Λένε πως αυτή η παραλία θα σε κάνει να δεις αλλιώς τις ακτές της Αττικής

Καμιά φορά ένα μόνο μέρος αρκεί για να σου αλλάξει γνώμη για έναν ολόκληρο προορισμό. Για πολλούς Αθηναίους, αυτό το μέρος λέγεται Ερωτοσπηλιά. Κρυμμένη στο Πόρτο Ράφτη, σε μια γωνιά που μοιάζει να ξέφυγε από κάποιο κυκλαδίτικο καλοκαίρι, έγινε η αφορμή να αναθεωρήσουμε ότι πιστεύαμε για τις παραλίες της Αττικής.

Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει είναι η κλίμακά της. Ένας λιλιπούτειος κολπίσκος, σχεδόν προστατευμένος από τον έξω κόσμο, με νερά διάφανα και γαλαζοπράσινα, χρωματιστό βοτσαλάκι και βράχια που αγκαλιάζουν τη θάλασσα. Στη μία άκρη τα αρμυρίκια προσφέρουν φυσική σκιά, στην άλλη οι σπηλαιοσχηματισμοί δημιουργούν μικρές φωλιές για όσους αναζητούν λίγη απομόνωση. Το σκηνικό διαθέτει εκείνη τη σπάνια ισορροπία ανάμεσα στο άγριο και το φιλόξενο… αρκεί να την πετύχεις χωρίς τον χαμό που επικρατεί τα ΣΚ.

Η γοητεία της κρύβεται και σε κάτι ακόμη: στην απουσία. Ξαπλώστρες, beach bars και ηχητικές εγκαταστάσεις δεν διεκδικούν χώρο από το τοπίο. Μια πετσέτα, μια ομπρέλα, ένα βιβλίο και γενικά τα απαραίτητα αρκούν. Ναι, τα Σαββατοκύριακα η Ερωτοσπηλιά γεμίζει ασφυκτικά. Ναι, το πάρκινγκ απαιτεί λίγη υπομονή και το περπάτημα από τον Άγιο Σπυρίδωνα αποτελεί σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Όμως κάθε βήμα δικαιώνεται μόλις αντικρίσεις τα νερά, ίσως τα ομορφότερα στην Αττική.

Κάπως έτσι η Ερωτοσπηλιά λειτούργησε σαν υπενθύμιση ότι η γειτονιά μας κρύβει πολύ περισσότερα από όσα της αναγνωρίζουμε. Πίσω από την εύκολη γκρίνια για την κίνηση, τον συνωστισμό ή την απόσταση, μας περιμένουν ακτές με χαρακτήρα, νερά που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από δημοφιλείς νησιωτικούς προορισμούς και μικρές αποδράσεις που χωρούν ακόμη και σε ένα καθημερινό απόγευμα.

Η συνέχεια γράφεται στην ταβέρνα

Μια τόσο ωραία βουτιά ολοκληρώνεται παραδοσιακά γύρω από ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα. Στο Φύκι Φύκι, κάτω από τη δροασιά ενός πεύκου το μενού κινείται με άνεση ανάμεσα σε θαλασσινούς και στεριανούς μεζέδες, ιδανικούς για μεγάλες παρέες και αργά μεσημέρια. Λίγο παρακάτω, ο Ηπειρώτης έχει χτίσει τη φήμη του γύρω από το τηγάνι του με μικρόψαρα τραγανά όσο πρέπει και καλοτηγανισμένα θαλασσινά. 

Για όσους προτιμούν το φρέσκο ψάρι σε πρώτο πλάνο, ο Καλός Γιαλός στρώνει τραπέζια κυριολεκτικά πάνω στο κύμα και σερβίρει ό,τι έφερε η θάλασσα την ίδια μέρα. Ακολουθώντας τον κλασικό κανόνα των παραθαλάσσιων ταβερνών, ξεκινάς με μια σαλάτα και δυο ορεκτικά και καταλήγεις να συζητάς αν χωράει στο τραπέζι ακόμη ένα μπαρμπούνι ή ένα φαγκρί.