"Άγριος Σπόρος" του Γιάννη Τσίρου

 Δέκα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα του έργου, η σκηνοθέτις δίνει τη δική της οπτική. Σε μια εποχή όμως όπου πλέον τα προβλήματα δεν αφορούν μόνον στην Ελλάδα, αλλά είναι παγκόσμια, ο θυμός του ήρωα είναι λογικός, αλλά γεωγραφικά περιχαρακωμένος, αδύναμος να μετατραπεί σε πανανθρώπινη κραυγή.

Ο Σταύρος είναι ένας άντρας γύρω στα 50, ο οποίος διατηρεί παράνομη καντίνα σε μια παραλία, ενώ παράλληλα στο χωριό έχει το χοιροστάσιο, από όπου προμηθεύεται το κρέας. Μαζί του ζει και δουλεύει η κόρη του, η Χαρούλα, που είναι 20 χρονών. Όταν ξαφνικά εξαφανίζεται ένας νεαρός Γερμανός, όλες οι υποψίες πέφτουν πάνω στον Σταύρο. Αλλά τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως φαίνονται.

Πολλά έχουν αλλάξει από το πρώτο ανέβασμα του έργου το 2015, με σημαντικότερες αλλαγές την έλευση της Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά και την κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Και οι δύο αυτές εξελίξεις συνέβαλαν στην παντοδυναμία της εικόνας και συνεπώς στη διασπορά των "ψευδών ειδήσεων" (fake news). Ο Σταύρος θα μπορούσε να είναι σύμβολο αυτής της εποχής, αλλά παραμένει δεμένος στο "εδώ" και το "τώρα".

Η Σ. Καραγιάννη έστησε μια παράσταση η οποία είχε ρυθμό, εξαιρετική ατμόσφαιρα και πολύ καλούς ηθοποιούς. Στην παγκοσμιοποιημένη εποχή της εικόνας όμως, όπου όλοι και όλα κρίνονται από το πώς φαίνονται, ανεξαρτήτως τάξης, φύλου, φυλής ή χώρας, ο ήρωας του Γ. Τσίρου εμφανίστηκε εγκλωβισμένος στη δική του οργή, με συνέπεια η σκηνοθεσία να δώσει έμφαση στο αστυνομικό θρίλερ. Εξαιρετικής σκηνοθετικής σημειολογίας ωστόσο ήταν η επιλογή του Ηλία Βαλάση στο ρόλο του Σταύρου, καθώς ο ηθοποιός είχε παίξει, στην πρώτη παράσταση του έργου, το ρόλο του νέου Αστυνόμου. Η σκηνοθέτις έκλεισε έτσι το μάτι στο κοινό, φέρνοντας το έργο πιο κοντά στο σήμερα και δείχνοντας ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τους ανθρώπους στο πέρασμα του χρόνου να υιοθετούν διαφορετικούς ρόλους.  

Ο Η. Βαλάσης ήταν πολύ καλός στο ρόλο του Σταύρου, ισορροπώντας με επιτυχία ανάμεσα στη φαινομενική σκληρότητα και την απόλυτη ειλικρίνεια και ευαισθησία. Πολύ καλή ήταν και η Χαρούλα της Ανθής Σαββάκη αποδίδοντας με ρεαλισμό την απελπισία της κοπέλας που είναι παγιδευμένη σε μια ζωή που δεν την επέλεξε, αλλά από την οποία δε μπορεί να ξεφύγει. Εξίσου καλός ο Αστυνομικός του Δημήτρη Μαμιού αποτυπώνοντας τον νέο που παραπαίει ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στο συναίσθημα και το καθήκον.

Εξαιρετικά ήταν τα σκηνικά της Γεωργίας Μπούρδα. Τέλος, οι φωτισμοί της Βασιλικής Γώγου, όπως και η κινησιολογία της Μαργαρίτας Τρίκκα έπαιξαν επιτυχώς με το συναίσθημα, την κατάσταση, αλλά και το χρόνο.