Αεικίνητη και εξωστρεφής σχεδιάστρια φωτισμού της νεότερης γενιάς η Στέλλα Κάλτσου μας συστήνεται λίγο πριν ταξιδέψει σε Χονγκ Κονγκ, Γερμανία, Τσεχία και Ισπανία για να «δώσει τα φώτα της» σε διεθνείς παραγωγές.
Έχετε δει δουλειά μου στη «Λίμνη των κύκνων» της Λυρικής Σκηνής σε χορογραφία Ρενάτο Τζανέλλα, στη «Βερενίκη» του Ρακίνα, μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση. Έχω φωτίσει «Το νησί των σκλάβων» του Θεάτρου Τέχνης και το «Θέλω μια χώρα» που σκηνοθέτησε η Μαριάννα Κάλμπαρη στο Φεστιβάλ Αθηνών, τα «Ψηλά βουνά» στο Ακροπόλ σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, το «Φόβο» του Στέφαν Τσβάιχ σε σκηνοθεσία Έλενας Πένγκα και την «Πατρίτσια Χάισμιθ: εισαγωγή στο σασπένς» με τη Ρούλα Πατεράκη στο θέατρο 104.
Αυτή τη περίοδο σχεδιάζω τους φωτισμούς σε δυο νέες παραγωγές του Θεάτρου Τέχνης, το «Αγαπημένε μου Χέρμπερτ» του Χέρμπερτ Άχτερνμπους σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και το «Άσμα Ασμάτων» της Όλιας Λαζαρίδου. Ετοιμάζομαι να φωτίσω την όπερα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαρλ Γκουνώ που ανεβαίνει στις 27 Μαϊου στην Όπερα του Χονγκ Κονγκ σε σκηνοθεσία Αρνώ Μπερνάρ και μουσική διεύθυνση του Μπενζαμίν Πιοννιέρ. Αμέσως μετά, θα βρεθώ στη Λειψία για να την όπερα «Σκιπίωνας» του Φρίντριχ Χαίντελ με τους διεθνούς φήμης σολίστες Γιούρι Μινένκο και Χαβιέ Σάμπατα, στο πλαίσιο του ετήσιου φεστιβάλ Χαίντελ, ενός από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ μπαρόκ μουσικής στην Ευρώπη, το οποίο πραγματοποιείται στο κλασικό Θέατρο Γκαίτε στο Μπαντ Λάουχσταντ, που ίδρυσε ο ίδιος ο Γκαίτε.
Δε έχω πρότυπα…αλλά υπάρχουν καλλιτέχνες που με εμπνέουν. Ο σχεδιαστής φωτισμών Γιώργος Τέλλος είναι ένας από αυτούς. Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του για δύο χρόνια ως βοηθός του και μου πρόσφερε τεράστια εμπειρία, γνώση και πάθος για το αντικείμενο. Επίσης, ο Μαξ Κέλλερ, γνωστός Ελβετός σχεδιαστής φωτισμών, είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω πολύ τη δουλειά του.
Θα ήθελα ο κόσμος να προσέξει το σημαντικό ρόλο που παίζει το φως στη ζωή μας και φυσικά τη συμβολή του ως καλλιτεχνική δημιουργία στο θέατρο.
Η παράσταση που με έχει συγκινήσει περισσότερο ήταν η «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή, το 2006, στην Επίδαυρο με την Αμαλία Μουτούση. Και τα «Σονέτα του Σαίξπηρ» του Μπομπ Ουίλσον στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ για την αισθητική και το εμπνευσμένο εικαστικό αποτέλεσμα.
Η συνεργασία με τους ξένους καλλιτέχνες μου αποκάλυψε τον εξαιρετικό επαγγελματισμό που τους χαρακτηρίζει. Στις παραγωγές που συνεργάζομαι τώρα δουλεύουμε ήδη αρκετούς μήνες ώστε να είμαστε σε πλήρη ετοιμότητα όταν θα μπούμε στο θέατρο. Αυτή η οργάνωση και η λεπτομερής προετοιμασία σου δίνει το περιθώριο να μπορείς με ηρεμία να αφοσιωθείς στη δημιουργία.
Σίγουρα υπάρχει ελληνική καλλιτεχνική παρουσία στο εξωτερικό, ίσως όχι τόσο έντονα εδραιωμένη αλλά πιστεύω ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολο. Θέλει μεγάλη προσπάθεια και πολλή δουλειά. Δεν μπορώ να πω τι πρέπει να γίνει, αλλά θα βοηθούσε να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί έχουμε ταλαντούχους καλλιτέχνες.
Στην Ελλάδα αγαπώ μια ιδιότυπη τρέλα που έχουμε. Δεν ξέρω σε τι οφείλεται, ίσως ο καιρός, η θάλασσα, η ιστορία μας…πάντως με ενθουσιάζει! Αυτό που με πληγώνει είναι η νοοτροπία μας. Ο επιφανειακός τρόπος που συχνά αντιμετωπίζονται τα σοβαρά προβλήματα γύρω μας χωρίς καμία ουσιαστική σκέψη, είναι πραγματικά κάτι που με εξοργίζει.
Η φιλοσοφία μου είναι το ζην επικινδύνως… Μ’αρέσει να αντιμετωπίζω το ρίσκο και την πρόκληση του καινούργιου.
Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στον κόσμο, αυτό θα ήταν η βία. Είναι τρομερό το πόσοι άνθρωποι κακοποιούνται καθημερινά με οποιοδήποτε τρόπο..
