Ο θέσμος που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του σε μία ολόκληρη γενιά από backpackers που δεν είχαν την δυνατότητα φθηνών ταξιδιών βάζει – τουλάχιστον – άνω τελεία στην λειτουργία του.
Την κατάργηση του «InterRail», του δημοφιλούς προγράμματος low-cost σιδηροδρομικής μετακίνησης για νέους Ευρωπαίους έως 25 ετών, ενέκρινε την περασμένη Δευτέρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αντί αυτού θα προωθηθεί ένα περιορισμένο πρόγραμμα επιδότησης για περίπου 6.000 νέους υπό τον τίτλο «eTwinning».
Για την ακρίβεια, πριν από λίγους μήνες, το Ευρωκοινοβούλιο είχε προτείνει την προσφορά εισιτηρίου Interrail, χωρίς χρηματικό αντίτιμο, για κάθε Ευρωπαίο πολίτη ο οποίος συμπλήρωνε το 18ο έτος της ηλικίας του. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όμως, απέρριψε την πρόταση, εκτιμώντας ότι το οικονομικό της κόστος θα ήταν δυσβάστακτο. Το πρόγραμμα επιδότησης «eTwinning», που θα στοιχίσει 2,5 εκατ. ευρώ, θα ισχύσει μόνο για τους ερχόμενους 16 μήνες και θα καλυφθεί από τον προϋπολογισμό του προγράμματος Erasmus, με αφορμή τα 30 χρόνια εφαρμογής του.
Η αλήθεια είναι πως το τρένο δεν είναι άλλο ένα μέσο μεταφοράς αλλά ολόκληρη φιλοσοφία. Πόσο μάλλον σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα σαν το «InterRail» για ευρωπαίους φοιτητές, μία μερίδα των οποίων το είδε σαν ένα χειροπιαστό όνειρο μίας ευημερούσας Ευρωπαϊκής Ένωσης (σ.σ: ειδικά αν γινόταν και ένας αυθαίρετος παραλληλισμός με το Erasmus). Κάπως έτσι κάτι βαθιά νοσταλγικό πλανάται στην ατμόσφαιρα με το άκουσμα αυτής της είδησης, ακόμη και σε όσους το είχαν ακούσει μέσα από διηγήσεις φίλων και γνωστών. Πέρα από οικονομικός και φιλικός τρόπος να περιηγηθείς ανά την Ευρώπη, υπήρξε ένα μέσο που υποστήριζε τις γνωριμίες, την ελευθερία και την πολυπολιτισμικότητα.
Και πως θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό, όταν με ένα εισιτήριο μπορούσες να περάσεις από 30 χώρες μέσα σε 30 μέρες. Δεν χρειαζόταν ενδελεχής προγραμματισμός – υπερτονίζοντας την ξεγνοιασιά – αλλά λελογισμένη κίνηση μεταξύ των διαθέσιμων ζωνών μέσα από τοπικά δίκτυα τρένων με συνεπιβάτες... τους πάντες!
Θεωρητικά, οι low-cost αεροπορικές εταιρείες δεν συνέβαλαν σε αυτή την εξέλιξη καθώς πίσω από το τρένο και το InterRail υπάρχει μία φιλοσοφία και ταξιδιωτική προσέγγιση με γερές βάσεις. Όμως, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ένα από τα κυνικά ή βιαστικά σχόλια που μπορεί να περάσουν από το μυαλό κάποιου είναι το δηκτικό: «Ποιος έχει ανάγκη το InterRail, όταν οι low-cost πτήσεις σε πάνε παντού»;
Το μέλλον θα δείξει, καθώς το παιχνίδι δεν έχει χαθεί εντελώς. Δεν παύει, όμως, η εξέλιξη αυτή να συνιστά ένα πρώτο καίριο πλήγμα ή μία αλλαγή σελίδας. Όπως, το πάρει κανείς.
https://www.etwinning.net/el/pub/index.htm
