Οι δρόμοι πλύθηκαν, τα χώματα μαζεύτηκαν, τα τραπεζάκια ξαναβγήκαν στις πετρόστρωτες πλατείες και τα πυκνά φυλλώματα απ’ τις καστανιές και τα πλατάνια απλώνουν το αφράτο πέπλο τους πάνω απ’ την πληγωμένη γη του Πηλίου. Κι αν οι ρίζες τους φαίνονται ανάστατες και πεινασμένες για το χώμα που μέχρι πρότινος τις αγκάλιαζε, μην αγριεύεστε: στην αντάρα τους κρύβεται το ρίγος απ’ τη λαχτάρα τους να μας ξαναϋποδεχτούν. Απ’ τη λαχτάρα που έχουν τα χωριά κι οι άνθρωποί τους, οι επαγγελματίες των προορισμών που έχουν φιλοξενήσει μερικές απ’ τις ομορφότερες χειμωνιάτικες αναμνήσεις μας, να καδράρουν και τις φετινές: φέτος, που μας έχουν περισσότερο ανάγκη.
Διαβάστε Επίσης
Φέτος που, περισσότερο από ποτέ, η αγάπη μας είναι απαραίτητη για την επούλωση των πληγών που άνοιξαν στην περιοχή οι ακραίες καιρικές συνθήκες – και οι ακραίες θεσμικές ανεπάρκειες. Φέτος, το μπαλκόνι της Μακρινίτσας, η αρχοντική Πορταριά, τα Χάνια, η Ζαγορά, οι Μηλιές και η Βυζίτσα, το μωσαϊκό που συνθέτει τις αγαπημένες μας χειμωνιάτικες αναμνήσεις, στο μεγαλύτερο κομμάτι του ανοίγει ξανά τα πορτόνια του και ανάβει πάλι τα τζάκια. Οι ξενώνες του έχουν στρώσει τα κρεβάτια τους κι οι ταβέρνες φουντώνουν τις θράκες. Οι φιλόξενοι επαγγελματίες της περιοχής είναι έτοιμοι να μας συμβουλέψουν για να οργανώσουμε με τον καλύτερο τρόπο τις διαδρομές μας, ξέρουν τα μονοπάτια που παραμένουν επισκέψιμα, αλλά και τις νέες διαδρομές που έχει χαράξει το βουνό. Και για να φτάσουμε ως εκεί, το οδικό του δίκτυο είναι –στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του– πλήρως λειτουργικό, με κάποια κομμάτια όπου γίνονται παράλληλες εργασίες να μας καλούν απλώς να απολαύσουμε τη χάρη του slow travel σε ένα από τα ομορφότερα τοπία της Ελλάδας.
Ας το αγκαλιάσουμε και πάλι.
