Τα είχα ακούσει πολλές φορές: "Έχει μια μάλλον άχρωμη Χώρα, τα χωριά είναι πολύ όμορφα, αλλά θα σε φάνε οι δρόμοι, να το ξέρεις... Έχει και πολύ αέρα. Πάντα. Φαγητό; Ναι ωραίο, θα βρεις. Και παραλίες έχει πολύ ωραίες. Αλλά εσύ που δεν σε ενδιαφέρει η θάλασσα μην πας, τι να κάνεις στην Τήνο αν δεν πας παραλία;”
"Τι να κάνω στην Τήνο, αν δεν πάω παραλία;” Λοιπόν δεν μου έφτανε η μέρα να κάνω τα πράγματα που ήθελα στην Τήνο χωρίς λεπτό στην παραλία. Το νησί είναι υπέροχο και – για να το πω με όρους 2023 – εντυπωσιακά "diverse”. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη γοητεία του. Έχει τόσες διαφορετικές πλευρές που είναι αδύνατον να τις δεις όλες σε ένα ταξίδι (πόσο μάλλον αν μιλάμε για ένα 3ήμερο) ωστόσο αξίζει τον κόπο -ειδικά τώρα το φθινόπωρο που οι ορδές του καλοκαιριού έχουν αποσυρθεί και οι ρυθμοί έχουν επανέλθει στο φυσιολογικό.
Και δεν είναι μόνο ο diverse χαρακτήρας του νησιού, είναι και οι άνθρωποι του για τους οποίους δεν έχω πει ακόμα τίποτα. Οι Τηνιακοί είναι όχι μόνο από τους πιο ζεστούς Έλληνες, αλλά και από τους πιο συνειδητοποιημένους. Ξέρουν ποιο είναι το νησί τους, έχουν συγκεκριμένο όραμα για το τι θέλουν να πετύχουν και δουλεύουν συνειδητά γι’ αυτό. Άφησα η αλήθεια είναι πολλές συζητήσεις στη μέση για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Τήνου και θέλω να τις συνεχίσω με την πρώτη ευκαιρία, γι’ αυτό σχεδιάζω 3ήμερο μέσα στον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Πάρτε ιδέες:
Το ξενοδοχείο
Το χωριό Τριαντάρος πιστεύω είναι ιδανικό για να αποτελέσει τη βάση του 3ημέρου. Είσαι και σχετικά κοντά στη Χώρα (μόλις 6 χλμ), είσαι και στα ψηλά με εκπληκτική, πανοραμική θέα, είναι και από μόνο του ένα πολύ όμορφο χωριό, έχει και τα "Δύο Χωριά” από πάνω του σχεδόν, στην πλαγιά του βουνού (Τα "Δύο Χωριά” είναι όντως δύο χωριά, αλλά νιώθουν ένα χωριό -από αυτά τα ωραία, "μόνο στην Τήνο” πράγματα). Στη είσοδο του Τριαντάρου βρίσκεται το "Aeolis Tinos Suites" που είναι όντως αυτό που λέει το όνομα του: "Suites” γιατί αποτελείται από υπέροχες σουίτες, "Tinos” για τους προφανείς λόγους και "Aeolis” φαντάζομαι γιατί είναι πάντα ευάερο. Το ξενοδοχείο είναι αμφιθεατρικά χτισμένο στην πλαγιά και, αν και όχι μικρό, χάνεται κυριολεκτικά στο φυσικό τοπίο. Η θέα του είναι η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει κανείς και το ίδιο και το πρωινό του. Στα πολύ συν το εστιατόριο του, η Τηνιακή εκδοχή του Αθηναϊκού "Napul’ è". H chef Μάγκυ Ταμπακάκη φέρνει στην Τήνο τις συνταγές του "Napul’e" της Αθήνας προσθέτοντας Τηνιακές πρώτες ύλες όπως το τυρί "πέτρωμα” ή οι αγκινάρες Τήνου. Τις πίτσες στον ξυλόφουρνο επιμελείται ο pizzaiolo – και σύζυγος της – Francesco Granata. Έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό "foodies power couple” που τα καταφέρνει εξαιρετικά.
Τα εστιατόρια
Η "Μαραθιά", το "Μικρό Καράβι" και το "Θαλασσάκι" είναι το προσωπικό μου top 3. Προτείνω: "Μικρό Καράβι" Σάββατο μεσημέρι, "Μαραθιά" το βράδυ, "Θαλασσάκι" το μεσημέρι της Κυριακής. Κλείνετε το ΣΚ με το "Napul’ è" και το πρωί της Δευτέρας είστε στο πλοίο της επιστροφής. Το "Μικρό Καράβι" είναι η πιο ευχάριστη έκπληξη στην Χώρα της Τήνου. Μια πραγματικά μυστική και απόλυτα ινσταγκραμική αυλή όπου ο Αντώνης Ψάλτης σερβίρει μια σύγχρονη ελληνική κουζίνα που βασίζεται στις τοπικές πρώτες ύλες τις οποίες προμηθεύεται από έμπιστους παραγωγούς. Στη "Μαραθιά" τώρα, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα γαστρονομικά εστιατόρια της Τήνου, συναντιούνται ένας ιδιοκτήτης με όραμα και διάθεση πειραματισμού, ο Μαρίνος Σουράνης, με έναν ιδιαίτερα δημιουργικό chef, τον Μιχάλη Μάρθα, που βρίσκεται στα καλύτερα του. Για τον τρίτο της παρέας, τον μετρ Ευριπίδη Αποστολίδη δεν θα πω κάτι, πέραν του ότι αν πάτε στη "Μαραθιά" αξίζει να τον ψάξετε και να τον γνωρίσετε. Κυριακή μεσημέρι και πιστέψτε με δεν θα θέλατε να είστε κάπου αλλού εκτός από το "Θαλασσάκι". Εδώ, με τη θάλασσα στα πόδια – κυριολεκτικά, προσέξτε τί παπούτσια θα φορέσετε – θα δοκιμάσετε μια ιδιαίτερη, παραδοσιακή κουζίνα με την εντελώς προσωπική ματιά της ιδιοκτήτριας του Αντωνίας Ζάρπα.
Το μοναστήρι
"Μην φύγετε από την Τήνο χωρίς να περάσετε μια βόλτα από το Μοναστήρι των Ουρσουλινών. Να κάνετε οπωσδήποτε την ξενάγηση, θα δείτε στην κουζίνα ακόμα και τις φόρμες για τις madeleines που είχαν από το 1920”. Το inside info μας το εμπιστεύθηκε ο Μαρίνος από τη Μαραθιά και είχε δίκιο 100%. Πήγαμε μεσημέρι στο χωριό Λουτρά, ένα πολύ ήσυχο χωριό στο κέντρο του νησιού, αφήσαμε το αυτοκίνητο στην είσοδο, χαθήκαμε στα σοκάκια ώσπου βρεθήκαμε μπροστά στην είσοδο του καθολικού μοναστηριού. Ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα που περιελάμβανε ορφανοτροφείο, οικοτροφείο, κοιτώνες, αίθουσες διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, τραπεζαρία… Και σήμερα ακόμα μπορείς να φανταστείς τις μαθήτριες να ανεβοκατεβαίνουν σε στοίχιση τα μαρμάρινα, φαγωμένα από τα βήματα, σκαλιά. Οι περισσότεροι χώροι διατηρούνται ακριβώς στην κατάσταση που βρίσκονταν όταν το Μοναστήρι ήταν στην ακμή του, στα χρόνια έως τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και ναι όντως στην κουζίνα υπάρχουν και οι φόρμες για τις madeleines.
Οι παραλίες
Λυπάμαι, δυστυχώς δεν έχω ιδέα. Δεν μ’ αρέσει να μιλάω για πράγματα που δεν ξέρω, οπότε καλύτερα θα πρότεινα ρωτήστε τους καινούριους φίλους που θα κάνετε στην Τήνο, σίγουρα θα σας πουν σωστά.
