Πού σας ξέρω Σίγουρα μας έχεις δει στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, στους δρόμους του Κεραμικού να τραγουδάμε προσκαλώντας τον κόσμο στο αντιφασιστικό φεστιβάλ των καλλιτεχνών, στο Γκρι καφέ και σε άλλα μπαρ και δρόμους των Εξαρχείων, στον πολυχώρο Quilombo, στο Κ44, στο Booze, στο ντοκιμαντέρ της Theopi Skarlatos και του Paul Mason «This is a coup», στην εκπομπή του Anthony Bourdain «Parts unknown» στο CNN, στην Κunsthalle στο Μεταξουργείο, στη Documenta14, στην παγκόσμια ημέρα μουσικής, στην παγκόσμια ημέρα κατά του φασισμού και του ρατσισμού, στην κατειλημμένη ΕΡΤ, στο Κερατέα Resistance, σε διάφορα αυτοοργανωμένα στέκια, συνεργατικά καφενεία και φεστιβάλ αλληλέγγυας οικονομίας.
Πού αλλού σας βρίσκω Στο θέατρο του Νέου Κόσμου κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 12 τη νύχτα, μέχρι τις 14 Γενάρη, διατηρώντας πάντα την είσοδο με ελεύθερη συνεισφορά, μία από τις βασικές αρχές της ομάδας.
Πείτε μας κάτι για το θέατρο. Χώρος αποκατάστασης χαμένων συνδέσεων του κόσμου εντός μου και του έξω κόσμου, ατομικά και κοινωνικά. Χώρος ανάκτησης ξεχασμένων σχέσεων και λειτουργιών. Αν η πολιτική όπως λέει ο Αρανίτσης « θα μπορούσε να οριστεί ως η χαροποιός διευθέτηση του συνυπάρχειν», το θέατρο βρίσκεται στην υπηρεσία μιας τέτοιας ποιότητας συνύπαρξης.
Η παράσταση που μας έχει συγκινήσει περισσότερο τελευταία είναι ο «Επιτάφιος» της Άντζελας Μπρούσκου. Ο λόγος του Περικλή συναντά τον λόγο του Καστοριάδη ενώ η επικαιρότητα εισβάλλει ως μία καταιγιστική απαρίθμηση γεγονότων. Πρωταγωνιστής ο χορός των πολιτών. Η παράσταση ήταν ένα γεγονός και όχι ένα θέαμα.
Η μεγαλύτερη αγωνία μας για το έργο «Το βαλς των βρώμικων δρόμων» είναι πως θα καταφέρει να αποτελέσει άλλο ένα λιθαράκι, άλλη μία δράση αντίστασης, απάντησης των ανθρώπων από όλες τις γωνιές του κόσμου απέναντι σε αυτό που μας συνθλίβει. Θα θέλαμε ο κόσμος να προσέξει τον διπλανό του, εκ νέου, σαν αδερφό και σύντροφο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδοξο από το να τρως ενώ βλέπεις ανθρώπους να πεινάνε, να χαίρεσαι τις παραλίες του Αιγαίου ενώ κάποιοι πνίγονται μερικά ναυτικά μίλια κοντά σου. Αν συνδέσουμε τα προϊόντα που αγοράζουμε και τις υπηρεσίες που μας παρέχονται με τις πηγές τους, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Ποια είναι η ευθύνη μας; Αν ξυπνήσουμε βρισκόμαστε σε εφιάλτη, όσο κοιμόμαστε και κάνουμε ότι δεν ξέρουμε, ότι δεν βλέπουμε, εθελοτυφλούμε. Δεν ξέρουμε. Δεν καταλαβαίνουμε. Πόσες πραγματικότητες, πόσοι κόσμοι....
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης είναι τα δίκτυα, οι συναντήσεις των ανθρώπων με στόχο την αλληλεγγύη και την αυτοoργάνωση. Έξω από τους υπάρχοντες θεσμούς, νέες δομές που προάγουν την ζωή και όχι το κέρδος και το χρέος.
Αν μπορούσαμε να αλλάξουμε κάτι είναι η κυρίαρχη αφήγηση. Σπέρνουν πόνο και θερίζουν φόβο. Κόντρα στο δόγμα του ΤΙΝΑ( There Is No Allternative) υπάρχει εναλλακτική. «Μια άλλη πραγματικότητα δεν είναι απλά εφικτή πλησιάζει...τις ήσυχες μέρες την ακούω να αναπνέει» Αρουτάντι Ρόι.
Η φιλοσοφία μας είναι η αυτοoργάνωση και η αλληλεγγύη. Στο επίπεδο του περιεχομένου αλλά και του τρόπου υλοποίησης των παραστάσεών μας.
Περισσότερες πληροφορίες
Το βαλς των βρώμικων δρόμων
Οι Αδέσποτες Σκύλες αποφασίζουν να απλώσουν τα χέρια στην πραγματικότητα που πλησιάζει, να τραγουδήσουν τα όνειρά τους και να γαβγίσουν και πάλι την ποίηση χωρίς αναστολές
