Ode: ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα | Pavlos Vrionides©
Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο: Το φετινό φεστιβάλ σύγχρονου χορού της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση Onassis Dance Days από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου σε όλες τις σκηνές της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μάς παρασύρει σε ένα τετραήμερο με τέσσερις μοναδικές παραστάσεις και μία βιντεοεγκατάσταση που προσκαλούν το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης: εκεί όπου το σώμα εγγράφει μνήμες και δημιουργούνται νέες συγγένειες. Γιατί είναι πολλά τα οικογενειακά μυστικά που δεν λέγονται στο κυριακάτικο τραπέζι.
Το Onassis Dance Days (ODD) εστιάζει φέτος στο "οικείο και το ανοίκειο", στις έννοιες της καταγωγής, της οικογένειας, των γνωστών, των αγνώστων όσο και των εκλεκτικών συγγενειών. Πώς διαμορφώνεται η χορογραφική ταυτότητα μέσα από σχέσεις αίματος, μνήμης ή και φαντασίας; Ποιες είναι οι νέες μορφές "συγγένειας" σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών; Μπορεί μια χορογραφία να γίνει τόπος συνάντησης για συγγενείς εξ αίματος, εξ επιλογής ή και εξ εκπλήξεως;
Κεντρική παράσταση του φετινού φεστιβάλ είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το "NÔT" της Πορτογαλίδας Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας, που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και συζητήθηκε όσο λίγες. Μια αντισυμβατική τελετουργία που διαλύει τη φόρμα και ανασυνθέτει το κοινό βίωμα πάνω στην έξαψη των σωμάτων των οχτώ ερμηνευτών και ερμηνευτριών του. Ένας παράδοξος ύμνος υπέρ της ελευθερίας που δεν επιδιώκει να εξηγήσει, παρά μόνο να χαράξει εντυπώσεις μέσα από θραύσματα –όπως και τα όνειρα.
Ανάμεσα στα φετινά έργα, θα δούμε και τις παραγωγές που προέκυψαν από την έρευνα δύο περσινών Onassis AiR Fellows, το "FÁE" του Ευθύμιου Μοσχόπουλου, και το "(Rest in) Blue" της Κατερίνας Φώτη. Δύο σόλο έργα που, μέσα από εκρηκτικές σωματικές γραφές και έναν σύγχρονο νέο-παγανισμό, ανοίγονται στο πεδίο της αυτό-εθνογραφίας. Και τα δύο έργα αντλούν από βιωμένες μνήμες, συλλογικά οράματα και επινοημένες καταγωγές, μετατρέποντας το σώμα σε τόπο αφήγησης, ρήξης και επανεφεύρεσης της συγγένειας.
Επίσης Onassis AiR fellow, η 'Έφη Γούση παρουσιάζει στο -1 Black Box της Στέγης το "Tectonic Riders", τη βιντεοεγκατάσταση που έκανε πρεμιέρα στο Πεδίον του Άρεως στο πλαίσιο της έκθεσης Plásmata 3, έναν μετα-σαμανικό ύμνο, γυρισμένο σε ένα μεταποκαλυπτικό τοπίο της Στερεάς Ελλάδας, με νεαρά κορίτσια, σαν άλλες αμαζόνες, να αναβιώνουν το τελετουργικό των ταυροκαθαψίων, γονιμοποιώντας την άνυδρη γη.
Τέλος, η 'Έλενα Αντωνίου από την Κύπρο επιστρέφει στη Στέγη μετά το "Landscape" με το νέο της έργο, "Ode: ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα", τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη. Μαζί με τη μουσικό Μαρία Σπίβακ, οι δύο καλλιτέχνιδες ανυψώνονται σε ένα βάθρο, όπου η κίνηση γίνεται ήχος, η παρουσία νοείται ως πράξη ελευθερίας και το "μαζί" σημαίνει "καμία μόνη".
Οι επιμελητές του φεστιβάλ αναφέρουν: "Πού τελειώνει η ασφάλεια του γνώριμου; Πού αρχίζει η ανησυχαστική σχέση μας με το άγνωστο; Σ’ αυτό το όριο κινείται το φετινό φεστιβάλ Onassis Dance Days, καλώντας μας να περιπλανηθούμε ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, εκεί όπου οι πατρογονικοί τόποι μπλέκονται με τα πιο σκοτεινά μας όνειρα. Τα πέντε έργα που παρουσιάζονται αυτόν τον Φεβρουάριο στη Στέγη θυμίζουν παράξενη, τρυφερή και απρόβλεπτη οικογένεια.
Από την πολυπρόσωπη τελετουργική έκσταση του "NÔT” της Marlene Monteiro Freitas μέχρι τις προσωπικές, αυτοεθνογραφικές σόλο εξομολογήσεις των "FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και "(Rest in) Blue” της Κατερίνας Φώτη, και από την ωδή στη θηλυκότητα του "Ode” της 'Έλενας Αντωνίου μέχρι τις μετασαμανικές Αμαζόνες στο "Tectonic Riders” της 'Έφης Γούση. Γιατί ο σύγχρονος χορός, ως το πιο ελεύθερο και αυτονομημένο πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας που στηρίζουμε σταθερά, μπορεί να μιλήσει για το σώμα ως το ιδανικό πεδίο για να ξαναφανταστούμε ποιοι είμαστε και με ποιους συνδεόμαστε".
Κάποιες από τις χορογραφίες μοιάζουν με οικογενειακά άλμπουμ: άλλοτε τρυφερά, άλλοτε αλλόκοτα, κάποτε αληθινά, κάποτε ολότελα ψεύτικα. Αναζητούν τις ρωγμές, τα αποτυπώματα και τα υποσυνείδητα ίχνη της οικογένειας, είτε βιολογικής είτε επινοημένης, καθώς και των τόπων καταγωγής, πραγματικών όσο και φανταστικών. Το φετινό ODD προσκαλεί το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης, εκεί όπου η οικειότητα συναντά το παράδοξο, εκεί όπου το σώμα θυμάται, ξεχνά και επινοεί νέες συγγένειες.
Επιμελητική κατεύθυνση: Αφροδίτη Παναγιωτάκου
Σχεδιασμός & επιμέλεια: Ιλειάνα Δημάδη, Κωνσταντίνος Τζάθας, Βάσω Βασιλάτου
Αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
NOT
Με έμπνευση απ’ τις «Χίλιες και μία νύχτες» και βουτηγμένη στην έκσταση, η κεντρική παράσταση του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο», είναι η αντισυμβατική τελετουργία-ύμνος υπέρ της ελευθερίας της Πορτογαλίδας δημιουργού Μαρλένε Μοντέιρο Φρέιτας, που διαλύει τη φόρμα. H πολυσυζητημένη διεθνής συμπαραγωγή που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν για το 2025, ανασυνθέτει το κοινό βίωμα πάνω στην έξαψη των σωμάτων των οκτώ ερμηνευτών και ερμηνευτριών του.
FAE
Μια αφήγηση για τα ενστικτώδη παραπατήματα της ενηλικίωσης και τους εκστατικούς παραλογισμούς της εφηβείας που ξετυλίγεται ως ένα queer εγχειρίδιο επιβίωσης σ’ έναν κόσμο που αναμασάει τον ίδιο του τον εαυτό. Το έργο αναδύεται με τη μορφή κατακερματισμένων πράξεων - τελετουργιών στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
(REST ΙΝ) BLUE
Ένα rollercoaster αναμνήσεων από το τέλος μιας εποχής, όπου η ταυτότητα της ηρωίδας μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζεται, στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
ODE
Ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα, τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
