Πριν λίγο καιρό επισκέφθηκα το Παρίσι και με την αφορμή αυτή συγκέντρωσα στο παρακάτω κείμενο τέσσερις παρατηρήσεις που, αν και μικρές, είναι αρκετά χαρακτηριστικές των διαφορών ανάμεσα στην Αθήνα και τη γαλλική πρωτεύουσα αλλά και ανάμεσα στις εικόνες που έχουμε για αυτή και την πραγματικότητα.
Ο πύργος του Άιφελ (που είναι πανύψηλος)
Αφού ξεπεράσετε το... σοκ της αμέσως παραπάνω πρότασης, θα σας πω το εξής: δύσκολα καταλαβαίνεις το πραγματικό μέγεθος αυτού του μεταλλικού θηρίου αν το έχεις δει μόνο από μακρινές φωτογραφίες που δείχνουν τη χαρακτηριστική σιλουέτα του. Τα 323 μέτρα του ύψους του αλλά και οι τεράστιες καμάρες στη βάση του (που ενώνουν τις γωνίες ενός τετραγώνου πλευράς 125 μέτρων) εντυπωσιάζουν.
Ποδήλατα partout
Όταν βρίσκεσαι σε κάθε αστικό περιβάλλον και περπατάς στους δρόμους μιας πόλης, πρέπει πάντα να τσεκάρεις τα αυτοκίνητα. Στο Παρίσι, όμως, αυτοί που δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθουν δεν είναι οι οδηγοί των αμαξιών, αλλά οι ποδηλάτες. Έτσι, ως κάτοικος Αθηνών, μου πήρε λίγο να συνηθίσω τη φουριόζα παρουσία τους στα πεζοδρόμια, αλλά και το γλυκό ντριν τους που σηματοδοτούσε περισσότερο ένα "κάνε στην άκρη” παρά ένα "τι όμορφο ποδηλατάδα”.
Διαβάσεις πεζών
Συνεχίζοντας (και κλείνοντας) τις κυκλοφοριακές παρατηρήσεις μου, δεν θα μπορούσα να μην προσθέσω τον σεβασμό που έδειχναν οι οδηγοί στο Παρίσι στις διαβάσεις πεζών. Κάντε εικόνα το παρακάτω: ένας άνθρωπος κάνει τζόκινγκ και θέλει να περάσει απέναντι, χρησιμοποιώντας μια μικρή διάβαση, χωρίς φανάρι, στη μέση μιας νησίδας. Στην Ελλάδα, ο οδηγός θα είχε μαρσάρει. Στη Γαλλία, ο πεζός πέρασε ρίχνοντάς του μόνο ένα κλεφτό βλέμμα…
Οι τιμούλες;...
Σπουδαίο το μουσείου του Λούβρου, νόστιμη η σούπα από κρεμμύδια, έξτρα βουτυρένιο το croissant, όμως κάπου ώπα με τις τιμές. Κατανοώ, βέβαια, το στάτους του Παρισιού (αλλά και την ανελέητη εμπορευματοποίησή του), όμως όταν η ποιότητα δεν συνάδει με το ύψος του κόστους που πρέπει να πληρώσεις, τότε μια απογοήτευση τη νιώθεις ως επισκέπτης.
Συμβουλή μου αν ποτέ βρεθείτε στη γαλλική πρωτεύουσα: μη φοβηθείτε να απολαύσετε κρέπες, galette και ό,τι άλλο έδεσμα επιθυμήσετε, από καντίνες και μαγαζιά (αρκετά) μακριά από τον Σηκουάνα -δίνουν ακριβώς την ίδια παριζιάνικη αίσθηση κι ας μην νομίζεις ότι θα πιάσεις τον Πύργο του Άιφελ όσο κάθεσαι να φας.
Διαβάστε Επίσης
