Ο Αλέκος βγήκε απ' τον παράδεισο

Η μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα, αφηγείται τη ζωή και το έργο του Αλέκου Σακελλάριου, συνιστώντας ένα πλούσιο θέαμα που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία, το χιούμορ και τη συγκίνηση. Με δύο ηθοποιούς και πέντε μουσικούς επί σκηνής, η παράσταση αποτελεί μια αναδρομή στη ζωή και το πολυσχιδές έργο ενός δημιουργού που σημάδεψε για δεκαετίες το ελληνικό θέατρο και σινεμά, ενός ακούραστου "γραφιά", όπως εύστοχα παρουσιάζεται και δραματουργικά. 

Συγγραφέας θεατρικών έργων, επιθεωρήσεων, σεναριογράφος, στιχουργός, δημοσιογράφος και χρονογράφος, ο Σακελλάριος υπέγραψε έργα που συνιστούν μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Η δραματουργία θέλει τον ίδιο να αφηγείται τη ζωή και το έργο του στον εκδότη της "Καθημερινής"^. μέσα από αυτή την αναδρομή περνούν πρόσωπα και στιγμές που σημάδεψαν την προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή, ενώ παρεμβάλλονται ενδιαφέρουσες πληροφορίες και λιγότερο γνωστά περιστατικά από την καλλιτεχνική του πορεία.

Ραχοκοκαλιά της παράστασης αποτελούν τα (πασίγνωστα) τραγούδια σε στίχους του Σακελλάριου, καθώς μέσα από αυτά αναδεικνύεται όχι μόνο η μουσική πλευρά του δημιουργού, αλλά και το πολιτισμικό τοπίο της μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής Αθήνας, δίνοντας στον θεατή την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια ζωντανή περιήγηση στο σύμπαν του. Η εναλλαγή μουσικής και θεατρικών σκηνών διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, με την παράσταση να μετατοπίζει διαρκώς το κέντρο βάρους της: άλλοτε κυριαρχεί η μουσική, άλλοτε η συγκίνηση και άλλοτε το χιούμορ.

Φυσικά, το μεγαλύτερο στοίχημα της παράστασης επωμίζονται οι ηθοποιοί, που καλούνται να υπηρετήσουν τόσο ένα απαιτητικό υβρίδιο θεάτρου και μουσικής όσο και το βασικό συγγραφικό εύρημα, που θέλει την παράταση να μην ερμηνεύεται από πολυπληθή θίασο. Η επιτυχία της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη χημεία τους και στην ικανότητα τους να σηκώσουν πάνω τους αυτό το εγχείρημα.

Μεταβαίνοντας αβίαστα από την πρόζα στο τραγούδι και από την κωμωδία στη συγκίνηση, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ενσαρκώνει τον Αλέκο Σακελλάριο με αμεσότητα, υπηρετώντας έναν ρόλο που επιδίδεται σε έναν εκτενή εσωτερικό μονόλογο, ενώ η Ματίνα Νικολάου, αναλαμβάνει μια σειρά διαφορετικών γυναικείων ρόλων -από τη μητέρα του ήρωα και τους νεανικούς του έρωτες έως εμβληματικές πρωταγωνίστριες όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Σπεράντζα Βρανά-, και δίνει  σε κάθε μία από αυτές τη δική της ξεχωριστή υπόσταση.

Παράλληλα, οι δύο ηθοποιοί τραγουδούν, χορεύουν, επιδεικνύουν αστείρευτη ενέργεια, αλλάζουν συνεχώς διαθέσεις και ρυθμούς, ανταποκρινόμενοι με επιτυχία στις απαιτήσεις ενός θεάματος που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη σκηνική τους παρουσία. Καθοριστική είναι βέβαια και η συμβολή της πενταμελούς ορχήστρας (Δημήτρης Κίκλης, Γρηγόρης Λάζογλου, Θοδωρής Χριστοδούλου, Γιώργος Καρακώστας, Αποστόλης Παρασκευαΐδης). Το λιτό σκηνικό (Βαλεντίνο Βαλάσης) αξιοποιεί εύστοχα επιλεγμένα σκηνικά αντικείμενα, δημιουργώντας τους απαραίτητους χώρους, ενώ τα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη συμβάλλουν αποφασιστικά στην ανασύσταση της εποχής.