Η συνάντηση της Φρόσως Λύτρα με την μυθιστορηματική «Κυρία της νύχτας» του Γιάννη Μαρή ήταν καθοριστική. Μετά από μια αγωνιώδη αναζήτηση χώρου, αποφάσισε να της δώσει σάρκα και οστά σε ένα χώρο έκπληξη του Gazarte. Διαβάστε τι είπε στη Μαρία Κρύου.
Από ότι λέει ο Μαρής, «Η κυρία της νύχτας» κόρη ενός ισχυρού και έντιμου, αναγκάστηκε να φύγει με τους γονείς της από την Αθήνα το 1936 και να επιστρέψει στην Ελλάδα και στις σελίδες της εφημερίδας Ακρόπολις, το 1956. Στην μυθιστορηματική φαντασία η Λιάνα, επιλέγει να μείνει αρχικά στο ξενοδοχείο μεγάλη Βρετάνια και έπειτα σε ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι. Τo μυθιστόρημα θυμίζει παλιά Αθήνα, πρωταγωνιστεί η θέα της Ακρόπολης, ο Λυκαβηττός, το Σύνταγμα κ.τ.λ. Εμείς επιλέξαμε να γυρίσει η ηρωίδα σε μια Αθηναϊκή αυλή, περιστοιχισμένη από άδεια δωμάτια στο Γκάζι και από την ταράτσα βλέπεις την Ακρόπολη.
Αφήνουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιστρέφει η ηρωίδα στο εγκαταλελειμμένο- στοιχειωμένο από της αναμνήσεις της σπίτι και ο χώρος που βρήκαμε και επιλέξαμε για την παράσταση, μετά από αναζήτηση ενός χρόνου, μοιάζει σα θείο δώρο καθώς είναι απόλυτα συμβατός με την εποχή και το τοπίο που εκτυλίσσεται η δράση. Μας δίνει την δυνατότητα να αφηγηθούμε και να την αναπτύξουμε ταυτόχρονα, στα ανοιχτά τοπία της αυλής και στα κλειστά- εσωτερικά τοπία του έργου δηλαδή τα δωμάτια, όπου οι εικαστικοί μας καλλιτέχνες, μαζί τον Μανόλη τον Παντελιδάκη, τον σκηνογράφο της ομάδας naan και της παράστασης,, αφηγούνται με τον δικό τους μοναδικό τρόπο την ιστορία. Οι θεατές έχουν την δυνατότητα να περιηγηθούν μέσα σε αυτά πριν και μετά την παράσταση.
Γυρίζοντας πίσω στη στιγμή που αποφάσισα να διασκευάσω το μυθιστόρημα- ήμουν στην Θεσσαλονίκη στην πόλη όπου εκτυλίσσεται η Τρίτη πράξη του έργου. Η ανάγνωση του βιβλίου μου γέννησε συναισθήματα και σκέψεις που δεν φανταζόμουν καθώς, μέχρι τότε, η μόνη μου επαφή με τον Μαρή ήταν «Το έγκλημα στο Κολωνάκι» και κάποια επεισόδια του αστυνόμου Μπέκα στην τηλεόραση στον οποίο, για να είμαι ειλικρινής, δεν βρήκα τίποτα που να μου τον θυμίζει. Ένοιωσα για κάποιο λόγο στοιχειωμένη από νοσταλγία για την παλιά Αθήνα και τα αμαρτήματα της. Τα καθαγιασμένα μέσα από την πατίνα του χρόνου πάθη της, την σφοδρότητα των συναισθημάτων και την ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο Μαρής με τις μεμβράνες, τα φίλτρα και τα δομικά υλικά του film noir.
Γοητεύτηκα από τους χαρακτήρες του Μαρή. Μου θύμισε τον παππού μου τον Σωτήρη, ο Χρηστάκης που είναι ο πιο αμαρτωλός της ιστορίας και ταυτίστηκα με την Λιάνα Περέζ! Θαύμασα την δύναμη του πάθους της και την σφοδρότητα των συναισθημάτων της. Ξέρεις μοιάζει πολύ η Λίνα Σάκκα, η πρωταγωνίστρια της παράσστασης μας με την Περέζ. Έχει φοβερό πάθος, δυνατό ένστικτο και αισθησιασμό.
Ο Μαρής δεν είναι ηθικολόγος ή συναισθηματικός είναι ποιητής. Και ταυτόχρονα λάτρης του παιχνιδιού, νάρκισσος όπως όλοι οι καλλιτέχνες και μπον- βιβερ. Κάθισε απέναντι σε πραγματικούς ανθρώπους και φώτισε- εμφάνισε με απαράμιλλη τέχνη την λάμψη την σκιά και το σκοτάδι της ψυχής τους. Σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν απαγορευμένα ο Μαρής προκαλούσε ανερυθρίαστα, σεξουαλική διέγερση με τις τολμηρές- αισθησιακές περιγραφές του, στο Αθηναϊκό κοινό. Τόλμησε να τραβήξει, τις βαριές χειμωνιάτικες αλλά και τις θερινές διάφανες λευκές κουρτίνες της εποχής του, να δει πίσω από τις δαντέλες, να κρυφακούσει πίσω από τους πέτρινους τοίχους των σπιτιών Αθήνας. Μίλησε για την ηδονή, το πάθος, την λαγνεία την λαιμαργία την εκδίκηση και τα χαμηλά ένστικτα του ανθρώπων.
Η Αθήνα του ‘50 μοιάζει με την Αθήνα μας όσο μια κόρη με την μητέρα της. Όμως ζούμε σε μια εποχή που έχει κάνει θρησκεία της την διαστροφή της απογύμνωσης ακόμη και στην τέχνη και αυτό δεν ξέρω που οδηγεί. Οι ποιητές της τα έχουνε βρει μπαστούνια. Δεν βρίσκω γοητεία στην αποκαθήλωση της ομορφιάς. Μοιάζει λίγο αόριστο, αφοριστικό και πιθανόν συντηρητικό αυτό που λέω. θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για να το εκφράσω! Προτιμώ να μιλώ για αυτό μέσα από τις παραστάσεις μου. Επιλέγω σαν μέσο τους ποιητές που λάτρεψαν την ομορφιά τα μυστικά, τα πάθη, την πολυτέλεια του περιττού, του λάθους, και του ανεξήγητου. Το μεταφυσικό χειροποίητο φως που πέφτει σαν διάφανο πέπλο, πάνω στο γυμνό…
Αν πιστεύω στην δύναμη τους πάθους; Πώς αλλιώς; Η ίδια η φύση είναι παθιασμένη. Τι γέννησε τα κόκκινα τριαντάφυλλα αν όχι το πάθος; Το σύμπαν ολόκληρο την ζωή και τον θάνατο;
Περισσότερες πληροφορίες
Η κυρία της νύχτας
Νουάρ θεατρική μεταφορά του ανέκδοτου αστυνομικού μυθιστορήματος με πρωταγωνίστρια μια μοιραία γυναίκα-εκδικητή.
