"Ο κύκλος των ανώνυμων εξαρτήσεων" του Διονύση (Ντένη) Μακρή

Ο Ντένης Μακρής έγραψε και συν-σκηνοθέτησε με την Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel ένα έργο με αφορμή τις εξαρτήσεις. Απαγορευμένες ουσίες, αλκοόλ, τσιγάρο, κινητό, μια απέλπιδα σχέση… Όλοι, λίγο ή πολύ, είμαστε εξαρτημένοι από κάτι ή από κάποιον. Ο Μακρής όμως δεν μένει στην αφορμή, δηλαδή στην εξάρτηση, αλλά καταδύεται στο βάθος αναζητώντας την αιτία. Η κατάδυση αυτή θέλει θάρρος και κουράγιο, καθώς τον φέρνει  αντιμέτωπο με τους πιο μύχιους φόβους, με κωμικοτραγικές αναμνήσεις και με τις πιο καλά κρυμμένες αλήθειες. Τον φέρνει δηλαδή αντιμέτωπο με τον ίδιο τον εαυτό του. Οι θεατές συμπαρασύρονται σε αυτό το καρουζέλ αναμνήσεων, συναισθημάτων και βιωμάτων, καθώς βαδίζουν παράλληλα με τον ηθοποιό σε μια προσωπική περιδίνηση στις δικές τους μνήμες.

Η παράσταση αποτελεί αληθινή εμπειρία από την είσοδο ακόμα στο τόσο ατμοσφαιρικό θέατρο Μετς. Ο Μακρής, με την έναρξη της παράστασης, παίρνει τη θέση του ανάμεσα στο κοινό. Αν και σημειολογικά φορτισμένη η κίνηση αυτή, αποδεικνύεται πέρα ως πέρα αληθινή, αφού οι θεατές θα οδηγηθούν σε ένα δικό τους βιωματικό ταξίδι κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ο ήρωας θα ομολογήσει τη δική του εξάρτηση, ενώ στη συνέχεια θα διηγηθεί πολλές, μικρές ή μεγάλες, αναμνήσεις που τον διαμόρφωσαν ώστε να είναι ‘κοινωνικά κόσμιος’, ευγενής, όχι υπερβολικά αυθόρμητος, ούτε ειλικρινής με αγνώστους. Σταδιακά θα αποτραβηχτεί μέχρις ότου κλειστεί εντελώς στον εαυτό του. Εκεί όπου μπορεί να είναι αληθινός, ειλικρινής, αυθόρμητος, παρορμητικός, ενίοτε ακόμα και ευτυχισμένος. Η εξάρτηση θα γίνει η συντροφιά του και διέξοδός του, επ' ουδενί όμως κατάχρηση.

Ο Ντένης Μακρής επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ υποκριτικής δεξιοτεχνίας. Κλαίει, γελάει, απελπίζεται, προσδοκά, μεταμορφώνεται σε παιδάκι, σε έφηβο, αργότερα σε ενήλικα που πονάει, αγαπάει, ελπίζει. Μόνος του πάνω σε μια γυμνή σκηνή, με μία μόνον καρέκλα, μεταμορφώνεται αλλάζοντας ηλικίες, διάθεση και κατάσταση. Καταφέρνει όμως να παραμένει ο ίδιος, όσο και αν τον πίεσαν όσοι τον διαμόρφωσαν κοινωνικά: γονείς, δάσκαλοι, συνάδελφοι, έρωτες, γνωστοί και άγνωστοι που βρέθηκαν στο διάβα του.

Ασυνείδητα (ή ίσως και εντελώς συνειδητά) το μυαλό των θεατών ταξιδεύει όσο παρατηρεί αυτό το απογύμνωμα της ψυχής του ήρωα. Οικογενειακές συγκεντρώσεις, σχολικές επιπλήξεις, κακεντρεχείς συμμαθητές, σύντροφοι που έγιναν άγνωστοι, κακόβουλοι συνάδελφοι, φλύαροι γείτονες, άσπονδοι φίλοι. Αναμνήσεις και συναισθήματα εναλλάσσονται, ενώ οι θεατές περνούν από το δάκρυ στο γέλιο.

Στο ζεστό και φιλόξενο φουαγιέ του θεάτρου συγκεντρώνονται αυθόρμητα, μετά το τέλος της παράστασης, οι θεατές και μοιράζονται το κοινό βίωμα που μόλις έζησαν. Σπάνιο φαινόμενο να βλέπεις άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να μετατρέπονται σε μια συντροφιά και να συζητούν για ό,τι μόλις είδαν και ένιωσαν. Μέσα σε αυτούς και η έφηβη κόρη μου, η οποία κρατάει ευλαβικά στα χέρια της το κείμενο της παράστασης που τόσο την μάγεψε. Μεγάλη θεατρική δύναμη όταν το μήνυμα φτάνει σε πολλούς αποδέκτες, όλων των ηλικιών.

Η παράσταση του "Κύκλου των ανώνυμων εξαρτήσεων" είναι μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία. Κάντε στον εαυτό σας το δώρο να την απολαύσει.