Eύθυμες κυράδες

Στη σαιξπηρική κωμωδία "Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνσδορ" βασίζεται το μιούζικαλ που συνυπογράφουν ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος (κείμενο, στίχοι) και ο Θέμης Καραμουρατίδης (μουσική). Η ιστορία του πανούργου απατεωνίσκου, Φάλσταφ, που βρίσκει τη λύση για την κακή οικονομική του κατάσταση στην αποπλάνηση δύο παντρεμένων γυναικών, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να συνάψει εμπορικές συμφωνίες με τους συζύγους τους, ντύνεται με μουσικό ένδυμα και τοποθετείται στη δεκαετία του 1980. Τα κωμικά μοτίβα της σαιξπηρικής ιστορίας είναι παρόντα στο νέο κείμενο: η παγίδα που στήνουν οι δύο γυναίκες στον πονηρό επίδοξο εραστή, οι μάταιες ενέργειες του ενός συζύγου να αποδείξει την απιστία της γυναίκας του, η δευτερεύουσα ιστορία της νεαρής Άννας, που αντίθετα με τις επιθυμίες των γονιών της έχει τον δικό της εραστή. Επιπροσθέτως, το κείμενο αναπτύσσει το ρόλο της Κουίκλι, θέλοντάς την κρυφά ερωτευμένη με τον Φάλσταφ, ενώ αποτίνει και φόρο τιμής στον Σαίξπηρ, φέρνοντας επί σκηνής το ρόλο του σε μια μεταθεατρική συνθήκη κατά την οποία ο σπουδαίος δραματουργός συνθέτει σε πραγματικό χρόνο την κωμωδία του.

Η επιλογή της δεκαετίας του ’80, αν και δεν δείχνει να απαντάει σε συγκεκριμένη ανάγκη, τροφοδοτεί το ύφος της μουσικής και των τραγουδιών και δίνει το έναυσμα για ένα θέαμα που χαρίζει γενναιόδωρα την ψυχαγωγία που χαρακτηρίζουν τα έργα του είδους· αντίστοιχα, ο Λευτέρης Γιοβανίδης ενορχηστρώνει σκηνοθετικά ένα θέαμα που μεταδίδει χαρά, δυναμισμό και ενέργεια. Οι ερμηνείες είναι καλές, κάποιες από αυτές απολαυστικές, ειδικά του Αργύρη Ξάφη (Φάλσταφ), ο οποίος σκιαγραφεί με πάθος τον γελοίο ήρωά του, ενώ και οι υπόλοιποι ηθοποιοί έχουν τις στιγμές τους, χάρη και στην εύστοχη διανομή, που τους έχει αντιστοιχίσει ωραία στους τύπους τους οποίους ενσαρκώνουν: Εβελίνα Παπούλια (Μεγκ Πέιτζ), Ελένη Κοκκίδου (Κουίκλι), Θανάσης Δήμου (Φρανκ Φορντ), Γιώργος Γλάστρας (Δρ Καγιού), Μαρία Χάνου (Άννα Πέιτζ), Θανάσης Βλαβιανός (Γουίλ) κ.ά.

Παράσταση και ερμηνείες, όμως, δεν αποφεύγουν το δρόμο της δισδιάστατης απεικόνισης, ειδικά στα σημεία της πρόζας. Το βάρος, αναμενόμενα, πέφτει στο μουσικό, τραγουδιστικό και χορευτικό κομμάτι και, πράγματι, κάποια από τα τραγούδια είναι αξιομνημόνευτα, η ενέργεια των ηθοποιών αδιάκοπη, οι φωνές τους από τουλάχιστον επαρκείς έως και πολύ καλές (χορογραφίες: Ζωή Χατζηαντωνίου, μουσική διδασκαλία: Αντώνης Παλαμάρης)˙ η πρόζα, όμως, αποδίδεται σε αρκετά σημεία με ένα ξεπερασμένο μετωπικό, μονοδιάστατο παίξιμο. Έτσι, η αισθητική της παράστασης πληγώνεται, εξαιτίας και των κοστουμιών, που υπογράφει η Ιωάννα Τσάμη: κατανοητές οι σαφείς αναφορές στα 80s και η επιθυμία να αναπαραχθεί στην πιο κιτς εκδοχή της, όμως το αποτέλεσμα θυμίζει κακόγουστο αποκριάτικο πάρτι, ειδικά όσον αφορά στις περούκες (Κωνσταντίνος Σαββάκης). Χαριτωμένο, αν και διεκπαιρεωτικό, το σκηνικό του Πάρι Μέξη, δυναμικοί οι μουσικοί της εξαμελούς ορχήστρας.