Ο Νίκος Βουλαλάς χαζεύει το line up των open air dance festivals που διεξάγονται ανά την Ευρώπη και προβληματίζεται για την κινητικότητα τουριστών-clubbers, την οποία έχουμε χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε.
Το σαββατοκύριακο της 23ης Ιουνίου τσέκαρα το streaming του BBC, για να ακούσω live τους Swedish House Mafia και τον Deadmau5 απευθείας από το Hackney Weekend του Λονδίνου. Ζήλεψα. Όπως ζηλεύω όσους θα βρεθούν στα τέλη Αυγούστου στο South West Four, για ένα σαββατοκύριακο που θα τα έχει όλα, από Public Enemy και Maya Jane Coles κι από Carl Cox μέχρι Eats Everything.
Είχα βρεθεί σ’ αυτή την τεράστια γρασιδένια έκταση του λονδρέζικου Clapham Common πριν από μερικά χρόνια για το ίδιο φεστιβάλ και το συνδύασα με το Creamfields ανάμεσα στο Λίβερπουλ και το Μάντσεστερ – όπου σημειωτέον έφτασα με αυτοκίνητο αφού ακολούθησα τις τοποθετημένες από τις αρχές φωτεινές επιγραφές στην εθνική οδό, παρκάροντας πέντε μόλις λεπτά από την είσοδο ενός φεστιβάλ που φιλοξενεί πολλές χιλιάδες κόσμου. Την ώρα που οι συμπατριώτες μου απολάμβαναν βουτιές και ηλιοβασιλέματα στο Αιγαίο, με την παρέα μου χοροπηδούσαμε με Green Velvet και Ferry Corsten. Το ελληνικό καλοκαίρι θα το ξαναβρίσκαμε αργότερα ίδιο κι απαράλλαχτο σχεδόν μέχρι τον Οκτώβριο. Αλλά χωρίς dance events.
Έχω, λοιπόν, μια απορία: γιατί η ενίοτε βροχερή μέσα στο καλοκαίρι Αγγλία να γίνεται προορισμός χιλιάδων νέων; Γιατί οι Ούγγροι συνδυάζουν στο Balaton Sound φυσική ομορφιά με χορό και Armin van Buuren με Mouse on Mars; Γιατί το σερβικό Exit, που ξεκινάει σήμερα και φέτος προσέγγισε με προσφορές-πακέτα όσους Έλληνες το έχουν βάλει στην ετήσια ατζέντα τους, συμπεριλαμβάνει ένα θελκτικό dance arena, όπου συναντάμε τους πρωταθλητές φετινών φεστιβαλικών εμφανίσεων Knife Party και Eats Everything; Πολλές απορίες, αλλά το νόημα είναι ένα: ο dance τουρισμός πουλάει.
Μια ματιά μόνο στη λίστα με φεστιβάλ αμιγώς αφιερωμένα στον ηλεκτρονικό ήχο, αλλά και όσα φιλοξενούν dance αρένες, κάνει περιττό το μέτρημα. Είναι πολλά, έχουν χαρούμενα flyers και διεξάγονται σε ερήμους (το Monegros έξω από τη Βαρκελώνη), λίμνες (το Nachtdigital στη Γερμανία) και σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (το Flow Festival στο Ελσίνκι). Ενίοτε το line up είναι επαναλαμβανόμενο, δηλαδή ξανά μανά Richie Hawtin και Loco Dice, αλλά ας σκεφτούμε με οικονομικούς όρους: Ποιοι είναι οι πιο ευέλικτοι τουρίστες; Μα οι νέοι, φυσικά, που μαζεύουν λεφτά όλο το χρόνο και δεν το ’χουν σε τίποτα να ξεκινήσουν από την άλλη άκρη για να πεταχτούν μέχρι την κριμαϊκή ακτογραμμή με στόχο το ηδονιστικό KaZantip ή να βυθιστούν –αγνοώντας τους Ολυμπιακούς– στους ήχους των Andrew Weatherall, Julio Bashmore και Joy Orbison στο Eastern Electrics του Γκρίνουιτς. Κάποτε τα dance φεστιβάλ ήταν το καμάρι των Άγγλων, η φυσιολογική εξέλιξη του Reading και του Glastonbury σε μια χώρα που (ανα)γέννησε και δόξασε την club κουλτούρα.
Τα τελευταία χρόνια δεκάδες φεστιβάλ ανά την Ευρώπη χτίζουν το προφίλ τους με λιγότερο ή περισσότερο εναλλακτικές μετακλήσεις, ενώ προφανώς ενισχύονται από τις τοπικές αρχές που έχουν θεμιτό στόχο το οικονομικό όφελος. Στο Audioriver της Πολωνίας μεταξύ 27 και 29 Ιουλίου 20.000 νέοι ξεσηκώθηκαν με Skream, Nicolas Jaar και το techno supergroup ATOL, ενώ εμείς θυμόμαστε ότι… καθίσαμε πάλι κάτω ακούγοντας το «Sit Down» από τους James. Αλλά ξέχασα, εμείς έχουμε ήλιο και θάλασσα…
