©Jean Michel Blasco
Εγγενές ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή επίκτητη συμπεριφορά; Ο Ρομέο Καστελούτσι δημιουργεί μια παράσταση για την αστυνομική βία προτείνοντας μια κυκλική, και γι’ αυτό αδιέξοδη δομή και προκτείνει τον προβληματισμό του από το σώμα της αστυνομίας στο σώμα συνολικά της ανθρώπινης κοινωνίας. Πιστός σε ένα οντολογικό, φιλοσοφικό θέατρο, στήνει επί σκηνής ένα σύμπαν ζοφερής ατμόσφαιρας αλλά αξιοσημείωτης σκηνικής ομορφιάς. Η ομοιομορφία των ερμηνευτών, ντυμένων απαράλλαχτα με τις αστυνομικές στολές, συχνά λειτουργώντας συμμετρικά ως ένα σώμα, υπακούοντας τυφλά άγνωστες σε εμάς εντολές, χτίζει επί σκηνής μια εικόνα φρίκης, συνεπικουρούμενη από το μαύρο, πηχτό σκοτάδι που πνίγει τη σκηνή, τους θαμπούς φωτισμούς (Andrea Sanson) και την μουσική-που-λειτουργεί-ως-δραματουργία του Scott Gibbons. Η εικαστικότητα και οι αναφορές σε μνημειώδη έργα τέχνης της παγκόσμιας κληρονομιάς διατρέχουν την παράσταση και ανοίγουν τον στυλιζαρισμένο "ρεαλισμό" της βίας που απεικονίζεται επί σκηνής σε ευρύτερες φιλοσοφικές αναγνώσεις.
Η παράσταση διαγράφει έναν ολοκάθαρο κύκλο, ξεκινώντας με τη βιβλική μορφή του ηλικιωμένου ηθοποιού σε έναν μονόλογο, σαν προφητεία ή ανάμνηση, που θα αποδειχθεί μετά το πέρας της παράστασης ότι ανήκει στον Ιερεμία της Παλαιάς Διαθήκης, και κλείνοντας με την παρουσία ενός λευκοντυμένου παιδιού: μια εικόνα που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί "αισιόδοξη" ή ανοιχτής ανάγνωσης, αν το παιδί δεν χανόταν μέσα στην ομάδα των αστυνομικών έχοντας πάρει το γκλομπ που του παραδίδουν. Η βία ως φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε; Ο Καστελούτσι δεν δίνει απαντήσεις, περισσότερο θέτει ζητήματα, παράγοντας -όπως πάντα- θέατρο υψηλής αισθητικής και φιλοσοφικού στοχασμού.
Δεν είναι τα πάντα επί σκηνής πλήρως, ούτε εξίσου από όλους, αποκωδικοποιήσιμα - άλλο ένα σταθερό χαρακτηριστικό της δουλειάς που κάνει ο Καστελούτσι. Δεν επιθυμεί, άλλωστε, ο ίδιος την εύκολη αποκωδικοποίηση, και κυρίως το εύκολο νόημα που προσφέρει το λογοκρατούμενο θεάτρο˙ δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στη συγκεκριμένη παράσταση, ακούγεται σε ένα μόνο σημείο λόγος και μάλιστα δυσερμήνευτος αφού λέγεται στα λατινικά. Η παράσταση, όμως "μιλάει" δυνατότερα από κάθε λέξη. Η δράση γίνεται κείμενο, σε μια υψηλή στιγμή του μεταδραματικού θεάτρου, που προτείνει τη σκηνοθεσία ως δραματουργία.
Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς πως η εικαστικότητα και το υψηλό στιλιζάρισμα ωραιοποιούν το δυσάρεστο θέαμα, καθώς ακόμη και οι σκηνές βίας -που κορυφώνονται στον βασανισμό ενός γυμνού άνδρα από δύο αστυνομικούς- εκτελούνται ως μία "εξωραϊσμένη" χορογραφία. Όμως το θέατρο του Καστελούτσι έχει άλλον τρόπο, από τον αληθοφανή ρεαλισμό, να εντυπώνεται μέσα σου, περισσότερο υπόγειο και έμμεσο και ενεργοποιεί μια ζωηρή διαδικασία σκέψης και αφομοίωσης των σκηνικών δρωμένων. Και αυτό είναι σπάνιο και, κυρίως, πολύτιμο.
Περισσότερες πληροφορίες
Bros, όπως Αδερφοί
Ο πρωτοπόρος Ιταλός δημιουργός στήνει μια μεγαλειώδη οντολογική φάρσα, στον πυρήνα της οποίας υπάρχει το παγκόσμιο ζήτημα της αστυνομικής βίας. Με είκοσι τρεις άνδρες επί σκηνής -με τη συμμετοχή ερασιτεχνών ηθοποιών- εξετάζει πώς λειτουργούν ως ένα σώμα μόλις φορέσουν στολή.
