Είναι το μεγάλο φετινό hit στο Νησί των Ανέμων, και μάλιστα σε ένα καλοκαίρι πολύ περίεργο που καθόλου δεν ευνοεί τα καινούργια ξεκινήματα. Παρ’ όλα αυτά, το «COYA» γέμισε από την πρώτη στιγμή, μαζεύοντας εύκολα όλους τους ξένους επισκέπτες της Μυκόνου που το γνωρίζουν από τις έδρες του ανά τον κόσμο. Mυκονιάτικη έδρα του η υπέροχη εκείνη αυλή της Χώρας όπου μέχρι πέρυσι βρίσκαμε το «Ling Ling Hakkasan», η οποία ανακαινίστηκε εκ βάθρων, για να φορέσει την περουβιανή και εν γένει λατινοαμερικάνικη ενδυμασία των «COYA». Έντονα χρώματα, φολκλόρ μοτίβα, δέρμα, βελούδο, μάρμαρο και ξύλο κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα, η οποία είναι φιλικά πολυτελής και εξωτική, χωρίς να μοιάζει ξένη κάτω από τον ανοιχτό μυκονιάτικο ουρανό.
Όπου και να κοιτάξεις, από τα τραπέζια της βεράντας-θεωρείου μέχρι εκείνα τα πιο ακριβοθώρητα στην αυλή, θα δεις ωραία ντυσίματα, καλό κόσμο αλλά και τα πρώτα λικνίσματα χεριών στον αέρα από νωρίς. Η μουσική ακούγεται έτσι κι αλλιώς δυνατά, με ήχο εξαιρετικής ποιότητας που σου επιτρέπει να συνομιλείς άνετα με την παρέα σου και δίνει ωραίο παλμό, ενώ το πολυάριθμο προσωπικό περιποιείται τον κόσμο υποδειγματικά, γνωρίζοντας σε βάθος το πλούσιο γευστικό ρεπερτόριο του καταλόγου.
Με επικεφαλής στην κουζίνα και στην εκτέλεση του μενού τον Μάριο Τσουρή, το φαγητό προσφέρει τα απαραίτητα πολύχρωμα καύσιμα της βραδιάς, σταχυολογώντας γεύσεις της περουβιανής κουζίνας με κάποιες νοτιοαμερικάνικες πινελιές και ακολουθώντας το sharing concept των «COYA», που θέλει τα πιάτα κατά κύριο λόγο στη μέση του τραπεζιού. Ό,τι δοκίμασα ήταν καλοφτιαγμένο, είχε τις εντάσεις που συνηθίζει η συγκεκριμένη κουζίνα και ήρθε σερβιρισμένο σε πολύ ωραία φαντεζί σκεύη, από λιλιπούτειες ρομπάτα μέχρι εντυπωσιακές πολύχρωμες πιατέλες.
Από τα σεβίτσε θα ξεχωρίσω το atun chifa, με τόνο και κράκερ γαρίδας, για τη φανταστική κλιμακούμενη αλληλουχία από πολύ ωραίες εντάσεις. Ανάμεσα στα tiradito, κρύβονται οι υπέροχες gambas a la Chalaca, ήτοι μεγάλες γαρίδες που ψήνονται στον Josper διατηρώντας όλους τους χυμούς τους και έχουν για συνοδεία φανταστικό πουρέ γλυκοπατάτας με λάδι ρίγανης. Τα baby καλαμαράκια θωρακίζονται σε ωραία κρούστα από αλεύρι με κινόα και ζητούν μπόλικο λάιμ για να ξυπνήσουν τα αρώματα μαύρης μέντας και πιπεριάς togarashi, ενώ τα bao buns με μαδημένο χοιρινό έχουν σωστά αφράτη ζύμη και τη γλυκιά κάψα του κόκκινου κρεμμυδιού.
Στα tacos, εκτός από εκείνα με τόνο και σολομό, θα βρείτε και μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση με ελληνικό χρώμα, που παντρεύει τη φέτα και τη ντομάτα με την καπνιστή μελιτζάνα. Οι cazuelas είναι ακόμα μια σπέσιαλ ενότητα του καταλόγου που αξίζει να ανοίξετε, με γεύσεις μαγειρεμένες και σερβιρισμένες στα ομώνυμα μαντεμένια σκεύη, σαν το Arroz Nikkei με πεντανόστιμο και μελωμένο χιλιανό λαβράκι, πάνω σε ρύζι αρωματισμένο με λάιμ και τσίλι. Το γλυκό φινάλε γενναιόδωρο, με την γκανάς αλμυρής καραμέλας με τρεις υφές raspberry να ξεχωρίζει. Η μπάρα, τέλος, αξιοποιεί το signature pisco των «COYA» σε δροσιστικές sour προτάσεις αλλά και σπέσιαλ δικές της, όπως η πολύπλοκη Aji Margarita.
