Επισκεφτήκαμε το νέο τοπόσημο της Βοιωτίας, μέρος ενός ευρύτερου αρχαιολογικού πάρκου, το οποίο τώρα αρχίζει να αναδεικνύεται.
Ως άλλες… επτά επί Θήβας, εγκαινίασαν το νέο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης στις αρχές Ιουνίου επτά από τις σημαντικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες, με… πρώτη του χορού τη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία έλκει μάλιστα την καταγωγή της από την ιστορική πόλη της Βοιωτίας – την τρίτη σημαντικότερη ηγεμονία στην αρχαιότητα, ύστερα από την Αθήνα και τη Σπάρτη. Στο νέο μουσείο που άνοιξε ξανά τις πόρτες του ύστερα από εννιά χρόνια εργασιών, αισθητά μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο, δεν ζωντανεύει απλώς «μια ιστορία από την παλαιολιθική εποχή μέχρι την οθωμανική κυριαρχία, σε 1.000 τ.μ. χωρισμένη σε 11 ενότητες».
Αν τα σχεδόν τρεις χιλιάδες εκθέματα, πολλά από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά στο κοινό, είναι κάτι το απτό, καθώς βρίσκεται μπροστά σου, περιδιαβαίνοντας τις αίθουσες του μουσείου αισθάνεσαι ότι ζωντανεύουν πλείστοι όσοι θρύλοι και μύθοι που ενέπνευσαν τραγωδίες, και μαζί ο Κάδμος, ο Ηρακλής, ο Αμφίονας και ο Ζήθος. Όσο κι αν οι Κούροι, στη συγκεκριμένη περίπτωση από το ιερό του Πτώου Απόλλωνος, τα ευρείας κλίμακας επιδαπέδια και επιτοίχια ψηφιδωτά, οι μαύρες επιτύμβιες στήλες ή οι μοναδικές πήλινες λάρνακες από το νεκροταφείο της Τανάγρας σε υποδέχονται εντυπωσιάζοντας το μάτι, για εμένα ένα μέρος της γοητείας του μουσείου κρύβεται στα αναρίθμητα μικρότερα και πιο «ταπεινά» ευρήματα.
Οι σπάνιοι σφραγιδοκύλινδροι από λαζουρίτη, ένα μικρούλι ελεφάντινο ειδώλιο γυναίκας, τα πρώτα μικρά εργαλεία, τα χρυσά κτερίσματα από τους τάφους των ηγεμόνων και άλλα μεγαλύτερα αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως οι ψευδόστομοι αμφορείς (με τις επιγραφές σε Γραμμική Β΄) στους οποίους μεταφερόταν το λάδι από τη δυτική Κρήτη στη Θήβα. Το πληροφοριακό υλικό, ενίοτε και σε οθόνες αφής, πλούσιο: διαβάζω για τις Θεσπιές, τον τόπο όπου λατρευόταν ο Έρωτας και προς τιμήν του τελούνταν τα Ερωτίδια, τον Ελικώνα με το περίφημο ιερό των Μουσών, για την κατοικία του άνακτα και των αξιωματούχων του, για τον μάλλινο πέπλο που στερεωνόταν με πόρπες ή περόνες στους γυναικείους ώμους και άλλα πολλά. Ο ρυθμός των εικόνων και των πληροφοριών είναι καταιγιστικός, τόσο που αν κάποιος ανήκει στους λάτρεις της αρχαιολογίας, δεν πρόκειται να αρκεστεί σε μία μόνο επίσκεψη στο νέο μουσείο, το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις δείχνει να ασφυκτιά από την πληθώρα των εκθεμάτων.
Εκείνο που καθίσταται σαφές ακόμα και σε μια σύντομη βόλτα, είναι πως η Θήβα και η ευρύτερη αυτή περιοχή της Βοιωτίας είναι ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει τύχει ούτε της αναγνώρισης ούτε της αξιοποίησης που του αρμόζει. Ακόμα και με τις συνηθισμένες παθογένειες που δυστυχώς δεν λείπουν ούτε εδώ (το φτωχό πωλητήριο, η απουσία επί του παρόντος ενός καφέ-εστιατορίου), το νέο μουσείο είναι μια πρώτη κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση, την οποία υποστηρίζει σθεναρά και ο δραστήριος περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης, ο οποίος μας συντρόφεψε ουσιαστικά και όχι τυπικά στη δημοσιογραφική αυτή επίσκεψη. Επόμενοι σταθμοί, στο κομμάτι αυτό, η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων του Ορχομενού αλλά και η αποκατάσταση του αρχαίου θεάτρου της Ερέτριας, που ήδη έχει ενταχθεί στον Προσωρινό Κατάλογο Μνημείων της UNESCO.
