Πέντε χρόνια στη σκηνή. Περισσότερες από 510 sold-out παραστάσεις. Κι όμως, όταν ξεκίνησε το "Πάρτι της ζωής μου", δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα είχε τέτοια αντοχή στον χρόνο. "Περίμενα ότι θα... στομώσει", παραδέχεται η Ελένη Ράντου. Συνέβη, ωστόσο, το αντίθετο". Με τον καιρό συνειδητοποίησε πως το έργο έχει μια τόσο βαθιά, σχεδόν πυρηνική αλήθεια, που δεν παλιώνει.
"Κάθε βράδυ, και ακόμα περισσότερο, με συγκλονίζει, γιατί έρχεται και η ίδια η ζωή και το υπογραμμίζει". Ίσως αυτή η αλήθεια να εξηγεί και τον τρόπο με τον οποίο άλλαξε η σχέση της παράστασης με το κοινό. Την πρώτη χρονιά, οι αντιδράσεις ήταν συχνά αμήχανες. Ένιωθε πως το έργο ξεσκέπαζε πράγματα που κάποιοι είχαν επιμελώς κρύψει κάτω από το χαλί. "Έλεγαν "όπα τώρα, τι μας τα φέρνεις στη φόρα;”". Σήμερα, αντίθετα, διακρίνει μια πολύ μεγαλύτερη αποδοχή. Ο κόσμος μοιάζει πιο απενοχοποιημένος, ίσως επειδή έχει καταλάβει πως "όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι".

Και υπάρχει κάτι ακόμη που την εντυπωσιάζει: οι θεατές δεν φεύγουν πια αμέσως μετά την παράσταση, περιμένοντας απλώς μια φωτογραφία. Μένουν για να μοιραστούν την εμπειρία τους, να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν όσα ένιωσαν. "Σαν να έχουν βγει από συνεδρία σε ψυχολόγο", λέει χαρακτηριστικά. Συχνά, μάλιστα, η ταύτιση είναι τόσο μεγάλη, που οι θεατές τη ρωτούν με έκπληξη: "Καλά, εσύ τη ζωή μου πού την ξέρεις και την περιγράφεις με τέτοιες λεπτομέρειες; Έχεις κάμερα στο σπίτι μου;".
Η διαδρομή αυτή δεν έχει αλλάξει μόνο τον τρόπο με τον οποίο την κοιτάζει το κοινό. Έχει αλλάξει και την ίδια. Τη βοήθησε να προχωρήσει βαθύτερα στις σκέψεις της, να αναγνωρίσει πλευρές του εαυτού της που ίσως δεν είχε προηγουμένως συνειδητοποιήσει. Όπως, για παράδειγμα, την πεποίθηση ότι αναζητούμε πάντα στον σύντροφό μας το πρότυπο του πατέρα μας.

Μέσα από το έργο κατάλαβε πως η δική της περίπτωση ήταν διαφορετική: "Εγώ αναδημιούργησα το πρότυπο της μάνας μου!". Περιγράφει, μάλιστα, τη λειτουργία της παράστασης σαν μια σημαδούρα μέσα στη θάλασσα: ένα σταθερό σημείο αναφοράς, γύρω από το οποίο μπορεί να κολυμπήσει κανείς και να βρει κάπου να πιαστεί. Δεν φανταζόταν εξαρχής ότι το θέατρο θα μπορούσε να αποκτήσει μια τέτοια διάσταση για τους θεατές.
Ήξερε καλά τη δική του δύναμη στη ζωή της, αφού, όπως λέει, την έχει σώσει στις δύσκολες στιγμές της. Όπως την έχει σώσει και η ομορφιά, όταν αγγίζει το θείο. Δεν είχε, όμως, φανταστεί ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι που να λειτουργεί τόσο βαθιά και για τους άλλους. "Νόμιζα ότι ήταν μόνο αισθητικός ο δρόμος", εξομολογείται. Στην πορεία ανακάλυψε πως η τέχνη μπορεί να αγγίξει πολύ πιο ευαίσθητες περιοχές.

Κι αν μια παράσταση που μιλά για τη ζωή και τις αντιφάσεις της είναι από μόνη της ένα συναισθηματικό roller-coaster, πέντε χρόνια επί σκηνής έχουν προσθέσει και αρκετές απρόβλεπτες στιγμές. Μία από αυτές ήταν το βράδυ που, μετά το τέλος της παράστασης, δεν ακούστηκε ούτε ένα χειροκρότημα. Οι ηθοποιοί σηκώθηκαν, υποκλίθηκαν, αλλά η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή. "Εμένα μου φάνηκε αιώνας!". Μέχρι που γύρισε και είπε διστακτικά: "Παιδιά, τελειώσαμε". Τότε άρχισε να ακούγεται το χειροκρότημα. Οι θεατές απλώς δεν είχαν πιστέψει ότι η παράσταση είχε τελειώσει.

Υπήρξαν, βέβαια, και πιο... αποκαλυπτικά ατυχήματα. Όπως εκείνη τη φορά που, στη σκηνή όπου γίνεται νύφη, ξέχασε να φορέσει το νυφικό κάτω από τη φούστα και βρέθηκε να χορεύει επί σκηνής με τα εσώρουχα, χωρίς καν να το αντιληφθεί. Το κατάλαβε μόνο στο τέλος, όταν ζήτησε συγγνώμη από το κοινό. Η απάντηση των θεατών; "Εμείς νομίζαμε ότι ήταν μέσα στο έργο!".
Το φετινό "απρόοπτο", πάντως, είχε να κάνει με μια επένδυση που έγινε με τις καλύτερες προθέσεις: την αλλαγή των καθισμάτων στο θέατρο, ως έναν τρόπο να τιμήσει το κοινό της. Μόνο που στην πρεμιέρα, 17 θεατές κάθισαν στις νέες θέσεις και βρέθηκαν στο πάτωμα. Ο λόγος; Ο υπάλληλος τις είχε κουμπώσει, αλλά δεν τις είχε βιδώσει! Σε άλλη περίοδο της ζωής της, παραδέχεται, θα είχε πάθει τρέλα. Αυτή τη φορά, όμως, την έπιασε ένα "λυτρωτικό γέλιο".

Κάπως έτσι, η συζήτηση επιστρέφει στο χιούμορ. Όχι ως ένα εύκολο τέχνασμα ή ως ένας τρόπος να αποφύγουμε όσα μας δυσκολεύουν, αλλά ως μια ουσιαστική δύναμη επιβίωσης. "Στα πολύ δύσκολα, μόνο το χιούμορ σε κρατάει μακριά από την τρέλα", λέει. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να χάνει διαρκώς την ισορροπία του, σε μια εποχή που χαρακτηρίζει "κινούμενη άμμο", το χιούμορ γίνεται αντίδοτο στην παρακμή και στην κατάθλιψη.
Και υπάρχει κάτι που δεν θα ήθελε ποτέ να συμβεί: να φύγει ένας θεατής από την παράσταση πιστεύοντας πως η ζωή δεν αξίζει. Γιατί, παρά τις δυσκολίες, τα απρόοπτα, τις πτώσεις —κυριολεκτικές και μεταφορικές— και τις στιγμές που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, το μήνυμα παραμένει απλό και καθαρό: "Αξίζει, και πρέπει να τη ζήσουμε!"
Προπώληση: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Το πάρτι της ζωής μου
Αντλώντας από το «Every Brilliant Thing» του Ντάνκαν Μακ Μίλαν, η Ελ. Ράντου υπογράφει ένα νέο κείμενο για τη sold out παράσταση, που ξετυλίγει με χιούμορ και ειλικρίνεια τα πενήντα χρόνια "τραυμάτων" της ηρωίδας της, με φόντο αυτά της σύγχρονης Ελλάδας. Ένας σόλο ερμηνευτικός μαραθώνιος δέκα ρόλων με έντονα προσωπική υπογραφή, που χάρισε στην ηθοποιό το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού του “α”. Η ιστορία διατρέχει εποχές και κινείται παράλληλα με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της χώρας από το Πολυτεχνείο, τους σεισμούς, το ΠΑΣΟΚ, την κρίση, το θάνατο του Γρηγορόπουλου μέχρι την πανδημία. Είναι ένας κύκλος ζωής που συνδέεται με κοινά βιώματα, όπως σημειώνει.

