Λίγο πριν την πυρηνική καταστροφή, τι επιθυμείς περισσότερο; Να κάνεις σεξ ή δεις την αγαπημένη σου ταινία; Ο Παντελής Δεντάκης έχει απαντήσεις για πολλά ακόμα ερωτήματα που συνδέονται με το τέλος του κόσμου...
Ο Πάτρικ και ο Μιγκέλ βρίσκονται κλεισμένοι σε ένα ίδρυμα παλεύοντας να απεξαρτηθούν από τον εθισμό τους στα κομπιούτερ. Η δράση του έργου «Δυο θεοί» που ανεβάζει ο Παντελής Δεντάκης τον Νοέμβριο στις Ροές τοποθετείται κάπου στο μέλλον και, ενόψει της συντέλειας του κόσμου, οι δύο φίλοι ξαναγράφουν (όπως τους βολεύει) την Ιστορία για τους... επόμενους. Ο συγγραφέας αναρωτιέται για την ανθρωπότητα και γράφει χωρίς να ξέρει αν υπάρχει ελπίδα και... αν υπάρχει πότε θα έρθει. Θυμίζει Μπέκετ αλλά δεν είναι. Ο Λένος Χρηστίδης βρίσκεται πίσω από τη συγγραφή του ακραίου, μπεκετικής ομοιότητας «παιχνίδι» και εκφράζει την εσχατολογική του αγωνία με έξυπνο, ανάλαφρο χιούμορ, ισορροπώντας ανάμεσα στο ανελέητο καυστικό πνεύμα και σε ένα βαθύ προβληματισμό.
Το τετράπρακτο έργο τιμήθηκε το 1999 με το «Βραβείο Κουν» για νεοελληνικό έργο και πρωτοπαίχτηκε τότε σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου (αρχικά στο Θέατρο Επίκεντρο της Πάτρας και στη συνέχεια στο αθηναϊκό Θέατρο του Νέου Κόσμου) και το 2011 σε σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή (Studio Μαυρομιχάλη). Ο Παντελής Δεντάκης αναλαμβάνει να δώσει θεατρική υπόταση στην ανάλαφρη παιγνιώδη γραφή του Χρηστίδη και ανεβάζει το έργο «Δυο Θεοί» με τους Σταύρο Σβίγγο, Ορέστη Τζιόβα, Σωκράτη Πατσίκα, Νικολέτα Παπαδοπούλου, Παύλο Παυλίδη. Αν κρίνουμε από το πρώτο φωτογραφικό υλικό της παράστασης περιμένουμε μια σπιντάτη σκηνοθεσία, που να «μιλάει» στην αθηναϊκή γενιά και, των 20+.
Ο Παντελής Δεντάκης γράφει στο σκηνοθετικό σημείωμα:
«Λίγο πριν την πυρηνική καταστροφή, τι επιθυμείς περισσότερο; Να κάνεις σεξ; Να δεις την αγαπημένη σου ταινία; Να πιεις αλκοόλ μέχρι λιποθυμίας; Να σκρολάρεις για μια ακόμη φορά στο Facebook; Να φας μια μακαρονάδα του ψαρά και χταποδάκι στα κάρβουνα; Ναι, ίσως! Αλλά πάνω απ’ όλα, επιθυμείς να κάνεις τα πάντα για να “μείνει πίσω” κάτι από σένα: η μνήμη σου και τα λαμπρά επιτεύγματά σου! Τα επιτεύγματα που θα είναι η παρακαταθήκη για τους ανθρώπους-κατσαρίδες που θα ξαναπλαστούν χιλιάδες χρόνια μετά, για τους ανθρώπους-κατσαρίδες που θα δημιουργήσουν τον Νέο Κόσμο, τον Νέο Πολιτισμό!
»Αλλά ποια είναι όμως τα λαμπρά σου επιτεύγματα; Η Ενάτη συμφωνία, η εφεύρεση της πυρίτιδας, η ανακάλυψη της Αμερικής, τα ανοξείδωτα ξυραφάκια, τα μαξιλάρια με πούπουλα χήνας, τα ναρκωτικά, τα σαπούνια με άρωμα βανίλιας; Κι εσύ ποιος είσαι τελικά; Ο Μπάμπης ο Χοντρός ή ο Σωκράτης; Ο Ζήρο-Ζήρο ή ο Σοπέν; Ο Έντυ ο Γιατρός ή ο Παστέρ; Ο κύριος Διευθυντής ή ο Τζόνυ Βαΐσμίλερ; Ή μήπως τελικά είσαι ο ίδιος ο Θεός; Και τέλος, πως θες να φύγεις απ’ αυτή τη ζωή; Τρομαγμένος και συντετριμμένος ή ουρλιάζοντας από χαρά; Δώσε, λοιπόν, το τελευταίο πάρτυ της ζωής σου και χόρεψε σαν τρελός πάνω στο πτώμα του πλανήτη. Που ξέρεις, έτσι μπορεί να μείνεις στην Αιωνιότητα!»
