Ο αιγυπτιακής καταγωγής πολυβραβευμένος star chef του σαντορινιού «Alali» μάς παίρνει μαζί του στο Κάιρο, όπου ετοιμάζει το επόμενο μεγάλο του project, πάνω στην ώρα για τα πολυαναμενόμενα εγκαίνια του Νέου Αιγυπτιακού Μουσείου.
«Αίγυπτος… ένα μεγάλο κεφάλαιο για τη ζωή μου. Ένα κεφάλαιο που για πολλά χρόνια παρέμενε κλειστό. Πρόσφατα ξαναεπισκέφτηκα την Αίγυπτο, το Κάιρο και κάποια από τα παράλια της χώρας, ενόψει μιας καινούργιας συνεργασίας που ξεκινάω εκεί. Θα μιλήσω πρώτα για τη διαδρομή. Σε όλο το ταξίδι προς τα παράλια, οι συνεργάτες μου μιλούσαν συνεχώς για το πόσο πολύ αλλάζει η Αίγυπτος και για το πόσο όμορφα είναι στη θάλασσα.
Στις τρεισήμισι ώρες του ταξιδιού προς τα εκεί, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, είδα εικόνες που πραγματικά με μαγνήτισαν. Περάσαμε από τουλάχιστον τρεις εκκλησίες, ναι καλά διαβάσατε, εκκλησίες, καθώς πια στη χώρα υπάρχουν πάρα πολύ χριστιανοί Αιγύπτιοι. Είδα μια πόλη να χτίζεται μπροστά μου κυριολεκτικά! Χιλιάδες άδεια κτίσματα και πολυκατοικίες έτοιμα να κατοικηθούν έως εκεί που φτάνει το βλέμμα. Φτάνοντας στα παράλια, έμεινα αποσβολωμένος, κοιτάζοντας την απέραντη σμαραγδένια θάλασσα και τη χρυσή αμμουδιά, προσπαθώντας να πιστέψω ότι βρίσκομαι στην Αίγυπτο και όχι σε κάποιο εξωτικό νησί!
Πίσω στο Κάιρο, μια απίστευτα θορυβώδη πόλη όπου το να κυκλοφορείς με αυτοκίνητο μοιάζει με επικίνδυνη αποστολή! Στο πλαίσιο της έρευνάς μου για το μενού, επισκέφθηκα την αγορά του Χαλ-Χαλίλι (τόσα χρόνια άκουγα το τραγούδι και δεν είχα πάει ποτέ!) και πραγματικά ήταν σαν να παίζω σε ταινία! Κόσμος! Άπειρος κόσμος παντού, μηχανάκια, αμάξια να σου περνάνε ξυστά, έμποροι να προσπαθούν να σε κάνουν να αγοράσεις οτιδήποτε, φρέσκοι χυμοί από ζαχαροκάλαμο και μάνγκο… Αχ, το μάνγκο! Το καλύτερο του κόσμου! Δοκιμάσαμε φαγητό δρόμου (περιστέρι γεμιστό με ρύζι και συκωτάκια, έπος!), πήγαμε στην αγορά μπαχαρικών, περπατήσαμε πολύ.
Το γεγονός ότι ήμουν ο μοναδικός ανάμεσα σε χιλιάδες που είχα τατουάζ, ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου. Πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι σε αυτή την υποτιθέμενα σκληρή χώρα. Κανένας όμως δεν με κοίταξε περίεργα, όλοι ήταν χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι…»
