Χορογράφος και media artist, η Τζένη Αργυρίου κάνει την ανατροπή και στήνει μια τελετή αποσύνδεσης από την ψηφιακή καθημερινότητα. Πετάει καλώδια και οθόνες και αναζητά την επαφή και τη δημιουργία σε κάτι πιο αρχέγονο, που εμπεριέχεται στη χορευτική παράσταση «Ανώνυμο», μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση (24-27/5).
Χορός και ψηφιακά μέσα.
Η Τζένη Αργυρίου πέτυχε κάτι ιδιαίτερο στην ελληνική χορευτική σκηνή με την ομάδα Amorphy.org από το 2003. Να ενσωματώσει με εξαιρετικό τρόπο στις χορευτικές παραστάσεις της τα νέα μέσα, μετατρέποντας τα έργα της σε υβριδικές multimedia δημιουργίες (περφόρμανς κι εγκαταστάσεις). Το είδαμε στο «Psycho/Cycle» (2004), τη χοροθεατρική παράσταση/εγκατάσταση που εξερευνούσε την έννοια της ρουτίνας μέσα στην καθημερινότητα, στο τρισδιάστατο παιχνίδι-παράσταση «See you in Walhalla» (2007), όπου μία ηθοποιός στην Αθήνα, μία στη Σόφια κι ένας στο Άμστερνταμ, συνδεδεμένοι μέσω internet, περιηγούνταν σε μια πόλη-ουτοπία.
Συνδυάζοντας εικόνα, κίνηση, τεχνολογία και κάποιες φορές λόγο, βρήκε τον τρόπο να μιλήσει για πράγματα που μας αφορούν όλους:
τη μοναξιά και την απομόνωση, το τελετουργικό της συντροφικότητας, τους τρόπους λήψεις αποφάσεων.
Back to basics. Όμως κάτι αλλάζει στις αναζητήσεις της Τζένης Αργυρίου και αυτό φάνηκε ήδη στο «Face to Phase», που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο. Με συνδημιουργό τον Βασίλη Γεροδήμο, θέλησαν να μετατοπίσουν έστω και λίγο τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την εμπειρία μιας έκθεσης ως θεατές, προσπαθώντας παράλληλα να σχολιάσουν τις έννοιες του εφήμερου και της ματαιότητας που διατρέχουν τη δημιουργική διαδικασία. Η κοινωνική παρατήρηση και ο σχολιασμός είχαν πάντα θέση στο έργο της Τζένης Αργυρίου. Σε μια εποχή που η δημόσια σφαίρα έχει τουλάχιστον διαφοροποιηθεί, η χορογράφος παρατηρεί με σκεπτικισμό την έκρηξη των social media και κυρίως τη διαστρέβλωση της επωνυμίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και την έλλειψη σωματικής επαφής.
Ως αντίλογο δημιουργεί το «Ανώνυμο», την παράσταση που θα δούμε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση (24-27/5). Αφήνει πίσω τον δραστήριο ρόλο της εικόνας κι επικεντρώνεται στο σώμα ως την ουσιαστική πηγή νοήματος, διερευνώντας τις δυνατότητες της κίνησης ως αυτόνομου τρόπου έκφρασης. Για να το επιτύχει αυτό, συνεργάστηκε με επτά εξαιρετικούς χορευτές (Ερμής Μαλκότσης, Δήμητρα Μερτζάνη, Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Σταυρούλα Σιάμου, Νάνσυ Σταματοπούλου, Δημήτρης Σωτηρίου), οι οποίοι «μας καλούν σε μια αντίστροφη πορεία προς την πηγή του ομαδικού χορού, έως τις πρώτες τελετουργίες μύησης και συμμετοχής». Η έρευνα για το έργο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του residency της Τζένης Αργυρίου στη Στέγη το 2016-17, ενώ το υλικό της έρευνας έχει ήδη παρουσιαστεί σε διεθνείς συναντήσεις. Η παράσταση θα παιχτεί και, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας την Τρίτη 17 Ιουλίου στη Κεντρική Σκηνή Μεγάρου Χορού Καλαμάτας.
