθα για νέες προσεγγίσεις του χώρου, του δημόσιου χώρου και της καθημερινότητάς τους.
Περισσότερες πληροφορίες
Γαβριέλλας rock
Η ανεξιχνίαστη δολοφονία το 1991 της Γαβριέλας Ουσάκοβα, της εμβληματικής ιερόδουλης των Εξαρχείων, γίνεται η αφορμή για μια περιπατητική παράσταση λόγου, μουσικής και χορού στου Στρέφη
