Ελένη Ράντου: Όσα έζησε και έμαθε μέσα από πέντε χρόνια "Πάρτι της ζωής μου"

«Το Πάρτι της ζωής μου» συμπληρώνει πέντε χρόνια συνεχών παραστάσεων και περισσότερες από 510 sold-out εμφανίσεις στο θέατρο Διάνα. Κι αν η πορεία του ξεπέρασε κάθε προσδοκία, η αλήθεια του μοιάζει να γίνεται όλο και πιο δυνατή. Γιατί, όπως εξηγεί η πρωταγωνίστριά του, Ελένη Ράντου, κάθε βράδυ η ίδια η ζωή έρχεται και την υπογραμμίζει.

Το πάρτι της ζωής μου

Πέντε χρόνια στη σκηνή. Περισσότερες από 510 sold-out παραστάσεις. Κι όμως, όταν ξεκίνησε το "Πάρτι της ζωής μου", δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα είχε τέτοια αντοχή στον χρόνο. "Περίμενα ότι θα... στομώσει", παραδέχεται η Ελένη Ράντου. Συνέβη, ωστόσο, το αντίθετο". Με τον καιρό συνειδητοποίησε πως το έργο έχει μια τόσο βαθιά, σχεδόν πυρηνική αλήθεια, που δεν παλιώνει.

"Κάθε βράδυ, και ακόμα περισσότερο, με συγκλονίζει, γιατί έρχεται και η ίδια η ζωή και το υπογραμμίζει". Ίσως αυτή η αλήθεια να εξηγεί και τον τρόπο με τον οποίο άλλαξε η σχέση της παράστασης με το κοινό. Την πρώτη χρονιά, οι αντιδράσεις ήταν συχνά αμήχανες. Ένιωθε πως το έργο ξεσκέπαζε πράγματα που κάποιοι είχαν επιμελώς κρύψει κάτω από το χαλί. "Έλεγαν "όπα τώρα, τι μας τα φέρνεις στη φόρα;”". Σήμερα, αντίθετα, διακρίνει μια πολύ μεγαλύτερη αποδοχή. Ο κόσμος μοιάζει πιο απενοχοποιημένος, ίσως επειδή έχει καταλάβει πως "όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι". 

Το Πάρτι της ζωής μου

Και υπάρχει κάτι ακόμη που την εντυπωσιάζει: οι θεατές δεν φεύγουν πια αμέσως μετά την παράσταση, περιμένοντας απλώς μια φωτογραφία. Μένουν για να μοιραστούν την εμπειρία τους, να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν όσα ένιωσαν. "Σαν να έχουν βγει από συνεδρία σε ψυχολόγο", λέει χαρακτηριστικά. Συχνά, μάλιστα, η ταύτιση είναι τόσο μεγάλη, που οι θεατές τη ρωτούν με έκπληξη: "Καλά, εσύ τη ζωή μου πού την ξέρεις και την περιγράφεις με τέτοιες λεπτομέρειες; Έχεις κάμερα στο σπίτι μου;". 

Η διαδρομή αυτή δεν έχει αλλάξει μόνο τον τρόπο με τον οποίο την κοιτάζει το κοινό. Έχει αλλάξει και την ίδια. Τη βοήθησε να προχωρήσει βαθύτερα στις σκέψεις της, να αναγνωρίσει πλευρές του εαυτού της που ίσως δεν είχε προηγουμένως συνειδητοποιήσει. Όπως, για παράδειγμα, την πεποίθηση ότι αναζητούμε πάντα στον σύντροφό μας το πρότυπο του πατέρα μας.

Το πάρτι της ζωής μου 3η σεζόν
Γιάννης Μαργετουσάκης©

Μέσα από το έργο κατάλαβε πως η δική της περίπτωση ήταν διαφορετική: "Εγώ αναδημιούργησα το πρότυπο της μάνας μου!". Περιγράφει, μάλιστα, τη λειτουργία της παράστασης σαν μια σημαδούρα μέσα στη θάλασσα: ένα σταθερό σημείο αναφοράς, γύρω από το οποίο μπορεί να κολυμπήσει κανείς και να βρει κάπου να πιαστεί. Δεν φανταζόταν εξαρχής ότι το θέατρο θα μπορούσε να αποκτήσει μια τέτοια διάσταση για τους θεατές.

Ήξερε καλά τη δική του δύναμη στη ζωή της, αφού, όπως λέει, την έχει σώσει στις δύσκολες στιγμές της. Όπως την έχει σώσει και η ομορφιά, όταν αγγίζει το θείο. Δεν είχε, όμως, φανταστεί ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι που να λειτουργεί τόσο βαθιά και για τους άλλους. "Νόμιζα ότι ήταν μόνο αισθητικός ο δρόμος", εξομολογείται. Στην πορεία ανακάλυψε πως η τέχνη μπορεί να αγγίξει πολύ πιο ευαίσθητες περιοχές. 

Το πάρτι της ζωής μου
Γιάννης Μαργετουσάκης

Κι αν μια παράσταση που μιλά για τη ζωή και τις αντιφάσεις της είναι από μόνη της ένα συναισθηματικό roller-coaster, πέντε χρόνια επί σκηνής έχουν προσθέσει και αρκετές απρόβλεπτες στιγμές. Μία από αυτές ήταν το βράδυ που, μετά το τέλος της παράστασης, δεν ακούστηκε ούτε ένα χειροκρότημα. Οι ηθοποιοί σηκώθηκαν, υποκλίθηκαν, αλλά η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή. "Εμένα μου φάνηκε αιώνας!". Μέχρι που γύρισε και είπε διστακτικά: "Παιδιά, τελειώσαμε". Τότε άρχισε να ακούγεται το χειροκρότημα. Οι θεατές απλώς δεν είχαν πιστέψει ότι η παράσταση είχε τελειώσει.

Το πάρτι της ζωής μου
Γιάννης Μαργετουσάκης©

Υπήρξαν, βέβαια, και πιο... αποκαλυπτικά ατυχήματα. Όπως εκείνη τη φορά που, στη σκηνή όπου γίνεται νύφη, ξέχασε να φορέσει το νυφικό κάτω από τη φούστα και βρέθηκε να χορεύει επί σκηνής με τα εσώρουχα, χωρίς καν να το αντιληφθεί. Το κατάλαβε μόνο στο τέλος, όταν ζήτησε συγγνώμη από το κοινό. Η απάντηση των θεατών; "Εμείς νομίζαμε ότι ήταν μέσα στο έργο!".

Το φετινό "απρόοπτο", πάντως, είχε να κάνει με μια επένδυση που έγινε με τις καλύτερες προθέσεις: την αλλαγή των καθισμάτων στο θέατρο, ως έναν τρόπο να τιμήσει το κοινό της. Μόνο που στην πρεμιέρα, 17 θεατές κάθισαν στις νέες θέσεις και βρέθηκαν στο πάτωμα. Ο λόγος; Ο υπάλληλος τις είχε κουμπώσει, αλλά δεν τις είχε βιδώσει! Σε άλλη περίοδο της ζωής της, παραδέχεται, θα είχε πάθει τρέλα. Αυτή τη φορά, όμως, την έπιασε ένα "λυτρωτικό γέλιο". 

Το πάρτι της ζωής μου
Γιάννης Μαργετουσάκης©

Κάπως έτσι, η συζήτηση επιστρέφει στο χιούμορ. Όχι ως ένα εύκολο τέχνασμα ή ως ένας τρόπος να αποφύγουμε όσα μας δυσκολεύουν, αλλά ως μια ουσιαστική δύναμη επιβίωσης. "Στα πολύ δύσκολα, μόνο το χιούμορ σε κρατάει μακριά από την τρέλα", λέει. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να χάνει διαρκώς την ισορροπία του, σε μια εποχή που χαρακτηρίζει "κινούμενη άμμο", το χιούμορ γίνεται αντίδοτο στην παρακμή και στην κατάθλιψη.

Και υπάρχει κάτι που δεν θα ήθελε ποτέ να συμβεί: να φύγει ένας θεατής από την παράσταση πιστεύοντας πως η ζωή δεν αξίζει. Γιατί, παρά τις δυσκολίες, τα απρόοπτα, τις πτώσεις —κυριολεκτικές και μεταφορικές— και τις στιγμές που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, το μήνυμα παραμένει απλό και καθαρό: "Αξίζει, και πρέπει να τη ζήσουμε!"

Προπώληση: more.com

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Το πάρτι της ζωής μου

  • Μουσικοθεατρική
  • Διάρκεια: 120 '

Αντλώντας από το «Every Brilliant Thing» του Ντάνκαν Μακ Μίλαν, η Ελ. Ράντου υπογράφει ένα νέο κείμενο για τη sold out παράσταση, που ξετυλίγει με χιούμορ και ειλικρίνεια τα πενήντα χρόνια "τραυμάτων" της ηρωίδας της, με φόντο αυτά της σύγχρονης Ελλάδας. Ένας σόλο ερμηνευτικός μαραθώνιος δέκα ρόλων με έντονα προσωπική υπογραφή, που χάρισε στην ηθοποιό το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού του “α”. Η ιστορία διατρέχει εποχές και κινείται παράλληλα με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της χώρας από το Πολυτεχνείο, τους σεισμούς, το ΠΑΣΟΚ, την κρίση, το θάνατο του Γρηγορόπουλου μέχρι την πανδημία. Είναι ένας κύκλος ζωής που συνδέεται με κοινά βιώματα, όπως σημειώνει.

Διάνα

Ιπποκράτους 7

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Το "Ρουά Ματ" κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Nous για μια νέα παρτίδα

Το "Ρουά Ματ" του Γιώργου Κλεάνθους επιστρέφει για τρίτη χρονιά, αφήνει το ιστορικό Roi Mat της Πλατείας Αμερικής και κάνει πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
21/11/2026

Ο "Μεγάλος Γκάτσμπυ" ζωντανεύει στο Ολύμπια με τον Σταύρο Σβήγκο και τη Λένα Δροσάκη

Ο Σταύρος Σβήγκος και η Λένα Δροσάκη πρωταγωνιστούν στη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Φιτζέραλντ, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.

"Η ζωή στα χέρια της": Η τρελή… τρελή… τραγωδία του Βασίλη Κατσικονούρη επιστρέφει

Μετά την επιτυχημένη πορεία της στο BIOS, η παράσταση σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη επιστρέφει για δεύτερη χρονιά, αυτή τη φορά στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.

"Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα": Νέο φωτογραφικό υλικό από την παράσταση

Μια σκηνική κατάθεση για τις χαμένες ρίζες παρουσιάζεται στο Theatro Nous - Creative space

"Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση" επιστρέφει στον Πειραιά

Το συγκλονιστικό έργο "Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση" του Βασίλη Κατσικονούρη επιστρέφει από τις 23 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, με τον Ηλία Βαλάση και τη βραβευμένη μουσική του Φώτη Σιώτα.

Νέες φωτογραφίες από "Το Αρνί" του Θοδωρή Τσαπακίδη στο ΠΛΥΦΑ

Η θεατρική εταιρεία BLANDA παρουσιάζει ένα έργο για τη βία, την ενοχή και την αποποίηση της ευθύνης.

"Γίγαντας" του Mark Rosenblatt

Όταν η ιστορία συναντάει το θέατρο τότε το αποτέλεσμα δε μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρον, μα και εκρηκτικό όπως συμβαίνει στον "Γίγαντα" που σκηνοθετεί ο Γιώργος Σκεύας.