©Εβίτα Σκουρλέτη
Τρεις άνδρες που δουλεύουν σε ένα νεκροτομείο έρχονται αντιμέτωποι με το νεκρό σώμα μιας γυναίκας, μίας στρίπερ με ξένη καταγωγή. Η αιτία του θανάτου της και το είδος της σχέσης που τους συνέδεε μαζί της είναι κάτι που ξεδιπλώνεται με συγγραφική δεξιοτεχνία στην πορεία, όσο εξελίσσεται η δράση. Αυτός είναι ο πυρήνας της ιστορίας του Γιάννη Τσίρου, που χρησιμοποιεί το μoτίβο του ανδρικού βλέμματος πάνω στο ανυπεράσπιστο γυναικείο σώμα, για να συνθέσει ένα έργο που φωτίζει ζητήματα πατριαρχίας, σεξισμού και εκμετάλλευσης.
Το έργο του, ρεαλιστικό, άμεσο, με μια αδρή λαϊκή "ποιητικότητα" συνθέτει έναν εξαιρετικό ανδρικό μικρόκοσμο - και μέσω αυτού φέρνει στο επίκεντρο τον σεξισμό, την φαλλοκρατική αντίληψη του κόσμου, την κτητικότητα ως μοτίβο σχέσεων εις βάρος της γυναίκας. Ο συγγραφέας εκθέτει και περιγράφει νοοτροπίες, στερεότυπα, συμπεριφορές, όμως δεν ξεχνάει ότι κάνει θέατρο, δεν αγορεύει, ούτε ηθικολογεί, δημιουργεί, δε, μία απολύτως λειτουργική ιστορία και συνθέτει τρεις ωραίους ρόλους, εκθετοντάς τους στην πλήρη τους αλήθεια, χωρίς να τους καταδικάζει.
Είναι ωραίο που η δράση τοποθετείται στη ζοφερή ατμόσφαιρα ενός νεκροτομείου, όπως και το κεντρικό εύρημα της νεκρής/απούσας αλλά συνεχώς παρούσας γυναίκας: η προσωπικότητα, οι επιθυμίες, η πορεία της ζωής της σκιαγραφείται αποσπασματικά αλλά πληρέστατα μέσω των τριών ανδρών, ως ένας κανονικός ρόλος που μπορεί να μην έχει φυσική υπόσταση αλλά είναι εκεί, συνεχώς ανάμεσά τους - μάλιστα, στην παράσταση η ιδέα να ανατεθεί ο ρόλος σε μια ηθοποιό λειτουργεί εύστοχα, έτσι όπως το σεξουαλικοποιημένο και φετιχοποιημένο γυνακείο κορμί αποκτάει ταυτότητα, όπως ταυτότητα αποκτάει και το "αγνώστου ταυτότητας" νεκρό σώμα της.
Η παράσταση παίζεται εδώ και αρκετές σεζόν, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική του έργου όσο και της σκηνικής εκτέλεσης που του έχει επιφυλάξει ο Γιώργος Παλούμπης - και μάλιστα παρά τις αλλαγές στη διανομή (μόνο ο Ηλίας Βαλάσης παραμένει από το πρώτο καστ) η παράσταση όχι μόνο δεν έχει κουραστεί, αλλά αντίθετα έχει ωριμάσει και έχει κατακτήσει ωραίες ποιότητες - μια υπενθύμιση πως είναι πολύτιμο και ευεργετικό οι παραστάσεις να παίρνουν τον χρόνο τους. Στη φετινή εκδοχή ο Ηλίας Βαλάσης, ο Στάθης Σταμουλακάτος και ο Σπύρος Ασημένιος έχουν αναλάβει τις ερμηνείες, έχουν κατακτήσει το έργο και μια ωραία χημεία μεταξύ τους. Τον ρόλο της Άννας ερμηνεύει η Αντωνία Πιτουλίδου, μια ξεχωριστής ποιότητας παρουσία, που επιβάλλεται τόσο ως θελκτική σόουγουμαν κατά την έναρξη της παράστασης όσο και στο φινάλε ως εύθραυστη νέα γυναίκα που υπήρξε τραγικό θύμα της σεξιστικής πραγματικότητας. Πολύ καλό το σκηνικό της Νατάσας Παπαστεργίου μεταφέρει καίρια τη θλιβερή, παγωμένη ατμόσφαιρα του νεκροτομείου.
Περισσότερες πληροφορίες
Αξύριστα πηγούνια
Το βραβευμένο κοινωνικό δράμα φλερτάρει με το χιούμορ, το ρεαλισμό και το σασπένς, μιλώντας για την ανθρώπινη εκμετάλλευση, τους μετανάστες, το σεξισμό, τις οικονομικές ανισότητες και τις σχέσεις εξουσίας. Τρεις άνδρες που δουλεύουν σε ένα νεκροτομείο εργάζονται καθημερινά στην υπηρεσία τους στην υπόγεια πτέρυγα. Από τους πάνω ορόφους δέχονται και στη συνέχεια ταξινομούν, φροντίζουν και φυλάνε προσωρινά ανθρώπους που δεν κατάφεραν να επιζήσουν. Ακολουθούν μια ρουτίνα με τυπικές διαδικασίες. Απόψε όμως έρχονται αντιμέτωποι με το νεκρό σώμα μιας γυναίκας, μίας στρίπερ με ξένη καταγωγή. Η αιτία του θανάτου της και το είδος της σχέσης που τους συνέδεε μαζί της είναι κάτι που ξεδιπλώνεται με συγγραφική δεξιοτεχνία στην πορεία, όσο εξελίσσεται η δράση. Αυτός είναι ο πυρήνας της ιστορίας του Γιάννη Τσίρου, που χρησιμοποιεί το μoτίβο του ανδρικού βλέμματος πάνω στο ανυπεράσπιστο γυναικείο σώμα, για να συνθέσει ένα έργο που φωτίζει ζητήματα πατριαρχίας, σεξισμού και εκμετάλλευσης.
