Generation lost

3

Η «χαμένη γενιά» των millennials διεκδικεί τη φωνή της σε ένα θεατρικό έργο που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δικές τους μαρτυρίες. Ανεβαίνει στη σκηνή με δόσεις αυτοαναφορικότητας και φλυαρίας, όχι όμως χωρίς θέρμη και ταλέντο. | Powered by Uber

Generation Lost Millennials Εθνικό θέατρο © Ελίνα Γιουνανλή

Τη φωνή της γενιάς των millennials μεταφέρουν οι συντελεστές της παράστασης, της γενιάς με τα πολλά προσόντα που όμως αποδείχτηκε φτωχότερη απ’ αυτή των γονιών και των παππούδων της, που η ενηλικίωσή της σημαδεύτηκε από απανωτές κρίσεις, που αναγκάστηκε να επιστρέψει στο πατρικό της μετά τις σπουδές. Η φωνή τους κρύβει θυμό και υπερδιέγερση, μεταφέρει τον αποπροσανατολισμένο βηματισμό τους σε μια χώρα που δεν αναγνωρίζουν ως δική τους, και με ανάλογη ένταση αποτυπώνεται στο έργο του Γρηγόρη Λιακόπουλου. Ο συγγραφέας έχει συλλέξει τις μαρτυρίες τους και τις παραθέτει στη λογική μιας αφιερωματικής απεύθυνσης, χωρίς να δημιουργεί έργο με πλοκή ή χαρακτήρες. Το κείμενό του διαθέτει τη δυναμική της προσωπικής εξομολόγησης μέσα από την οποία προκύπτουν κάποια ωραία σημεία, ειδικά όσον αφορά τη χαρτογράφηση των ματαιωμένων αισθημάτων αυτής της γενιάς και την αποτύπωση μιας σειράς από προσωπικές και συλλογικές ήττες, αλλά ως εκεί.

Generation Lost Millennials Εθνικό θέατρο
© Ελίνα Γιουνανλή

Συνολικά εντοπίζεται δραματουργική ένδεια, θα μπορούσε να ειπωθεί ανάλογη με την απροθυμία των millennials να συνεννοηθούν σε περιπλοκότερη γλώσσα από ό,τι αυτή των social media. Αν και είναι φανερή η αγωνία, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός (αλλά και ο ναρκισισμός, η ποζεριά και ο πολιτικός αποπροσανατολισμός) τους, είναι σχεδόν αδύνατο να αντληθεί από το κείμενο κάτι περισσότερο από μερικά αποσπάσματα και μια γενικότερη "διάθεση", ενώ το δεύτερο μέρος που ανεβάζει στη σκηνή το απόλυτο millennial σύμβολο, την Μπρίτνεϊ Σπίαρς, κρίνεται ακόμη αυστηρότερα για τη λειτουργικότητά του.

Generation Lost Millennials Εθνικό Θέατρο
© Ελίνα Γιουνανλή

Η Κατερίνα Γιαννοπούλου έδωσε σπιντάτο ρυθμό σε αυτές τις μαρτυρίες, παίζοντας με στοιχεία που είναι γνώριμα σε αυτήν τη γενιά, κάτι που εντείνει βέβαια τον αυτοαναφορικό χαρακτήρα όλου του εγχειρήματος. Πρώτο και κύριο τέτοιο στοιχείο τα video games, με τη σκηνοθέτρια να εντάσσει τη δράση στη λογική ενός παιχνιδιού που διαδραματίζεται μέσα σε έναν τεράστιο ηλεκτρονικό κύβο του Ρούμπικ (σκηνικά: Νίκη Ψυχογιού). Tι σχόλιο μεταφέρει, άραγε, η απόφασή της να κλείσει την παράσταση, αμέσως μετά τη φλογισμένη υπόσχεση των millennials να πάρουν πίσω ό,τι δικαιούνται, με την ειδοποίηση game over; Έπαιξε επίσης με την επαναληψιμότητα κι έτσι σημεία του κειμένου επαναλαμβάνονται σε λούπα, επιλογή που παραδόξως δεν στοίχισε σε ρυθμό, αλλά προσέθεσε στην εκρηκτική σκηνική ατμόσφαιρα, ενώ είδε μάλλον με σαρκασμό το κομμάτι της Σπίαρς, επιλέγοντας μια απόδοση μεταξύ ριάλιτι σόου και βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. Σημαντικοί συμπαραστάτες της στάθηκαν η μουσική του Γιάννη Βεσλεμέ και η κινησιολογική επιμέλεια της Δάφνης Δρακοπούλου, όμως οι βασικότεροι σύμμαχοί της ήταν οι ηθοποιοί. Η Δάφνη Δρακοπούλου, ο Γιώργος Κισσανδράκης, η Γωγώ Παπαϊωάννου, ο Μιχάλης Πητίδης και ο Βασίλης Σαφός απέδειξαν χωρίς αμφιβολία ότι το θέμα της παράστασης τους "καίει". Γι’ αυτό και υποστήριξαν με τόση θέρμη, ένταση και προσωπική εμπλοκή αυτό το μη κείμενο, σαν οι εξομολογήσεις να ήταν πράγματι δικές τους.

Περισσότερες πληροφορίες

Generation lost

  • Κοινωνικό
  • Διάρκεια: 110 '

Οι millennials, οι γεννημένοι/ες μεταξύ 1981-1996 είναι η πρώτη μεταπολεμική γενιά που είναι φτωχότεροι/ες από τους γονείς τους. Δεν έχουν βιώσει πόλεμο, κατοχή ή εξορία, έχουν όμως δει τις ελπίδες τους να συντρίβονται και έχουν οδηγηθεί σε μια υπαρξιακή απογοήτευση, βέβαιοι/ες πως το μέλλον δεν μπορεί παρά να είναι ακόμα χειρότερο. Το έργο είναι ένα μελαγχολικό αλλά και γεμάτο χιούμορ ρέκβιεμ για αυτή τη γενιά και τα είδωλά της. Με το συνδυασμό μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, η παράσταση αυτή μας συστήνει τη Γενιά Υ σε όλη της την πολυπλοκότητα και ποικιλομορφία, όμως απευθύνεται τόσο στα μέλη της όσο και σε όσους/ες ταυτίζονται με τα όνειρα και τις απογοητεύσεις της και σε όλους όσοι αισθάνονται έφηβοι παγιδευμένοι σε σώματα ενηλίκων. Το έργο βασίστηκε σε έρευνα και συνεντεύξεις σε έξι ευρωπαϊκές πόλεις και γράφτηκε στο πλαίσιο του προγράμματος New Stages Southeast του Ινστιτούτου Γκαίτε.

Εθνικό Θέατρο

Αγ. Κωνσταντίνου 22-24

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Για τον Δημήτρη Καπουράνη, o "Τσούκκο καταργεί τα όρια"

Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πάψει να αναγνωρίζει τα όρια που ορίζουν τον κόσμο του; Στον "Ρομπέρτο Τσούκκο" του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, η βία συναντά το ένστικτο και την ανάγκη για απόδραση. Ο Δημήτρης Καπουράνης μιλά για έναν ήρωα που αντιστέκεται στις εύκολες ερμηνείες, για τις σκέψεις που γεννά η βία και για τη δημιουργική συνεργασία του με τον Δημήτρη Καραντζά στην παράσταση που ανεβαίνει στο Προσκήνιο (από 23/10).

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΑΡΙΑ ΚΡΥΟΥ
24/10/2026

Η Blanche DuBois έρχεται αντιμέτωπη με όσα απέμειναν μετά το τέλος της ιστορίας της

Μια γυναίκα επιστρέφει σε όσα άφησε πίσω της μετά την κατάρρευση, σε μια παράσταση του Σταύρου Λίτινα για τη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη μιας νέας αρχής.

Το θέατρο Έργον εγκαινιάστηκε με γνωστές παρουσίες και δύο νέες παραγωγές

Ο Γιώργος Βάλαρης εγκαινίασε το νέο θέατρο Έργον στην Αθήνα, με τη "Φόνισσα" και το "Μια κανονική μέρα" να αποτελούν τις πρώτες παραγωγές του.

"Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης" του Αλέκου Σακελλάριου επιστρέφει για δεύτερη χρονιά

Η διαχρονική κωμωδία για τα μικρά ψέματα, τις μεγάλες παρεξηγήσεις και τις απρόβλεπτες ανατροπές επιστρέφει σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλομοιράκη.

Η Αιμιλία Υψηλάντη κάνει μια αναδρομή ζωής μέσα από την "AI-MILIA"

Η παράσταση που αγαπήθηκε από το κοινό επιστρέφει στο Θέατρο Αργώ για δεύτερη χρονιά, από το Σάββατο 24 Οκτωβρίου.

"Κηδεία για ζωντανούς": Μια έκθεση για την απώλεια και τη μεταμόρφωση στην CAN

Δεκατέσσερις καλλιτέχνες εξερευνούν όσα αφήνουμε πίσω και όσα γεννιούνται μέσα από την αλλαγή, στην ομαδική έκθεση "SEIZENSŌ, A Funeral for the Living".

Ο "Άνθρωπος με το δέντρο στην καρδιά" ξετυλίγει παραμύθια από διαφορετικούς τόπους

Η Βιργινία Κοκκίνου αφηγείται παραμύθια από την Ήπειρο, την Κύπρο, την Ελλάδα και την Περσία, με ζωντανή μουσική στο Calderone Art Space.