"Κηδεία για ζωντανούς": Μια έκθεση για την απώλεια και τη μεταμόρφωση στην CAN

Έως τις 21 Νοεμβρίου 2026, η CAN Christina Androulidaki Gallery φιλοξενεί την έκθεση "SEIZENSŌ, A Funeral for the Living", με έργα δεκατεσσάρων καλλιτεχνών που προσεγγίζουν την επιβίωση ως μια διαρκή διαδικασία προσαρμογής και μεταμόρφωσης.

Ο τίτλος παραπέμπει στην ιαπωνική πρακτική Seizensō (生前葬), την "κηδεία εν ζωή": μια συμβολική τελετή αποχαιρετισμού του εαυτού πριν από τον θάνατο. Η έκθεση διευρύνει αυτή την ιδέα, διερευνώντας τις ταυτότητες που εγκαταλείπουμε, τις απώλειες που μας αλλάζουν και τις νέες μορφές ζωής που αναδύονται μέσα στην αβεβαιότητα.

Ανάμεσα στο τέλος και τη νέα αρχή

Μέσα από διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα, η έκθεση εξετάζει πώς διαχειριζόμαστε τις προσωπικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές απώλειες. Η μνήμη, η φροντίδα, η συντροφικότητα και η τελετουργία γίνονται τρόποι διατήρησης των δεσμών, ενώ το σώμα, η οικογένεια και η πόλη εμφανίζονται ως πεδία διαρκούς μετασχηματισμού.

Κέντημα, χειροποίητες κατασκευές, φωτογραφίες, αρχεία και ψηφιακές τεχνολογίες συνυπάρχουν με αρχαϊκές εικόνες και πρακτικές από διαφορετικούς πολιτισμούς. Ένας ποταμός που συνεχίζει να ρέει κάτω από την πόλη και μια θεσμική πρόσοψη ανασυντεθειμένη με πυρίτιδα υπενθυμίζουν πως ακόμη και όσα μοιάζουν σταθερά φέρουν μέσα τους τη δυνατότητα της αλλαγής.

14 καλλιτεχνικές ματιές

Η διαδρομή ξεκινά με το Untitled (The Sun) της Μάρως Φασουλή, όπου παραδοσιακές τεχνικές ύφανσης μετατρέπουν τον ήλιο σε μια σκοτεινή, σχεδόν σωματική παρουσία. Στα How Long for the Other World to Come (Speluncar Offering) και Untitled (Offering 2), ο Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός συνδυάζει ζωγραφική, εκτύπωση UV και τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργώντας εικόνες που παραπέμπουν σε αρχαίες τοιχογραφίες.

Ο Δημήτρης Ταμπάκης, με το In 30 Seconds Flat, εστιάζει στη συντροφικότητα και την επικείμενη φυγή, ενώ ο Σωκράτης Φατούρος ανασυνθέτει την πρόσοψη της Βουλής με πυρίτιδα και ασφαλτική μεμβράνη στο έργο DESIRE, φωτίζοντας την ευθραυστότητα των κοινωνικών δομών. Η απώλεια διαπερνά το πορτρέτο της Σίλειας Δασκοπούλου, όπου τα καλυμμένα μάτια αφήνουν τη μορφή μετέωρη, καθώς και τις κεραμικές δημιουργίες της Κλεοπάτρας Τσαλή, που συνδέουν τη μνήμη της γιαγιάς της, γλύπτριας Ρόζας Ηλιού, με την ιαπωνική τέχνη του Ikebana.

Στα έργα του Χρήστου Καπάτου και του Γιώργου Γιατρομανωλάκη, οι οικογενειακοί δεσμοί και η πατρότητα αναδεικνύονται ως εμπειρίες βαθιάς αλλαγής. Το βίντεο Birthday 04/09/2015 γίνεται αφορμή υπαρξιακού απολογισμού, ενώ το Farewell to the Night προσεγγίζει την πατρότητα ως μια διαδρομή προστασίας και αβεβαιότητας. Παράλληλα, ο Νίκος Μάρκου, μέσα από τη φωτογραφία The River #09 (Kifisos), στρέφεται στον Κηφισό και στα ίχνη της περιβαλλοντικής αλλοίωσης.

Στο υπόγειο της γκαλερί, η Χρυσάνθη Κουμιανάκη χαρτογραφεί την αστική μνήμη της Αθήνας στο Documentary (Pallados, Polykleitou, Aiolou, Kolokotroni, Rombis), ενώ ο Αλέξης Βασιλικός, με τη σειρά Subtitles for a Film That Doesn't Exist, μετατρέπει αποσπασμένους υπότιτλους σε αυτόνομες ποιητικές εικόνες. Η σωματική και μυθολογική μεταμόρφωση συναντάται στην Άρπυια του Κωνσταντίνου Λαδιανού, ενώ στο Hope / Heaven η Ηλιοδώρα Μαργέλλου μετατρέπει το κέντημα σε μια αργή χειρονομία συμφιλίωσης. Τέλος, το Magician της Μαριάννας Ιγνατάκη θέτει το ερώτημα αν ό,τι εξαφανίζεται παύει να υπάρχει ή απλώς αλλάζει μορφή.

Το "SEIZENSŌ, A Funeral for the Living" προτείνει, τελικά, έναν συμβολικό αποχαιρετισμό σε όσα χρειάζεται να αφήσουμε πίσω για να συνεχίσουμε. Η μνήμη, η φροντίδα και η φαντασία αναδεικνύονται σε μέσα επαναπροσδιορισμού, σε μια έκθεση που αντιμετωπίζει τη μεταμόρφωση όχι μόνο ως απώλεια, αλλά και ως δυνατότητα νέας αρχής.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι Αλέξης Βασιλικός, Γιώργος Γιατρομανωλάκης, Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός, Σίλεια Δασκοπούλου, Μαριάννα Ιγνατάκη, Χρήστος Καπάτος, Χρυσάνθη Κουμιανάκη, Κωνσταντίνος Λαδιανός, Ηλιοδώρα Μαργέλλου, Νίκος Μάρκου, Δημήτρης Ταμπάκης, Κλεοπάτρα Τσαλή, Μάρω Φασουλή και Σωκράτης Φατούρος.