I am falling in love

Μία φλοκάτη και μερικοί δίσκοι βινυλίου πάνω της σε πρώτο πλάνο, ένα τραπέζι πρόβας πιο πίσω, ένα πικάπ και μια μικρή φωτογραφία του Σαίξπηρ σε προβολή στον τοίχο. Να τα ορατά υλικά της παράστασης του Γιώργου Βαλαή, μία παράσταση ωδή στον έρωτα και την ερωτική απελπισία, στη μουσική, στον Σαίξπηρ, στο θέατρο και το παιχνίδι. Τέσσερις ηθοποιοί (Μαρία Κοραχάη, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Ρωμανός Καλοκύρης, Στράτος Νταλαμάγκος) αναμιγνύουν την ερωτική κωμωδία του Σαίξπηρ, "Δωδέκατη νύχτα" -ερμηνεύοντας τα βασικά πρόσωπα των ερωτικών παρεξηγήσεων- με στίχους από τα σονέτα του, με μουσικές και στίχους από μια ροκ ανθολογία που περιλαμβάνει τους Joy Division, τους Cure, τον Bowie κ.ά., ενδεχομένως και με δικά τους λόγια, εστιάζοντας στο αίσθημα του έρωτα και της ερωτικής απελπισίας.

Μάλιστα, η μουσική ίσως να είναι η πρώτη πρωταγωνίστρια αυτής της περφόρμανς, η αφορμή για τη δημιουργία της -καθώς "τρέφει τον έρωτα", όπως ακούμε σε κάποια σκηνή, ή λειτουργεί ως καταφύγιο και παρηγοριά των ερωτευμένων- κι έτσι οι μουσικές πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα και οι στίχοι συμπληρώνουν τα λόγια των ηθοποιών και αυτά του Σαίξπηρ, κάποιες φορές τα υποκαθιστούν. "Δεν κατάλαβα ποτέ πως η μουσική, κάτι αόρατο, γράφεται σε ένα κομμάτι πλαστικό" είναι μία από τις πρώτες ατάκες της παράστασης, καθώς ο Ρωμανός Καλοκύρης κρατάει ένα βινύλιο στα χέρια του.

Παράλληλα με τον ερωτικό σπαραγμό, το χιούμορ και η ανάλαφρη αίσθηση διατρέχουν την παράσταση, οι ηθοποιοί αν και δοσμένοι στον πόνο των σαιξπηρικών προσώπων, παίζουν μαζί τους, γελούν ίσως με τα μεγάλα λόγια τους. Επιπλέον, σχεδόν σε πρώτο πλάνο έρχεται το -υφέρπον στον Σαίξπηρ- ομοερωτικό στοιχείο, επισημαίνοντας το κοινό σε όλους ερωτικό συναίσθημα. Βέβαια, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες δουλειές, η δραματουργία σε στιγμές χαλαρώνει, τα σύγχρονα κείμενα -όταν συναγωνίζονται το σαιξπηρικό- φαίνονται "λίγα", η σκηνική συνθήκη ενίοτε γίνεται αυτοαναφορική και οι ερμηνείες άνισες (από τις οποίες ξεχωρίζουν κάπως περισσότερο οι δύο γυναίκες του θίασου). Παρ’ όλ’ αυτά, η παράσταση δεν παύει να είναι το ευφρόσυνο -όχι επιπόλαιο- αποτέλεσμα ενός φλερτ πολλών στοιχείων, που αποζημιώνει. Παιχνιδιάρικα τα κοστούμια της Ελένης Στρούλια, συμμετέχουν από την πλευρά τους στο σύνολο, καθώς εμπλουτίζουν με στοιχεία από τη μόδα της ελισαβετιανής εποχής τα σύγχρονα ρούχα των ηθοποιών.