Από το 2006 που ίδρυσε τους Αερίτες η Πατρίτσια Απέργη δημιουργεί χορευτικά έργα για τη γενιά της με έντονο κοινωνικό πρόσημο. Η τελευταία της δουλειά, το «Cementary», παρουσιάζεται στη Στέγη (1-3/3) και μας προτρέπει να (επανα)κατοικήσουμε την πόλη.
Οι χορευτικές δημιουργίες της Πατρίτσιας Απέργη έχουν κάτι το βαθιά κοινωνικό. Η γνωστή χορογράφος εμπνέεται από τον άνθρωπο και το χώρο που τον περιβάλει και δημιουργεί μαζί με την ομάδα της Αερίτες καλλιτεχνικές δράσεις που προκύπτουν από τη συνέργια του χορού με τις αναπαραστατικές τέχνες, την ποίηση, το θέατρο και τις νέες τεχνολογίες – ειδικότερα όπως αυτές εκφράζονται μέσω του graphic design, του video animation και της σύγχρονης οπτικής επικοινωνίας.
Στο «AnΟrexia Socialis» (2007) μας μίλησε για την ανορεξία ως επιλογή αλλά και ως σύμπτωμα όλων των δομών που μας κάνουν «φυσιολογικούς», στο multimedia «Apolost» (2008) για την απώλεια. στο «d.όπα» (2009) «διακήρυξε» πως αν η ιστορία μας περιέχει πολύ μεγάλη δόση ντοπαμίνης, η ημερομηνία λήξης της έχει παρέλθει προ πολλού και χρειαζόμαστε νέες δόσεις δημοκρατίας για να νιώσουμε ξανά εθνικά υπερήφανοι, ενώ στο αισιόδοξο «TANZheimer» (2014) απέδειξε πως και η τρίτη ηλικία έχει δικαίωμα στο χορό. Σε κανένα από αυτά τα έργα δεν υπάρχει μελοδραματισμός, ανιχνεύονται όμως ευαισθησία κι αισιοδοξία.
Η Απέργη δεν επικεντρώνεται στο φευγαλέο και το εφήμερο και είναι φανερό πως τόσο στο «Era po Vera» (2012), ένα έργο για την αναζήτηση τρόπων επιβίωσης στη σύγχρονη πραγματικότητα που παρουσίασε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, όσο και στο ολοκαίνουργιο «Cementary», ένα έργο πόλης όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, με το οποίο επιστρέφει στη Μεγάλη Σκηνή της Στέγης, επιδιώκει ένα διάλογο με εμάς τους θεατές προκειμένου να ορίσουμε το «σημερινό» και το «αυριανό» σώμα.
Η σκηνή μετατρέπεται σε ανοιχτό αστικό τοπίο και μέσα σε αυτό, με συνοδοιπόρο τη μουσική του Βασίλη Μαντζούκη, κάποιοι από τους καλύτερους Έλληνες χορευτές της νεότερης γενιάς, η Εύα Γεωργιτσοπούλου, ο Νώντας Δαμόπουλος, η Χαρά Κότσαλη, ο Γιώργος Μιχελάκης, η Ιωάννα Παρασκευοπούλου και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, δοκιμάζουν όλους τους πιθανούς τρόπους (επανα)κατοίκησης της πόλης. Η χορογράφος, αναφερόμενη στο «Cementary», υποστηρίζει: «Ανήκουμε σε μια γενιά που μας έχουν αρπάξει το μέλλον. Η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης είναι να μπορείς να ονειρευτείς το μέλλον σου με αισιοδοξία και όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής».
Περισσότερες πληροφορίες
Cementary
Η Π. Απέργη αντιμετωπίζει την αστική πραγματικότητα ως πεδίο μιας ιδιόμορφης καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα έργο τέχνης μέσα από το οποίο η πόλη ανακατασκευάζεται.
