Ελευθερία Ευθυμιάτου©
Γνωστό από τη μεταφορά του στην κινηματογραφική "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη, το έργο του Καμπανέλλη συναρπάζει ακόμη, κυρίως για τον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας γυναίκας που αρνείται να μπει στα καλούπια, να αλλάξει "για χάρη του έρωτα", μιας γυναίκας που διεκδικεί με πάθος το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Η παράσταση του Γιάννου Περλέγκα αναδεικνύει τη δυναμική του, το φωτίζει με σύγχρονη οπτική, αποφεύγει τον επιδερμικό ρεαλισμό και ακόμη περισσότερο την ηθογραφία, δεν πέφτει, δε, στην παγίδα να συγκριθεί με την εμβληματική ταινία, παρόλο που ξεκινάει με ένα σύντομο στοπ καρέ από αυτήν. Τούτη η "Στέλλα" αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια βαθιά προσωπική δουλειά, ένα προσωπικό στοίχημα πάνω σε ένα έργο που αφορά το σκηνοθέτη αληθινά· γι’ αυτό και διαθέτει στιγμές που ξεχωρίζουν κι ιδέες που γοητεύουν, δεν παύει όμως να παραδίδεται άνιση στο θεατή.
Η παράσταση αδικείται από την επιλογή να αποδοθούν με γκροτέσκο τρόπο οι ήρωες που περιβάλλουν την κεντρική ηρωίδα, με τις ερμηνείες αυτών των προσώπων ν’ αγγίζουν τα όρια της κωμωδίας, κάτι που με συνέπεια υποστηρίζουν οι Σοφία Κόκκαλη (Μαρία), Κατερίνα Λυπηρίδου (Ανέτα) και Θοδωρής Σκυφτούλης (Μήτσος). Ίσως αυτή η καθοδήγηση, που κάνει το πρώτο μισό της παράστασης να δείχνει παράδοξο, κρύβει την επιθυμία να αναδυθεί η Στέλλα ως η μόνη "γνήσια", "αυθεντική" προσωπικότητα μέσα σε μια μπερδεμένη κοινωνία – επιλογή όμως η οποία υποβιβάζει την ένταση της εμπειρίας που χαρίζει κατά τ’ άλλα ο σκηνοθέτης. Όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν θαυμάσια: οι εξωκειμενικές αφηγήσεις, που προεκτείνουν το πεδίο της δράσης και το χρονικό πλαίσιο, τα ρεμπέτικα τραγούδια και η μουσική των 50s και μάλιστα με επιλογές κάθε άλλο παρά αναμενόμενες (επιμέλεια του σκηνοθέτη, μουσικός επί σκηνής ο Στράτος Γκρίντζαλης), τα σκηνικά (Γ. Περλέγκας-Λουκία Χουλιάρα), που δημιουργούν την καρτποσταλική ψευδαίσθηση μιας ωραίας βιτρίνας, πίσω από την οποία κρύβονται πολλές σκιές (φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας), τα 50s κοστούμια (Λ. Χουλιάρα), που αποτυπώνουν το δυναμισμό της θηλυκότητας.
Αποκορύφωμα αυτών δύο κορυφαίες ερμηνείες: της Εύης Σαουλίδου, όχι μόνο επειδή ερμηνεύει υπέροχα το ρόλο μιας γυναίκας που δόθηκε στον έρωτα και στο τραγούδι και διεκδίκησε με τίμημα τη ζωή της το δικαίωμα να έχει και τα δύο, αλλά και γιατί η ερμηνεία της κινείται ταυτόχρονα έξω από την ταύτιση με το ρόλο και λειτουργεί ως διαρκές σχόλιο· και της Ανθής Ευστρατιάδου, ως μητέρας του Μίλτου και αφηγήτριας, που φέρνει συγκλονιστική δωρικότητα επί σκηνής. Η σκηνή της γνωριμίας της Στέλλας και της μέλλουσας πεθεράς της είναι η κορυφαία της παράστασης, η οποία από εκεί και ύστερα απογειώνεται. Ωραία η παρουσία του Γιάννη Παπαδόπουλου σε διπλό ρόλο (Αλέκος, μπογιατζής), ενώ εκμηδενισμένος ως άνδρας δείχνει ο Μίλτος του Μιχάλη Τιτόπουλου, ίσως καθώς εντάσσεται στην επιθυμία να ξεχωρίσει η θηλυκή δύναμη του έργου.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια
Μια ανυπότακτη γυναίκα πρωταγωνιστεί στην τραγική ερωτική ιστορία όπου τα ρεμπέτικα τραγούδια και το γλέντι είναι η μόνη διέξοδος από την καθημερινότητα, τα έμφυλα στερεότυπα και την οικονομική κρίση. Σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο.
