Εξαρτάται

Είναι ίσως παράδοξη, και γι’ αυτό από μία άποψη ενέχει ρίσκο, η φετινή δραματουργική επιλογή του Αντώνη Αντωνίου, δηλαδή τη δραματοποίηση του διηγήματος της Μαρίας Μαυρικάκη, που καταπιάνεται με την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Πάνω σε αυτό το υλικό, ο Αντωνίου φτιάχνει μια παράσταση απέριττη και ουσιαστική, που επιστρέφει στα βασικά της θεατρικής τέχνης και αιχμαλωτίζει το κοινό σε μια συνθήκη μοιράσματος. Κατ’ αρχήν, αποδεικνύεται εύστοχη και σκηνικά λειτουργική η επιλογή του να επέμβει στη δομή του διηγήματος, το οποίο διαρθρώνεται με τη μορφή παράλληλων αφηγήσεων: του εξαρτημένου Άκη και εφτά ανθρώπων από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του. Στη σκηνική εκδοχή, ο Αντωνίου αφαιρεί το ρόλο του Άκη, κρατάει τέσσερα από τα υπόλοιπα πρόσωπα (την αδερφή, το φίλο του από το στρατό, την πρώην σύντροφό του και τον επιστήθιο φίλο του) και επίσης σπάει τις αφηγήσεις σε σύντομα κομμάτια που διασταυρώνονται μεταξύ τους.

Η τελευταία επιλογή λειτουργεί ευεργετικά, καθώς δίνει στην παράσταση ρυθμό, ανάσες και μια "κινητικότητα", καθώς τα λόγια των προσώπων προκύπτουν από τη μεταξύ τους διάδραση, αντί να εκφέρονται σε μια συνεχόμενη, παράλληλη αλληλουχία. Έπειτα, από την αφαίρεση του ρόλου του Άκη προκύπτει ένα δεδομένο που επίσης διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή, αφού η εικόνα του ήρωα προκύπτει σαν ψηφιδωτό, κομμάτι κομμάτι, μέσα από τα λόγια, τις αναμνήσεις και τις περιγραφές των άλλων προσώπων, ειδικά κατά το πρώτο μισό του έργου. Κι είναι, επίσης, ωραίο ότι μέσα από αυτές τις αφηγήσεις για τον μουσικόφιλο, τον συλλέκτη δίσκων, τον ροκά Άκη δημιουργούνται εικόνες με τις οποίες πολλοί μπορούν να ταυτιστούν.

Η παράσταση έχει τη μορφή μιας απεύθυνσης προς τον παρόντα/απόντα Άκη από τους οικείους του, απεύθυνση που κρύβει νοιάξιμο και θυμό, αλλά εκφέρεται ήρεμα, χωρίς διδακτισμούς ή μεγαλοστομίες, με καθημερινό λόγο και ειλικρίνεια. Παράλληλα, μέσα από αυτή την απεύθυνση αναδεικνύεται το περιβάλλον του χρήστη, τα συναισθήματα και οι αγωνίες του, η δική τους πορεία μέσα στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι της απεξάρτησης και της επανένταξης. Το σκηνικό του Νίκου Κασαπάκη γεμίζει τον άδειο, μαύρο σκηνικό χώρο με συρματοπλέγματα και δίνει ωραία, σε μία εικόνα, το συναίσθημα του έργου, ενώ οι ηθοποιοί καταθέτουν πολύ καλές ερμηνείες, συντονίζονται στο ζητούμενο της απλότητας και δεν χάνουν τη μεταξύ τους σύνδεση, παρά τη μετωπική τοποθέτηση της δράσης, ούτε το νήμα που τους συνδέει με τους θεατές: ο Αντώνης Αντωνίου (Γεράσιμος), ως ο επιστήθιος φίλος, μια φιγούρα μεγαλύτερου αδερφού, μέντορα και προστάτη, ο Τάκης Βαμβακίδης (Γαρύφαλλος), υπέροχος στη ζωηρή αλλά όχι γραφική ενσάρκωση του απλού, λαϊκού ανθρώπου από το χωριό και την αποτύπωση του συναισθηματικού δεσμού του με τον Άκη, η Νατάσα Ασίκη στο ρόλο της αδερφής (Ρία) και η Ειρήνη Κονίδου (Τούλα), ως πρώην σύντροφος.