Έγινε η αντιστάρ των ρεπορτάζ παραλίας για το πρώτο μισό του καλοκαιριού μας, κι αν δεν είχαμε διάφορα άλλα τσουχτερά πλοκάμια να μας αγκαλιάζουν (από τους λογαριασμούς του ρεύματος μέχρι τα εξωφρενικά κόστη κάθε είδους μεταφοράς), πιθανώς η κομψότατη (μα, δείτε τη!) μοβ μέδουσα θα είχε μονοπωλήσει το θερινό μας panic scrolling. Όμως, όσο βυθιζόμαστε στον καύσωνα της high season κι αυτό το –κατά τ’ άλλα συμπαθέστατο– πλασματάκι αποσύρεται στη λήθη της εποχικότητάς του, καλό θα είναι να συγκρατήσουμε το τσουχτερό μάθημα που μας αφήνει. Διότι, πίσω από το σαγηνευτικό μοβ της, κρύβεται o κόκκινος συναγερμός που εκπέμπουν οι θάλασσές μας όχι μόνο λόγω της σταδιακής μετατροπής της Μεσογείου σε τροπική ζώνη (καλησπέρα, κλιματική αλλαγή), αλλά και λόγω της υπεραλίευσης. Η κατάρρευση των αποθεμάτων μικρόψαρων, όπως η σαρδέλα ή ο γαύρος, και όλων εκείνων των ψαριών που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν, επειδή προτιμούμε να τα καταναλώνουμε ως γόνους, μειώνει την πίεση που δέχονται οι μέδουσες, αυξάνοντας παράλληλα τη διαθεσιμότητα της τροφής τους – μια κατάσταση όνειρο για ένα από τα πιο προσαρμόσιμα είδη της θάλασσας. Ας το έχουμε κατά νου όταν καθίσουμε στις ψαροταβέρνες του καλοκαιριού, κι ας το θυμίσουμε και στους εστιάτορες που επιμένουν να σερβίρουν ψάρια ψαρεμένα πριν την ώρα τους. Διότι την επόμενη χρονιά, θα είναι ακόμη πιο αργά…
