Πρωτοεμφανιζόμενοι στην Ελλάδα δημιουργοί αλλά και γνωστά, αγαπημένα ονόματα βάζουν την Αθήνα στο χάρτη των διαδρομών τους, αποδεικνύοντας πως η Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί ένα σημαντικό κρίκο στην παγκόσμια θεατρική αλυσίδα.
Αν και συνηθίζουμε να γκρινιάζουμε για την πληθώρα παραστάσεων που κατακλύζουν την πρωτεύουσα, και ειδικά στην περίπτωση του Φεστιβάλ Αθηνών ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος δέχτηκε πέρυσι κριτική για το απλωμένο σε αριθμούς –παραστάσεων και χώρων– πρόγραμμα, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η πολυφωνία και ο πλουραλισμός δείχνουν, αν μη τι άλλο, την επιθυμία φορέων και καλλιτεχνών να κρατήσουν τις κεραίες τους ανοιχτές. Το επιβεβαιώνει και το φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ, που ανάμεσα στους διάφορους λόγους να το επισκεφθούμε μάς προσφέρει και την ευκαιρία να πάρουμε μια καλή γεύση του παγκόσμιου θεατρικού γίγνεσθαι. Ολλανδία, Ρωσία, ΗΠΑ, Σλοβενία, Πολωνία και Κολομβία είναι μόνο μερικές από τις χώρες που θα στείλουν τους εξαιρετικούς θεατρικούς πρεσβευτές τους στη χώρα μας αυτό το καλοκαίρι. Ιδού, λοιπόν, οι πέντε μετακλήσεις από το εξωτερικό που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας.
Ένα σαλούν στην Πειραιώς
Πρώτη επίσκεψη της νεοϋορκέζικης ομάδας Nature Theatre of Oklahoma, με τη σύμπραξη της περιβόητης σλοβένικης ομάδας χορού EnKnapGroup. Το «Κυνήγι της ευτυχίας» φαίνεται να είναι μια παρωδία των σπαγκέτι γουέστερν που ξεκινάει από την Άγρια Δύση και διαδραματίζεται σε ένα σαλούν, όμως το τέλος της παράστασης θα μας μεταφέρει στα πεδία μάχης του Ιράκ, μαρτυρώντας ότι ο θίασος στρέφει το σατιρικό του βλέμμα συνολικά στο μύθο του αμερικανικού ονείρου. (Πειραιώς 260, Χώρος Η, 1-3/6)
«Φρέσκος» Κριστόφ Βαρλικόφσκι
Να που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε την τελευταία δουλειά του πολυβραβευμένου (και αγαπημένου μεγάλης μερίδας του ελληνικού κοινού) Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι λίγο μετά την πρεμιέρα της στη Βαρσοβία τον προσεχή Ιούνιο. Ο σκηνοθέτης, που ανοίγεται σε μια μεγάλη βεντάλια ρεπερτοριακών επιλογών, αλλά πάντα με την ίδια ομάδα συνεργατών, βασίζεται για δεύτερη φορά σε έργο του Ισραηλινού Χανόχ Λεβίν («The suitcase packers») και δημιουργεί το «We are leaving» για όλους όσοι βρίσκονται συνεχώς εν κινήσει. (Πειραιώς 260, Χώρος Η, 8-10/7)
3.Τσέχοφ στη νοηματική
Από τα πιο συζητημένα νέα ονόματα της ρωσικής σκηνής, με δουλειές που έχουν επισύρει τη μήνιν της κυβέρνησης και της εκκλησίας, ο Τιμοφέι Κουλιάμπιν επισκέπτεται για πρώτη φορά τη χώρα μας και ανεβάζει τις «Τρεις αδερφές» του συμπατριώτη του Τσέχοφ, πλήρως απογυμνωμένες από τον προφορικό λόγο. Επιλέγοντας τη νοηματική ως γλώσσα της παράστασής του, εστιάζει στην άρρητη επικοινωνία μεταξύ των πρόσωπων και στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι ήχοι και η μουσική. (Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 15-16/6)
4.Μινιμαλιστικός Μπέργκμαν
Ο Ολλανδός σκηνοθέτης της αβανγκάρντ και «μετρ» στις σκηνικές μεταφορές ταινιών, κυρίως του Μπέργκμαν, ο Ίβο βαν Χόβε, επιστρέφει στην Αθήνα επτά χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη στη Στέγη, αυτήν τη φορά με το δίπτυχο «Μετά την πρόβα» και «Περσόνα». Από τους λίγους σκηνοθέτες που επιμένουν σε ένα θέατρο λόγου, ξεχωρίζει για το μινιμαλιστικό του ύφος, που κινείται μακριά από κάθε ψευδαισθητική απόπειρα και καταλήγει στη δημιουργία μιας εξπρεσιονιστικής σκηνικής γλώσσας. (Μέγαρο Μουσικής, 1-3/6)
5.Πολιτικό θέατρο από την Κολομβία
Η ομάδα Mapa Teatro μετράει σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια παρουσίας στη χώρα της και σε διεθνή φεστιβάλ, αλλά είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεται την Ελλάδα. Στις δουλειές τους η μυθοπλασία συνδυάζεται με ντοκουμέντα και το θέατρο με τα πολυμέσα, όπως θα διαπιστώσουμε στον «Αποχαιρετισμό», που πραγματεύεται την ιστορική λήξη του πενηντακονταετούς εμφυλίου που έπληξε τη χώρα. Η σκηνή της Πειραιώς θα μετατραπεί σε τροπικό δάσος όπου θα παρουσιάσουν την εκδοχή τους για την κολομβιανή επανάσταση. (Χώρος Δ, 5-7/7)
