Έχω πάει στα περισσότερα ελληνικά νησιά, κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του '90, και οι εμπειρίες μου εκεί αποτελούν βασικό κομμάτι της διαμόρφωσης της προσωπικότητάς μου. Ήταν η εποχή που το να μπαίνεις σε ένα καράβι με το επίδομα αδείας του πρώτου σου μισθού ή το φοιτητικό χαρτζιλίκι και να εξαφανίζεται για τρεις βδομάδες δεν ήταν τόσο μεγάλο προνόμιο. Δεν νοσταλγώ τα αξέχαστα πλοία με τα ελυτικά ονόματα που δεν έλεγαν να φτάσουν, ούτε το συναίσθημα του να μπαίνεις στο room to let που είχες κλείσει με τηλέφωνα που είχες βρει μέσω της τουριστικής αστυνομίας κάθε τόπου και να ανακαλύπτεις ότι η θέα στη θάλασσα που σου είχαν υποσχεθεί ήθελε τηλεσκόπιο.
Σίγουρα όμως με ενοχλεί ότι πλέον, που το island hopping έχει αποκτήσει όνομα ακόμη και στις πλατφόρμες κράτησης ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε προνόμιο των λίγων. Θα μου πείτε first world problem, όταν πολλές από εμάς με το ζόρι πληρώνουμε το σουπερμάρκετ και τα φροντιστήρια των παιδιών μας και όταν οι διακοπές καθαυτές, αν δεν έχεις χωριό, μετατρέπονται γρήγορα σε είδος πολυτελείας ή συρρικνώνονται. Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατα που αναγκάστηκα να κλείσω εισιτήρια, με ταχύπλοο από την Πάρο για τη Σύρο, ελλείψει άλλων δρομολογίων τη μέρα που με ενδιέφερε (αλλά και την αμέσως επόμενη), για να παρευρεθώ σε μια εκδήλωση, διαπίστωσα ότι η τιμή του ταξιδιού κατ’ άτομο (22 ναυτικά μίλια, 1 ώρα 25 λεπτά) κοστίζει γύρω στα 50 ευρώ, σχεδόν όσο για να επιστρέψεις στον Πειραιά με το ίδιο ταχύπλοο από οποιοδήποτε από αυτά τα δύο νησιά (90 και 83 ναυτικά μίλια και 3,5 ή 2,5 ώρες αντίστοιχα)!
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του capital.gr, η εγχώρια κινητικότητα μέσω της ακτοπλοΐας φαίνεται πως μειώνεται, όμως η επιβατική κίνηση είναι αυξημένη σε σχέση με το 2023, παρά τις τσουχτερές τιμές, όπως τις χαρακτηρίζουν ταξιδιωτικά πρακτορεία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των υψηλών τιμών των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων εμφανίζεται στις μετακινήσεις με ταχύπλοα σκάφη και κυρίως στις ενδονησιωτικές συνδέσεις, καθότι στα υπόλοιπα δρομολόγια οι τιμές είναι σταθερές, έως και μειούμενες στα συμβατικά πλοία. Αναφέρεται, μάλιστα, πως παρότι το κόστος των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων είναι αρκετά μεγάλο για το ελληνικό κοινό, κάποιες εταιρείες φαίνεται πως θέλησαν να δοκιμάσουν αυξήσεις χωρίς καν να ενημερώσουν τις αρμόδιες αρχές του Υπουργείου Ναυτιλίας, ενώ μία –τουλάχιστον– περίπτωση ελέγχεται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, μετά τα στοιχεία που κατέθεσε το Υπουργείο Ναυτιλίας σχετικά με τις τιμές της αγοράς.
Όπως όλα δείχνουν, το island hopping καλά κρατεί, εξελίσσεται παρ’ όλα αυτά όλο και περισσότερο σε προνόμιο των ξένων επισκεπτών, ενώ τα θετικά του να ζεις σε μια χώρα γεμάτη νησιά δεν αφορούν πλέον μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Έτσι μας απομένουν τα προβλήματα της νησιωτικότητας και οι προκλήσεις της διαχείρισης του τουρισμού στα νησιά όπου, όπως βλέπουμε με όλο και μεγαλύτερη ένταση χρόνο με το χρόνο, τοπικές αρχές, κεντρική κυβέρνηση, επιχειρηματίες και κινήσεις πολιτών αδυνατούν να συμφωνήσουν ακόμη και στα βασικά, ξεκινώντας ήδη από τη διατύπωση των ζητημάτων (υπάρχει τελικά υπερτουρισμός και σε ποιες περιπτώσεις; μπορούμε να μιλάμε για φέρουσα ικανότητα προορισμού;).
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
