Όνειρο το Πήλιο το φθινόπωρο. Χάνεσαι στο δάσος σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και ανάμεσα στις καστανιές και τους αιωνόβιους, θεόρατους πλάτανους –τσουπ!– ξεφυτρώνει μπροστά σου ένα μανιτάρι. Και τότε αρχίζεις να ρωτάς τον ιδιοκτήτη του ξενώνα «Amanita», στην Τσαγκαράδα, «τι είναι αυτό;» και «τι είναι εκείνο;»
ή το ρίχνεις στο διάβασμα με ό,τι πιο ταιριαστό – το νέο μυθιστόρημα του Παύλου Μεθενίτη «Αμανίτα Μουσκάρια».
Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, η σχέση μου με τα μανιτάρια άρχιζε και τελείωνε στα πλευρότους. Ποτέ δεν με είχε απασχολήσει ότι υπάρχουν στην Ελλάδα πάνω από 2.000 είδη μανιταριών με ονόματα-γλωσσοδέτες, ούτε άνθρωποι που χάνονται στα δάση για να μαζέψουν όσο περισσότερους μύκητες μπορούν (διότι περί μύκητα πρόκειται), φτάνοντας μέχρι και τα πεντακόσια κιλά ετησίως, για να τους αποξηράνουν και να τους γευτούν με φίλους. Ώσπου ήρθε η πρωτότυπη πρόταση για την παρουσίαση του βιβλίου «Αμανίτα Μουσκάρια» του Παύλου Μεθενίτη (εκδόσεις Καστανιώτη), στον πανέμορφο παραδοσιακό ξενώνα «Amanita» στην Τσαγκαράδα του Πηλίου. Ο τόπος ιδανικός. Γιατί το μυθιστόρημα του Μεθενίτη έχει άμεση σχέση και με τα μανιτάρια και με το ταξίδι. Μπλέκει την αληθινή ιστορία μιας διμοιρίας ανταρτών στη Μακεδονία το 1943 –που θόλωσαν πάνω στο βουνό όταν έφαγαν το παραισθησιογόνο μανιτάρι και αλληλοσκοτώθηκαν– με έναν σαραντάρη δημοσιογράφο που δουλεύει σήμερα σε ταξιδιωτικό περιοδικό κι έρχεται αντιμέτωπος με τους προσωπικούς του δαίμονες.
Γι' αυτό το «on the road ταξίδι στις εξαρτήσεις και τα πάθη», όπως χαρακτήρισε το βιβλίο του, μας μίλησε ο Παύλος ένα απόγευμα Σαββάτου στο cosy καθιστικό του «Amanita». Νωρίτερα το πρωί, είχαμε απολαύσει ένα πλουσιότατο πρωινό που περιλάμβανε από σπιτικά τυροπιτάκια και ομελέτες μέχρι βρασμένα κάστανα και τηγανίτες με πετιμέζι. Ύστερα, είχαμε ακολουθήσει τον Φιλάρετο, τον ιδιοκτήτη του ξενώνα, σε μια απολαυστική βόλτα στο δάσος. Μαζέψαμε κάστανα και αγριόμηλα, είδαμε μανιτάρια διαφορετικών ειδών να φυτρώνουν πάνω σε κορμούς δέντρων ή να κρύβονται κάτω από τα πεσμένα φύλλα και ήπιαμε βυσσινάδα στη σκιά ενός πλάτανου χιλίων χρόνων.
Ακόμη και ο πιο δύσπιστος ή αδιάφορος απέναντι στη μυθολογία του μανιταριού, εύκολα παθιάζεται όταν ακούει ανθρώπους όπως ο Φιλάρετος. Άλλαξε ζωή μαζί με την οικογένειά του από τότε που άνοιξαν τον ξενώνα. Και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να προσφέρουν στους φιλοξενούμενούς τους μοναδικές εμπειρίες
Πηλίου: θεματικά γουικέντ με πεζοπορίες, κυνήγι μανιταριών, παρασκευή γλυκών, μαρμελάδων, τσίπουρου κ.λπ. Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα έξι δωμάτια (από δίκλινα μέχρι δίχωρα κι ένα μεγάλο διαμέρισμα) στα δύο πέτρινα κτίρια του ξενώνα είναι το γούστο με το οποίο έχουν επιλεγεί τα έπιπλα-αντίκες, οι χρωματικοί συνδυασμοί, τα τζάκια που είναι αντίγραφα παραδοσιακών πηλιορείτικων κατασκευών και η εντυπωσιακή απλότητα με την οποία όλα αυτά έχουν δέσει μεταξύ τους. Αργά το βράδυ, ανοίξτε το παράθυρο για ν' ακούσετε τους ήχους του βουνού. Το πρωί ευχηθείτε να έχει καθαρό ουρανό για δείτε απέναντι, μέχρι τις Σποράδες.
INFOAMANITA Τσαγκαράδα Πηλίου, 24260/49707, 2108991484, www.amanita.gr.
