Τι μπορείς να κάνεις σε ένα παραθαλάσσιο resort στα τέλη Οκτωβρίου; Εγώ πάντως έπαιξα γκολφ, έμαθα να φτιάχνω παστέλι, μάζεψα ελιές, έκανα οινογνωσία με τοπικά κρασιά, χαλάρωσα στο spa, πήγα για πικνίκ στην εξοχή, έτρωγα τρεις φορές την ημέρα και σκοπεύω να επιστρέψω σύντομα γιατί δεν πρόλαβα άλλα κι άλλα τόσα.
Στο δρόμο για το «Costa Navarino», ένα βροχερό απόγευμα πριν από λίγες ημέρες, ρωτούσα τη διευθύντρια marketing της εταιρείας Μαρίνα Παπατσώνη ποια δραστηριότητα από αυτές που έχει σχεδιάσει με την ομάδα της για το concept «Αυθεντική Μεσσηνία», το οποίο εγκαινιάζεται φέτος το χειμώνα, της αρέσει περισσότερο. Η απάντησή της ήταν ρομαντική, ενδιαφέρουσα, πρωτότυπη: «Μου αρέσουν οι “Φιλοσοφικοί Περίπατοι”, μια μεγάλη βόλτα που κάνουμε στους ελαιώνες με έναν καθηγητή Φιλοσοφίας του πανεπιστημίου. Επιλέγουμε ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο, το διαβάζουμε και στη συνέχεια το συζητάμε».
Αμέσως μετά, και για τις επόμενες δύο ημέρες, είχα την ευκαιρία να ζήσω και προσωπικά στιγμές αυθεντικής Μεσσηνίας: απόλαυσα μικρές ή μεγάλες δόσεις πολυτέλειας, χαλάρωσης, ομορφιάς, άθλησης, γεύσεων, διασκέδασης, ψυχαγωγίας και γνώσης. Μπορεί να μην πήγα για ποδηλατάδα νωρίς το πρωί μέχρι τη Βοϊδοκοιλιά (το μετάνιωσα γιατί είδα μια παιδική έκφραση στο πρόσωπο όσων επέστρεψαν), πήγα όμως για πρωινό και μέχρι να ετοιμαστούν τα πεντανόστιμα τηγανητά μου αβγά παρακολούθησα τις κυρίες από τον Σύλλογο των Γαργαλιάνων να ζυμώνουν ψωμί και να κεντούν με στολίδια τις πίτες προτού τις φουρνίσουν. Βοήθησα στο ράβδισμα μιας φορτωμένης από καρπούς ελιάς (από τις 2.500 που υπάρχουν στο resort) και αμέσως μετά στο υπερσύγχρονο ελαιοτριβείο στο χωριό Κρεμμύδια δοκίμασα το καταπράσινο φρέσκο λάδι πάνω σε χωριάτικο ψωμί φρυγανισμένο στο τζάκι. Λίγο αργότερα, στην τεράστια κουζίνα του resort γνώρισα νέους ανθρώπους της περιοχής που μου έδειξαν πώς φτιάχνουν παστέλι, γλυκό κουταλιού με ελιές και σουσαμένια κουλουράκια με κρασί.
Ακολούθησε μια γευσιγνωσία με κρασιά από τον αμπελώνα της Μεσσηνίας με τον sommelier Ηλία Αναπλιώτη. Περιττό μάλλον να αναφέρω τις πολύτιμες ώρες χαλάρωσης και περιποιήσεων στο Anazoe Spa, με θεραπείες που χρησιμοποιούν εκλεκτά προϊόντα της περιοχής, όπως το μέλι και το λάδι, τα μαθήματα γκολφ στα δύο υπέροχα γήπεδά του αλλά και την πρόκληση για καταδύσεις και snorkeling στο καταδυτικό κέντρο του, το οποίο λειτουργεί υπό τη διεύθυνση της κορυφαίας στην Ελλάδα εκπαιδεύτριας Ελένης Σιάτρα. Η τοπική κουζίνα βρίσκεται στο επίκεντρο με μαθήματα μαγειρικής στα σπίτια ντόπιων αρχοντονοικοκυράδων αλλά και με τις γεύσεις ελληνικής κουζίνας από τον βραβευμένο executive chef Δόξη Μπεκρή σε όλα τα εστιατόρια του resort. Αξέχαστη θα μου μείνει, τέλος, η ξενάγηση στο Navarino Natura Hall, τον νέο διαδραστικό περιβαλλοντικό εκθεσιακό χώρο, όπου μπορείτε να μάθετε τα πάντα για τη μεσσηνιακή φύση και τα τοπικά οικοσυστήματα. Σημειώστε ότι οι περισσότερες από τις εμπειρίες που ανέφερα προσφέρονται δωρεάν. Η εμπειρία μου στο «Costa Navarino» με έπεισε ότι τους χειμώνες, παρότι ως Έλληνες έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε τα βουνά, τα παραθαλάσσια resorts αξίζει να μένουν ανοιχτά για να μας χαρίζουν αξέχαστες στιγμές αλλά και για να στηρίζουν την περιοχή τους (και να στηρίζονται από αυτήν). Σαφώς κι ένα μικρό ξενοδοχείο ή ένας ξενώνας δεν μπορούν να δημιουργήσουν δραστηριότητες σε αυτήν την ποικιλία και την κλίμακα. Τα μεγάλα συγκροτήματα όμως μπορούν, και στη Μεσσηνία υπάρχει ένα τρανταχτό παράδειγμα για να ακολουθήσουν.
