Το φθινόπωρο έχει τον δικό του τρόπο να μας ξανασυστήνει το βουνό. Η ζέστη υποχωρεί, τα δάση αρχίζουν να αλλάζουν παλέτα, τα νερά ξαναβρίσκουν τη φωνή τους και το περπάτημα αποκτά εκείνη την ευχάριστη δροσιά που κάνει τα χιλιόμετρα να μοιάζουν λίγο λιγότερα. Κι επειδή η πεζοπορία δεν χρειάζεται ούτε πρωταθλητισμό ούτε περίπλοκο εξοπλισμό, αρκούν ένα καλό ζευγάρι παπούτσια, νερό, κάτι πρόχειρο για τον δρόμο, ένα αδιάβροχο στο σακίδιο και η σωστή διαδρομή. Από εκεί και πέρα, αναλαμβάνει το τοπίο.
Πήλιο, Μονοπάτι των Κενταύρων – Πορταριά
Αν θέλετε μια πρώτη, σχεδόν κινηματογραφική γνωριμία με το πράσινο πρόσωπο του Πηλίου, το Μονοπάτι των Κενταύρων κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται. Ξεκινά στον δρόμο που ενώνει την Πορταριά με τη Μακρινίτσα και χώνεται γρήγορα σε ένα σκηνικό από πυκνή βλάστηση, τρεχούμενα νερά και μικρά ξύλινα γεφυράκια.
Η διαδρομή είναι εύκολη, χωρίς σοβαρές κλίσεις, και ολοκληρώνεται σε περίπου 40 λεπτά, αν και αρκετοί προτιμούν να την κάνουν ανάποδα για να αποφύγουν την ανηφόρα. Εμείς θα λέγαμε να μην τη φοβηθείτε. Η "δύσκολη" εκδοχή έχει τη δική της μικρή ανταμοιβή: στο τέλος σας περιμένει ένα άνοιγμα με υπέροχη θέα προς τον Βόλο και τον Παγασητικό.
Το μονοπάτι είναι καλά σηματοδοτημένο, ενώ τα ξύλινα γεφυράκια που περνούν πάνω από τη ρεματιά προσθέτουν στην όλη διαδρομή κάτι από παραμύθι. Και μια πρακτική σημείωση: εδώ η δροσιά δεν αστειεύεται. Η πυκνή βλάστηση και τα τρεχούμενα νερά κρατούν τη θερμοκρασία χαμηλά ακόμη και το καλοκαίρι, πόσο μάλλον όταν μπει για τα καλά το φθινόπωρο.
Παρνασσός, Επτάλοφος (Αγόριανη) – Δελφοί
Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά. Η πλήρης διαδρομή από την Αγόριανη προς τους Δελφούς φτάνει περίπου τα 16 χλμ. και χρειάζεται 7-8 ώρες, όχι επειδή κρύβει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες, αλλά γιατί ζητάει αντοχή και χρόνο. Σε αντάλλαγμα, όμως, προσφέρει ένα από εκείνα τα πεζοπορικά μονοπάτια που σε κάνουν να ξεχνάς κάπως τα πόδια σου.
Το μονοπάτι διασχίζει τον Εθνικό Δρυμό Παρνασσού και αποτελεί τμήμα του Ε4, ακολουθώντας κομμάτι της αρχαίας διαδρομής που συνέδεε τους Δελφούς με την Αρχαία Λιλαία. Από τα 990 μ. της Αγόριανης ανεβαίνει προς το οροπέδιο Καλανίων, στα 1.300 μ., πριν πάρει την κατηφόρα για τους Δελφούς. Και κάπου εκεί έρχεται το μεγάλο φινάλε: το δελφικό τοπίο ανοίγει μπροστά σας, με τον κόλπο της Ιτέας και τη θάλασσα στο βάθος.
Αν τα 16 χλμ. σας ακούγονται υπερβολικά –ή αν έχετε μαζί παιδιά– υπάρχει και η light εκδοχή. Τα πρώτα 2 χλμ., από την Αγόριανη μέχρι το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας, περνούν μέσα από πυκνό δάσος και καταλήγουν σε μεγάλο ξέφωτο, ιδανικό, αν ο καιρός είναι σύμμαχος, για πικνίκ και παιχνίδι.
Μαίναλο, Ελάτη – Βυτίνα
Η Ορεινή Αρκαδία δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, αφού παραμένει η ξεχωριστή darling των Ελλήνων και το φθινόπωρο. Θέλει μόνο χρόνο. Και η διαδρομή Ελάτη–Βυτίνα, κομμάτι του γνωστού Menalon Trail των 75 χλμ., είναι από τους ωραιότερους τρόπους για να της τον δώσετε.
Με μήκος 8,5 χλμ., είναι αρκετά προσιτή ακόμη και για λιγότερο έμπειρους πεζοπόρους και οικογένειες με μεγαλύτερα παιδιά. Ξεκινά από την Ελάτη, κατεβαίνει προς την κοίτη του Μυλαίοντα και από εκεί αρχίζει να ξεδιπλώνει όλο το αρκαδικό της ρεπερτόριο: καλντερίμια, παρόχθια περάσματα, πηγές, πέτρινες βρύσες, πλατάνια, παλιούς μουλαρόδρομους και ερείπια νερόμυλων.
Η πορεία περνά από τις Πηγές Πυργακίου και την πετρόχτιστη βρύση Μακρινού, συνεχίζει προς τη θέση Ελληνικά και ακολουθεί τον παλιό μουλαρόδρομο της Βυτίνας, δίπλα στο ρέμα. Μετά το ξύλινο γεφυράκι στο ρέμα Μπαρμπά, ένα λαξευμένο μονοπάτι οδηγεί στη βρύση Αρτότση και από εκεί στη Βυτίνα. Ελέγξτε τον καιρό, φορέστε σωστά παπούτσια και αφήστε λίγο χώρο στο πρόγραμμα. Το Μαίναλο ξέρει να τον γεμίζει.
Διαβάστε Επίσης
