Η ταράτσα

Πρώτη φορά ανεβαίνει στην Ελλάδα το έργο του Ζαν-Κλοντ Καριέρ, του σημαντικού Γάλλου συγγραφέα που συνδέθηκε ως σεναριογράφος με ιστορικές ταινίες κορυφαίων δημιουργών (Τατί, Λουί Μαλ, Μπονιουέλ), ενώ υπέγραψε και θεατρικά έργα, κάποια από αυτά μαζί με τον Πίτερ Μπρουκ για κάποιες από τις επικές παραστάσεις του. 

Στην "Ταράτσα", έργο του 1997, ο Καριέρ έχει μεταφέρει κάτι από το σουρεαλισμό της κινηματογραφικής του διαδρομής. Σε ένα παρισινό διαμέρισμα, μια γυναίκα, η Μαντλέν, ανακοινώνει ξαφνικά στο σύζυγό της πως πρόκειται να τον εγκαταλείψει για έναν άλλον άνδρα, τον οποίον περιμένει από στιγμή σε στιγμή. Από εδώ και στο εξής, το διαμέρισμα θα μετατραπεί σε… κέντρο διερχομένων, καθώς ξαναβγαίνει προς ενοικίαση. Έτσι, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν: η μεσίτρια, ένας τυφλός λοχαγός και η γυναίκα του, ένας άνδρας που κάνει συνεχώς τηλεφωνήματα και προσπαθεί να διεκπεραιώσει κάποια μυστηριώδη δουλειά, ένας φίλος του, που δείχνει εύκολο θύμα του έρωτα.

Με στοιχεία σουρεαλισμού, παράλογου και φάρσας, ο Καριέρ υφαίνει μια κωμωδία για την ανθρώπινη κατάσταση, για τις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις, για τη μοναξιά και την αυτονόητη ανάγκη να νικηθεί. Η ιστορία δεν καταλήγει επακριβώς κάπου, αλλά εστιάζει κυρίως στα πρόσωπα, σε ανθρώπους που είναι αστείοι όσο και συμπαθείς, στην ανάγκη τους να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν - αυτά μέσα από ένα ατελείωτο πήγαινε έλα ανθρώπων, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, τηλέφωνο που χτυπά συνεχώς και την ταράτσα του διαμερίσματος να γίνεται με τον τρόπο της πρωταγωνίστρια, καθώς αποτελεί έναν ιδανικό τόπο αυτοχειρίας (που όμως έχει την ανάλογη σουρεαλιστική κατάληξη).

Ο Τάσος Πυργιέρης σκηνοθετεί με κέφι το έργο, παίζει με τη γαλλική ταυτότητά του -στις μουσικές επιλογές για παράδειγμα- τονίζει τον κωμικό χαρακτήρα του και καθοδηγεί ανάλογα τους ηθοποιούς στην ερμηνεία τυποποιημένων χαρακτήρων: την πολυλογού σύζυγο του λοχαγού (Χριστίνα Ροκαδάκη) και τον λοχαγό (Ντίνος Γκελαμέρης), τον αγχωμένο κύριο Αστρύκ (Θάνος Μπίρκος), την αυστηρή αλλά και απρόβλεπτη μεσίτρια (Αγγελική Καρυστινού), τον ερωτύλο Μωρίς (Ιάσων Παπαματθαίου), τη γοητευτική Μαντλέν (Μαριλένα Μόσχου) και τον έκπληκτο, αμήχανο σύζυγό της, Ετιέν (Βασίλης Αθανασόπουλος). 

Συνολικά πρόκειται για μια φροντισμένη και ευφρόσυνη παράσταση -που πλαισιώνεται ωραία από τα δυσδιάστατα σαν κόμικ ζωγραφισμένα σκηνικά και τα έντονα χρωματιστά κοστούμια της Ελίνας Δράκου-, όμως πάσχει κάπως σε θέματα ρυθμού και εντάσεων. Καθώς το έργο βασίζεται σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, χωρίς το απαραίτητο "κούρδισμα" η παράσταση καταλήγει να χαλαρώνει και το ενδιαφέρον εξαντλείται. Συνιστά πάντως μια συμπαθητική "καλοκαιρινή" επιλογή -θα ήταν ωραία να τη βλέπαμε σε ανοιχτή σκηνή- που  αφήνει μια γλυκιά επίγευση.