Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ στον «Ιούλιο Καίσαρα» αδράχνει την ιστορική στιγμή και τη μεταβολίζει σε ένα έργο απροσμέτρητου βάθους και βάρους που βρίθει από συνωμοσίες, δολοφονίες και διαπλοκή. Η Δημοκρατία της Ρώμης σπαράζεται από εμφύλιους πολέμους ανάμεσα σε φιλόδοξους στρατιωτικούς που επιθυμούν να ηγεμονεύσουν. Μεταξύ αυτών, ο Ιούλιος Καίσαρας ένας από τους μεγαλύτερους στρατηλάτες όλων των εποχών και παράλληλα, ρήτορας, ιστορικός και ποιητής. Καταφέρνει να πάρει στα χέρια του την εξουσία και ανακηρύσσει τον εαυτό του δικτάτορα. Ο Σαίξπηρ εμπνέεται από τα ιστορικά γεγονότα στη Ρώμη του 44 π.Χ. και γράφει ένα από τα πιο βαθυστόχαστα και συμβολικά έργα του δίνοντας τον τίτλο «Ιούλιος Καίσαρ» παρά το γεγονός ότι ουσιαστικός πρωταγωνιστής στο έργο είναι ο Μάρκος Αντώνιος και ο Μάρκος Βρούτος, που συνωμοτούν εις βάρος του αυτοκράτορα από έρωτα για την ελευθερία και στο όνομα της δημοκρατίας, οδηγούνται σε βάρβαρες πρακτικές.
Ένα τολμηρό και φιλόδοξο σχέδιο ετοιμάζει η Νατάσσα Τριανταφύλλη! Επιχειρεί ν’ ανεβάσει το πολυπρόσωπο έργο με έναν μόνο πρωταγωνιστή. Ο Ρένος Χαραλαμπίδης αναλαμβάνει να ερμηνεύσει όλους τους ρόλους στην παράσταση «Ιούλιος Καίσαρ» που θα κάνει πρεμιέρα τον Απρίλιο μετά το Πάσχα στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» της οδού Φρυνίχου. Αν δεν με απατά η μνήμη, οι τελευταίες φορές που τον είδαμε στο θέατρο ήταν το 2015 στην κωμωδία «Χωρίζουμε λέμε» των Αλέξανδρου Ρήγα, Δημήτρη Αποστόλου και σε μια αλλιώτικη θεατρικοποίηση του «Τραγουδιού του νεκρού αδελφού» στο Μέγαρο Μουσικής, την ίδια χρονιά. Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι ο καλλιτέχνης, που βλέπει κάθε πρωταγωνιστικό του ρόλο ως μια ευκαιρία για κάτι διαφορετικό και στην συγκεκριμένη περίπτωση θέτει ένα δύσκολο στοίχημα: να δώσει νόημα στους στοχασμούς που θέτει ο μεγάλος ελισαβετιανός δραματουργός γύρω από πολιτικές μεθοδεύσεις και τα ζητήματα εξουσίας.
Η σκηνοθέτις υπογραμμίζει για την παράσταση: «Μέσα αλλά και έξω από το θέατρο της οδού Φρυνίχου, στη σκηνή αλλά και στους δρόμους , μέσα κυριολεκτικά “στα αρχαία ερείπια της Αθήνας” ακούγεται ο απόηχος ενός πολιτικού, στρατιωτικού και γενναιόδωρου λόγου που συγκρούεται με την λογική και την τιμιότητα. Ένας επικήδειος δοξαστικός θρήνος που σωπαίνει μπροστά στην νίκη της εντροπίας του πνεύματος». Η μετάφραση είναι του Κώστα Καρθαίου. Τα κοστούμια είναι της Ιωάννας Τσάμη και οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη
